Η αισιοδοξία μιας πριγκίπισσας

Ξυπνούσα πάντα με ένα χαμόγελο και ανυπομονησία για το τι θα συμβεί την ίδια μέρα, την ίδια μέρα που ζούσα ήθελα να τη ζήσω στ'αλήθεια. Κοιτούσα πάντοτε τους άλλους μες τα μάτια. Γιατί η ματιά τους πίστευα ότι θα γίνει εισιτήριο για να τους ξεκλειδώσω, να τους καταλάβω και πίστευα πάντοτε ότι είναι τόσο σημαντικό να σε καταλαβαίνουν. Το να προσπαθείς να μπεις στη ματιά του άλλου, φαινομενικά, είναι εύκολη διαδικασία και η αναπτυγμένη κοινωνική νοημοσύνη μερικών ορισμένες φορές την καθιστά ακόμη πιο εύκολη. Το να μπορέσεις να καταλάβεις πότε πρέπει να βγεις από αυτή την ανάλυση και το καθρέπτισμα του εαυτού του άλλου σε σένα, είναι αν όχι ένδειξη κοινωνικής νοημοσύνης- ένδειξη του ότι τουλάχιστον έχεις φάει τα μούτρα σου μια φορά για τα καλά οπότε δε χρειάζεται να τα ξαναφάς.
Τα νέα ξεκινήματα

ήταν αυτά που πάντα με φόβιζαν. Και είναι τόσο πολλά. Είναι τόσο πολλά αυτά που πρέπει να αρχίσω. Και εκεί που κάνω την αρχή, κάτι έρχεται να με προσγειώσει ομαλά και να μου θυμίσει ότι η κακοτυχία είναι παράγοντας που πρέπει πάντα να συνυπολογίζεις. Όμως η απαισιοδοξία δε χωράει πια σα σκέψη. Ούτε στις σχέσεις των ανθρώπων πρέπει να χωράει. Πρέπει να προσπαθούμε να έχουμε ό,τι θέλουμε και η περίπτωση να αποτύχουμε να μένει μόνο ως περίπτωση που δε γκρεμίζει την προσπάθεια μας. Η χρονιά που έκανα λάθος επιλογές, η χρονιά που βιάστηκα να δεθώ με ανθρώπους, που βιάστηκα να κρίνω, που κατάλαβα πόσο ψεύτικες ήταν μερικές φιλίες, πέρασε ανεπιστρεπτί.

Το νέο ξεκίνημα θα είναι να μάθω να αγαπάω τον εαυτό μου όσο μπορώ.

Και στην τελική να αγαπάω αυτούς που μ'αγαπούν. Τι πιο όμορφο από το να αγαπάς και να σε αγαπούν και τι πιο άσχημο από το να αγαπάς αυτούς που δε σε αγαπούν και το αντίστροφο!

Κάποτε ήταν όλα απλά. Πλέον είναι όλα καινούργια. Τίποτα δεν είναι δύσκολο ούτε συναισθηματικά ούτε ψυχολογικά. 

Να, το μόνο που με στενοχωρεί...είναι πως μεγαλώνω. Δεν είμαι μεγάλη, το ξέρω. Αλλά φοβάμαι μη μεγαλώσω τόσο που κάνω τις φούσκες που τόσο λατρεύω να κάνω και ο κόσμος με κοιτάει περίεργα, τόσο που οι άλλοι θα έχουν παιδιά και εγώ θα αναλύω ακόμα τις ανθρώπινες σχέσεις, τόσο που θα χορεύω όταν ξυπνάω και το σώμα μου θα θέλει αλλά δε θα μπορεί.

Μέχρι τότε,έχω δευτερόλεπτα, λεπτά. Ώρες και μέρες.

Και χρόνια, γιατί πλέον είμαι αισιόδοξη.

και αυτό!

Σ.

Άσε με να σ'εντυπωσιάσω...

Το σ'αγαπώ είναι ύπουλο, κρύβει πάντα μια ερώτηση:
 "εσύ;"
Άσε με να σ εντυπωσιάσω.
Δε κρύβω τίποτα.
Όλα είναι φανερά.
Ύπουλο θα ήταν να σε κοιτάζω και να μην ξέρεις την αλήθεια. Καμιά αλήθεια δε φτάνει τη δική μου τόσο πολύ. Ξέρεις πως είναι να μη σου κάνει κανείς;
Το βράδυ κυλάει πάντα με τα μυστικά του. Καμιά κατάθλιψη για το συγκεκριμένο. Καμιά λύπη.
Καμιά Barbie κρυφά να παίζει με τους πίνακες της κακιάς ώρας. Κανένα ίχνος ελάχιστης κακίας.
Ακόμα κι αν δε σε εντυπωσιάσω, θα έχω καταφέρει να έχω τα πιο σημαντικά συναισθήματα:
την αγάπη, την ηρεμία, το ότι τα έχω βρει με τον εαυτό μου και το ότι η ζωή μου είναι μόνο ουσία.
Ουσιαστικό, γένους ενικού και πληθυντικού.
Γένους ενικού. Για τώρα, θέληση για πάντα.
Pinky promise, με άλλη σημασία.
Μοναδική.
Άσε με να σ'εντυπωσιάσω...

Το πέρασμα

...των εποχών αν θες. Των ανθρώπων που σου γέμισαν το καλοκαίρι ή πέρασαν αδιάφορα από μπροστά σου. Πάει κι αλλιώς, το πέρασμα σε κάτι, στον ελάχιστο εαυτό σου που πάλεψες να προστατεύσεις. Γενικά στο πέρασμα που έκανες στην ωρίμανση ενός εαυτού που είχε μάθει να στερείται σκέψης για να μην πονάει σαν αυτούς που δε βλέπουν ειδήσεις για να μην αντικρύσουν την πραγματικότητα.

Η σύγχυση προσωπικών ζητημάτων σε συνδυασμό με γενικές διαπιστώσεις που κάνω με δυσκολεύει να καταγράψω γεγονότα. Η συνειδητοποίηση της θέσης μου στην κοινωνία και στις σχέσεις μου με τους άλλους ανθρώπους καθιστά τόσο δύσκολο να ανοίξω την ψυχή μου όσο δύσκολο είναι και το να ανοίξω το βαζάκι που βάζει γλυκό κεράσι η γιαγιά μου τα καλοκαίρια. Τα αποθηκεύει μετά στο ψυγείο και αν πάω να βάλω το δάχτυλό μου και μετά το ξαναβάλω, κάτι που κάνω συστηματικά, το περιεχόμενο μουχλιάζει. Το δοκιμασμένο των σχέσεων το λέω εγώ. Όσες φορές βάζεις το δάχτυλό σου, αυτό χαλάει. Στο δάχτυλο βάλε κάτι άλλο. Ό,τι θες.

Οι διακοπές μου ήταν πολλές για να μην πολυλογώ. Θα ήταν σίγουρα και 5 ολόκληρες μέρες.

Η επιλογή ανθρώπων ήταν ουσιαστική.

Επιτρέποντας να μένουν δίπλα μου μόνο άνθρωποι που νοιάζονται αληθινά για μένα.

Ήμουν συλλέκτης όμορφων και ουσιαστικών καταστάσεων, καθόλου τετριμμένων. Ξαφνικών θα έλεγα. Και όσο συλλέγω, ένα βιβλίο ολοκληρώνεται. Δε ξέρω αν θα είναι μπεστ σέλλερ αλλά σίγουρα θα είναι βιβλίο εμπειρίας, τόσο σημαντικής όσο και το βαζάκι της γιαγιάς μου. Γιατί η γιαγιά μου που την αγαπώ πολύ, δε ξέρω αν το έχω αναφέρει, λατρεύει τα γλυκά. Και για τον 88 χρονο το γλυκό είναι το παγωτό των 10χρονων, η αγκαλιά του βρέφους από τη μητέρα, το πρώτο μας φιλί στα 18.

Κάθε ηλικία και χαρά.

Και κάθε στιγμή χαρά.

Αν ο άνθρωπος χαίρεται ζει. Το πιστεύω.

Ταξιδιάρικη και όμορφη μέρα για όποιον με διάβασε.

THe one.

Δε φταίει που μεγάλωσα.

Ούτε που είναι καλοκαίρι.

Ούτε που ποζάρουν όλοι δήθεν ευτυχισμένοι με νέες αγάπες.

Φταίει που στη ζωή μας, αγαπάμε μόνο έναν άνθρωπο αληθινά.

Και μετά τον μισούμε. 

Μπορεί και όχι.

Και η ζωή συνεχίζεται.

Και κάποτε τα καταλαβαίνουμε όλα -

αρκεί να μην έχουμε προλάβει να μισήσουμε.

Κλειστά.

                                                                                                                                        closed.

                                                                                                                                      from August.

σε 3 πίνακες

της ζωής

του χορού

και του έρωτα

- αυτά είναι οι τρεις πίνακες που πρέπει να σκεπάσεις καλά για να μην πάει σκόνη. Φαντάσου τον εαυτό σου να περιηγείται σε ένα μουσείο, σα να βρίσκεται στην αίθουσα της Capella Sistina όπου απαγορεύεται να φωτογραφίζεις, να ακουμπάς, να δημιουργείς θορύβους τόσο όσο σε καμία άλλη αίθουσα του ίδιου μουσείου. 
  Τη ζωή σου μην τη σπαταλάς. Μην αφήνεις ανθρώπους να τη διαβρώνουν και μην αφήνεις ούτε στιγμή να περνά χωρίς να κάνεις αυτό που θες. Κάθε ένας, κάθε κουβέντα του ενός ενδέχεται στη ζωή σου να παίξει καθοριστικό ρόλο. Μην υποτιμάς ανθρώπους και καταστάσεις, στο έχω ξαναπεί, διαμορφώνουν αυτό που τελικά είσαι. Προσπάθησε όμως να τη ρουφάς, να γεύεσαι κάθε δευτερόλεπτο.
  Θα πρέπει να θεωρούμε χαμένη τη μέρα που πέρασε και δε χορέψαμε ούτε μία φορά έλεγε ο Νίτσε. Αυτό ακριβώς. Η πιο υψηλή αίσθηση ελευθερίας - ο χορός.
  Ο έρωτας. Μη ξεγελιέσαι από την εποχή ή τα άτομα. Μη ξεγελιέσαι και δε πιστεύεις σ' αυτόν. Πίστευε και ζήσε μ' αυτό. Να ερωτεύεσαι μέχρι να πεθάνεις. Να είσαι μόνο από έρωτα με κάποιον, είναι το μόνο που αν το χάσεις μπορείς να το ξαναβρείς. 

sEaRcHiNg

Ψάχνω το κουκουνάρι μου.

Σας έλεγα κάτι για μοναξιά;

Ε, τη βαρέθηκα.

:)

Η σύγκρουση

λογικής και συναισθήματος είναι συνήθως αναπόφευκτη.

Τα βράδια Σαββάτου περιμένεις πάντα να γίνει κάτι διαφορετικό.

Όταν είσαι σπίτι.

Η διαφορά είναι και μόνο το γεγονός ότι βρίσκεσαι στο σπίτι.

Περιμένεις να κατέβει μια γιγαντιαία max perry σοκολάτα

               να γίνει πάρτυ στο σπίτι σου και να αρχίσεις να χορεύεις

               να κατέβει μόνη της η σωστή ταινία με τους σωστούς υπότιτλους

               να φυτρώσουν ποπ κορν στην κατσαρόλα

             να έρθει ένας σκύλος έξω από την πόρτα σου και να φωνάζει γαβ γαβ - υιοθέτησέ με

Λογικά, θα γίνει αυτό:

καλά, ή και αυτό: