Να δείτε αυτό:

Κι αν αμφιβάλλετε μετά την ταινία για το αν υπάρχουν μικροί πρίγκιπες, κοιτάξτε μέσα σας βαθιά, να δείτε για ποιον είστε το πιο ξεχωριστό τριαντάφυλλο. 

@ατ δε μούβις

Για αυτούς που δε ξενύχτησαν την Πρωτοχρονιά , κρέντιτς στον εαυτό μου, η δεύτερη μέρα της Πρωτοχρονιάς είναι η καλύτερη μέρα για ταινία και ακόμη περισσότερο για την δεναντέχωναμηντηδω Star Wars. Έτσι λοιπόν, το Σάββατο 2 του μηνός βρεθήκαμε σε μια αίθουσα (μην πάτε Odeon Μαρούσι, θα στραβολαιμιάσετε) , να βλέπουμε αυτό το αριστούργημα. Εντάξει, είναι γνωστό (σε μένα) ότι δεν έχω καλή μνήμη αλλά όχι και τόσο που να μη θυμάμαι μόλις μια βδομάδα μετά μια σκηνή απ' την ταινία. Shit happens και δε θυμάμαι τίποτα για να σας κάνω έστω spoiler. Να τη δείτε πάντως γιατί είναι Star Wars και όπως και να το κάνουμε κάποιες ταινίες είναι must see. Συνοδεύστε τη με ποπ κορν και κόκα κόλα γιατί της πάει. Αν δε τη δείτε στο φανταστικό Odeon που σας είπα, καλύτερα να τη δείτε σε 3d.

Επόμενη ταινία : "Μικρός πρίκγιπας". Εδώ, νομίζω, δε θα χρειαστεί να έχω καλή μνήμη αφού πρόκειται για το αγαπημένο μου παραμύθι, το αγαπημένο μου βιβλίο, βιβλίο οδηγό για όποιον το διαβάζει. Εγχειρίδιο της αγάπης και της αληθινής ένδειξής της προς τους ανθρώπους που θέλουμε να τη δώσουμε. Ελπίζω να μη με απογοητεύσει και να τη δω σίγουρα με φίλη-φίλο που δε μιλάει κατά τη διάρκεια της ταινίας (δενεχωχειρότερο).

Καλή μέρα και καλό σινε Σαββατοκύριακο .

Μια ταινία τη βδομάδα

ειδικά τα Χριστούγεννα.

Και για να μη δείτε όλοι Star Wars, έτσι επειδή εγώ δεν το έχω δει ακόμα, να δείτε Joy, εναλλακτικά πάντα.

Όχι ότι μου άρεσε, μετριότατη ταινία.

Παρ'όλα αυτά το εορταστικό κλίμα μπορεί να με βρει να βλέπω και για δεύτερη φορά Παπακαλιάτη αρκεί να έχω καραμέλες, ποπ κορν και παγωμένη κόκα κόλα.

υ.γ : αν δεν κλείσετε μέσω ίντερνετ και ώρες πριν, μην κάνετε καν τον κόπο να πάτε σε "αλυσιδωτό" κινηματογράφο.

@ ένας άλλος κόσμος

του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, αυτού που όλοι κατηγορούμε ότι κλέβει σκηνές, αντιγράφει ταινίες, σάουντρακ, υπερβάλλει και τέλος κάνει σε όλες του τις σειρές/ταινίες σεξ με την ωραιότερη του καστ.

Απόψε, πάλι στο ίδιο σκηνικό, Σύριοι πρόσφυγες γύρω και μέσα στο χώρο του κινηματογράφου, και στην ταινία πάλι εκεί. Γιατί πια είναι στην ίδια μας την ζωή. Και η ζωή μας αλλάζει. Είμαι εγώ μόνο που κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ σκέφτομαι σε τι κόσμο ζω, που πάνε αυτοί οι άνθρωποι και τι ακόμα πρόκειται να γίνει; Είμαι μόνο εγώ που φοβάμαι κάθε βράδυ που φτάνω στο σπίτι και μόλις ανέβω σκέφτομαι πάλι την κατάσταση και τους ίδιους ανθρώπους; Είμαι εγώ που πια μπαίνω σε σελίδες, διαβάζω, ενημερώνομαι και έχω μπει με τη θέλησή μου σ αυτό το τρυπάκι. 

Ομολογώ πως στην αρχή γελούσα. Ναι, μόλις ξεκίνησε να μου δείχνει ότι η κοπέλα ερωτεύτηκε Σύριο πρόσφυγα, γελούσα. Και πως έφευγε μαζί του να κάνει έρωτα σε άσχετα σημεία. Δείχνοντας υπερβολές έδειξε και κάτι ακόμα. Μίλησε για τον έρωτα. Για τον έρωτα σε τρεις εκδοχές, σε τρεις ηλικίες, σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες. Ο έρωτας ο παράνομος. Ο έρωτας με όλες τις καλές συνθήκες που όμως ήταν μονόπλευρος. Ο έρωτας, τέλος, σε μια άλλη ηλικία. Και θυμήθηκα πως είναι ο έρωτας. Και θυμήθηκα γιατί είμαι έτσι. Γιατί υπερασπίζομαι τον έρωτα κι όχι την "αγάπη" ή τη συμβίωση ή αλλιώς το "ταίριασμα" των ανθρώπων. Ξέρεις τι διαφορετικός που είναι ο έρωτας;

Ο έρωτας συγχωρεί, δέχεται, επιστρέφει, φουντώνει και σβήνει και ξαναφουντώνει, θυσιάζεται, δε γνωρίζει ηλικίες, παλεύει, δε βολεύεται, μαθαίνει, διδάσκει, ξεσηκώνει, τρελαίνει, χαμογελάει, κλαίει, μοιράζεται, υπάρχει. Είναι ο έρωτας που σε κάνει να θες να δεις τον άλλο όπως θα θελες να είναι κι όχι όπως είναι και όχι αλλάζοντάς αυτό που είναι - αλλάζοντας τον στα μάτια σου και κάνοντας τα καλά του να μηδενίζουν τα αρνητικά του, εξυψώνοντας τον. Σε τυφλώνει. Ερωτεύεσαι συνήθως τον άνθρωπο που δε ταιριάζεις σε τίποτα αλλά τον θαυμάζεις. Άλλοι φοβούνται τα διαφορετικά μυαλά, φοβούνται μην έχουν φτάσει 28 και γνωρίσουν τον λάθος άνθρωπο, αυτόν που σκέφτεται διαφορετικά και τι θα κάνουν μετά; Πως θα αποδεσμευτούν; Δειλοί άνθρωποι. Μίζεροι. Που δεν ερωτεύονται ποτέ πραγματικά. Βάζοντας μόνο τη λογική, Φτηνοί. Που δε γνωρίζουν ούτε λίγο τον ψυχικό κόσμο του άλλου αλλά βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα, ζώντας στον δικό τους κόσμο, εκεί που όλα είναι τέλεια και ταιριαστά. Αμ δεν είναι έτσι ο έρωτας. Ο έρωτας θέλει αρχίδια. Θέλει δύναμη να το παλέψεις. Θέλει συγχώρεση. Θέλει προσπάθεια να τον κρατήσεις. Θέλει εμπιστοσύνη. Θέλει να μαθαίνεις και να αγαπάς αυτόν που έχεις δίπλα σου περισσότερο από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Εγώ ξέρεις με τι είμαι ερωτευμένη; Κι ας είμαι μόνη μου.

Με τον κινηματογράφο.

Μ' άρεσαν τόσο τα βράδια αγκαλιά με την άσπρη κουβέρτα και την οθόνη μπροστά μου να αλλάζει σκηνές και ζωές. Μπορούσα να είμαι εκεί και να βλέπω ταινίες όλη μέρα. Στη θέση μου. Στον καναπέ, στη δική μου θεσούλα. Αυτό είναι έρωτας. Εγώ δε σε αλλάζω. Εγώ μου έχω εμπιστοσύνη. Παίρνω δύναμη από αυτό και ξέρω πολύ καλά τι είμαι. Να μην έχεις ανάγκη τίποτα άλλο. Να είσαι συναισθηματικός γιατί έχεις συναισθήματα κι αυτό να σε κάνει ακόμα πιο άξιο. Να μην είσαι λογικός γιατί στη λογική ένα κ ένα κάνουν δύο και αυτό δε χωράει στον έρωτα. Να μη φοβάσαι. Εγώ αυτό ερωτεύομαι.

Λες να με απογοητεύσει κι ο κινηματογράφος;

Νάνι, νάνι.. 

Η γέφυρα των κατασκόπων

Μου είχε λέιψει τόσο πολύ να δω μια καλή ταινία, με καλή παρέα μίνινγκ κάποιος-α που δε μιλάει την ώρα της ταινίας και δε μου τρώει τα ποπ κορν επειδή δε πήρε δικά του, με γεμάτη κόκα κόλα και με σχεδόν άδεια αίθουσα τύπου  V-max. 142 ' αφοσιωμένη στην ερμηνεία του Τομ Χανκς. Ακόμα πιο πολύ στο κλίμα, με τους Σύριους πρόσφυγες έξω από το σινεμά του Παλαιού Φαλήρου να δημιουργούν κλίμα πράξης πολέμου. Μέσα στην αίθουσα ο ψυχρός πόλεμος και εκτός αυτής ένας πραγματικός.

Όποιο κι αν είναι το κλίμα, σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα.

Φοβερή ταινία, φοβερές ερμηνείες. Αν είχα καλύτερη μνήμη και περισσότερο χρόνο θα ήθελα να κάνω μια σωστή κριτική.

Συμπέρασμα: να τη δείτε! 

Tip: σενάριο από πραγματική ιστορία.

Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας.

Κάπως έτσι με ένα ποίημα του Μιχάλη Γκανά, το ακόλουθο:

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ

Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει 
μέρα τη μέρα, δε θα πει πως η ζωή 
δεν αξίζει τον κόπο.

Επειδή σ' αγάπησα και σ' αγαπώ ακόμη
κι ας μην είναι όπως παλιά,
δε θα πει πως πέθανε η αγάπη,
κουράστηκε ίσως, σαν καθετί που ανασαίνει.

Επειδή περνάς δύσκολες μέρες
σκυμμένη σε χαρτιά και γκρεμούς 
που δεν κλείνουν, κι εγώ πηδάω 
τις νύχτες επί κοντώ λαχανιάζοντας,
δε θα πει πως δεν έχουμε 
μοίρα στον ήλιο, έχουμε 
τη δική μας μοίρα.

Επειδή πότε είσαι άνθρωπος 
και πότε πουλί, φέρνεις στο σπίτι μας 
ψωμάκια μικρά της αποδημίας
κι ελπίζουνε τα παιδιά μας 
σε καλύτερες μέρες.

Επειδή λες όχι και ναι κι ύστερα όχι 
και δεν παραιτείσαι, ντρέπομαι 
για τα ίσως, τα μπορεί τα δικά μου,
μα δεν αλλάζω, όπως δεν αλλάζεις κι εσύ,
αν αλλάζαμε θα ' μαστε πάλι 
δυο άγνωστοι και θ' αρχίζαμε 
απ' το άλφα.

Τώρα ξέρουμε πού πονάς
πού σωπαίνω πότε γίνεται παύση,
διακοπή αίματος και κρυώνουν 
τα σώματα, ώσπου μυστικό δυναμό 
να φορτίσει πάλι τα μέλη 
με δύναμη κι έλξη και δέρμα ζεστό.

Επειδή είναι δύσκολο ν' αγαπάς
και δυσκολότερο ν' αγαπάς τον ίδιο άνθρωπο 
για καιρό, κάνοντας σχέδια και παιδιά 
και καβγάδες, εκδρομές, έρωτα, χρέη 
κι αρρώστιες, Χριστούγεννα, Κυριακές 
και Δευτέρες, νόστιμα φαγητά 
και καμένα, θέλοντας ο καθένας 
να 'ναι ο άλλος γεφύρι και δέντρο 
και πηγή, κατά τις περιστάσεις 
ή και όλα μαζί στην ανάγκη,
δε θα πει πως εγώ δε μπορώ 
να γίνω κάτι απ' όλα αυτά ή και όλα μαζί,
κι αν είναι να περάσω 
μια ζωή στη σκλαβιά –έτσι κι αλλιώς–
ας είμαι, λέω, σκλάβος της αγάπης.

Γυάλινα Γιάννενα, 1989

επειδή είναι δύσκολο ν' αγαπάς και ακόμη δυσκολότερο να μοιράζεσαι. Επειδή είναι δύσκολο να συγχωρείς και ακόμη δυσκολότερο να συγχωρείς τον ίδιο άνθρωπο για καιρό, επειδή είναι δύσκολο να παραδέχεσαι και ακόμη δυσκολότερο να αλλάζεις για έναν άνθρωπο, επειδή η καρδιά σου δεν αντέχει πολλά και δοκιμάζεσαι μέρα με τη μέρα με κάθε άνθρωπο που περνά απ τη ζωή σου, δυσκολεύεσαι κάθε φορά να γίνεις αυτό που είσαι.Χάνεις την ουσία σου, την καθαρή ουσία σου σαν κοπέλα και σαν γυναίκα, σαν άνθρωπος. 

Κάποτε μάθαινες να φεύγεις και έπειτα βρέθηκες να σε κατηγορούν για ανωριμότητα και έλλειψη συναισθημάτων. 

Κάποτε άφησες κάποιον να σου φερθεί άσχημα, ασκώντας βία και ξεφτιλίζοντας την αξία του έρωτα στα μάτια σου. Κι ύστερα στάθηκες και τυχερή, είδες πως στ' αλήθεια είναι να ανήκεις κι ας πόνεσες στο τέλος που αποχωρίστηκες κάτι σπουδαίο.

Επειδή είναι δύσκολο να βρεις τον άνθρωπο σου, κάνοντας σχέδια για το μέλλον, ανασαίνοντας την ανάσα του, ξυπνώντας στην αγκαλιά του, λατρεύοντας τη μυρωδιά του, χάσιμο στα μάτια του το βλέμμα σου,δε πάει να πει πως θα εθελοτυφλείς.

Η μεγαλύτερη απόδειξη ενός έρωτα ότι υπήρξε , είναι η εξέλιξή του δηλαδή η αγάπη. Δύσκολο να το εκφράσει κανείς , ακόμα πιο δύσκολο να το εξελίξει. 

Δύσκολο να παλεύει κανείς για σένα όταν δεν έχεις δύναμη να παλέψεις για τον εαυτό σου. Δύσκολο πολύ να σε αγαπήσει πάνω απ'όλα γι αυτό που είσαι και όχι γι αυτό που θα ήθελε στη ζωή του να έχει. 

Είναι δύσκολο ν'αγαπάς πίστεψέ με.

Είναι δύσκολο να θυσιάζεις δέκα λεπτά από το πρωινό σου ξύπνημα προκειμένου να φτιάξεις πρωινό στον άλλο, είναι δύσκολο να φρενάρεις την παρορμητικότητα των "κολλητών" σου προκειμένου να είσαι σωστός απέναντι στην άλλη. Είναι δύσκολο να θέλεις να κοιμάσαι και να ξυπνάς με τον ίδιο άνθρωπο, να τον φροντίζεις και να τον εμπιστεύεσαι. Είναι δύσκολο να ξεφύγεις από το φθόνο των ανθρώπων που δε μπόρεσαν να έχουν κάτι που πας να αποκτήσεις. Είναι δύσκολο να δίνεις το 100% του εαυτού σου. Ακόμα πιο δύσκολο είναι να βρεις τον άνθρωπο που θα πίνει 10 μπύρες μαζί σου κρατώντας σε αγκαλιά και χαμογελώντας - εύκολο  είναι να βρεις τον άνθρωπο που μαζί σου θα μοιράζεται στιγμές ερωτικές αλλά τις μπύρες θα τις πίνει με την παρέα του. Εύκολο επίσης να βρεις τον άνθρωπο που συμπτωματικά θα σε συμπεριλάβει στη ζωή του, δύσκολο αυτόν που θα θέλει όλο  το βράδυ τη δική σου εικόνα σε μια φωτογραφία και παρεπιπτόντως θα συμμετάσχει στις ομαδικές. Εύκολο να βρεις τον άνθρωπο που θα ξεκινάει την πρόταση του 5 φορές τη μέρα "μα είσαι χαζή" , δύσκολο να βρεις τον άνθρωπο που θα σου δίνει τις γνώσεις του κάνοντας σε να νιώθεις ξεχωριστή. 

Γι αυτό στη ζωή πρέπει να είσαι δυνατός. Κυρίως πρέπει να ελέγχεις τα συναισθήματά σου και να δίνεσαι όταν πραγματικά αξίζει να δοθείς. Οφείλεις στον εαυτό σου το σεβασμό των άλλων και την κατανόηση σε πολλά θέματα που εσύ ο ίδιος ή η ίδια δε μπόρεσες ποτέ να εξηγήσεις. 

Ο άνθρωπος σου, σου είπα ποιος είναι ; Κάποιος που θα σε κάνει να χαμογελάς. Κι αυτό τα λέει όλα. Όπως έλεγα και παλιά, οι σχέσεις έχουν γίνει ένα ατελείωτο ψέμα. Είναι καλύτερη η μοναχικότητα παρά η σχέση που δοκιμάζεται. Η αγάπη, η πανάκριβη αγάπη είναι αυτή που συγχωρεί, που συμμορφώνεται με τη ζωή δύο ανθρώπων. Είναι αυτή που έχει ως προτεραιότητα την ψυχική υγεία του ατόμου που δέχεται την αγάπη όσες θυσίες κι αν επιβάλλει αυτός ο θεσμός. Πονάει ο άλλος, πονάς κι εσύ. Λυπάται ο άλλος, λυπάσαι κι εσύ δε κλείνεις απλά τα μάτια για να σε πάρει ο ύπνος. 

Κι όπως σου είπα, αυτό είναι δύσκολο. Είναι πανάκριβο. Δεν ήθελα να σου πω πολλά κι όμως το μέρος που βρίσκομαι τώρα με αυτό το αεράκι να με φυσά είναι τόσο ωραίο για σκέψεις.

Καμιά φορά όπως ανεβαίνω πάνω στις σελίδες, νομίζω πως γράφω ασυναρτησίες. Νομίζω πως αν τώρα σου γράψω εδώ πόσο άσχημα νιώθω με δύο εικόνες χαραγμένες στο μυαλό μου, θα σου έχω γράψει ασυναρτησίες. 

Ασυναρτησία θα είναι να σου πω πως όταν στ αλήθεια δεν υπάρχεις για έναν άνθρωπο, καμιά φορά μπορείς να το δεις και σε εικόνα. Βλέπεις ο μαγικός κόσμος του facebook πιάνει καμιά φορά επιτυχημένες λήψεις φωτογραφιών, θυμίζοντας αυτό το "μη υπαρκτό". 

Χαμογελάς και εξακολουθείς να είσαι κάτι καλύτερο από χθες. 

Και θυμάσαι πως όσο αφελής κι αν υπήρξες, είσαι αυτό που δε μπορείς να αλλάξεις. Είσαι παιδί. Τα παιδιά πρέπει να χαμογελούν.

Βάλτε λοιπόν τα γυαλάκια σας και συνεχίστε.

Από το Reconstructing Harry που απόλαυσα σήμερα.

Mad Max γιατί να το δείτε

Αρχικά, για να δείτε πως όταν θέλεις κάτι μπορείς να το καταφέρεις.

Στη ζωή και παντού, οι άντρες αυτοί δεν υπάρχουν μόνο στις ταινίες και ολοκληρώνουν την έννοια της λέξης, όπως ο Μαξ.

Είναι ο ορισμός της εικόνας που έχω τραβήξει με το μουσικό κουτάκι της Αμελί, όταν κάποιος θέλει...

Να τη δεις:

- αν δουλεύεις πολλές ώρες σε γραφείο. Συνήθως με παίρνει ο ύπνος ειδικά σε κάτι ταινίες του Δαναού ψευτοκουλτουριάρικες ή μη ψευτό- που πάντα τρελαίνομαι να βλέπω. Γι αυτό έχω αρχίσει και επιλέγω τις καθημερινές να βλέπω αυτές και τα σαββατοκύριακα τις άλλες, σαν αυτή εδώ που σας λέω.

- γιατί η ένταση σε ξυπνάει και μια καλή ταινία σαν αυτή, δυνατή μπορεί να έχει περισσότερα ηθικά διδάγματα από κάποια άλλη που φαινομενικά έχει.

- γιατί οι καλές ερμηνείες ηθοποιών δε πάνε ποτέ χαμένες.

- αν έχεις την πιο παλιά με τον Μελ Γκίπσον, κάνε και τη σύγκριση σου εκτός κι αν έχεις μνήμη ψαριού σαν εμένα που τις βλέπω αλλά ξεχνώ ότι τις έχω δει.

Αυτό το μήνα έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να βλέπω 4 ταινίες την εβδομάδα, σινεθεραπεία- η καλύτερης μορφής θεραπεία μετά το πάω σε νησί μόνη μου.

Παραμύθια και η απομυθοποίηση

Τον τελευταίο καιρό πριν κοιμηθώ ( ανάσκελα - μπάι δε γουέι πόσο σάπιο να κοιμάσαι ανάσκελα, ακριβώς το ίδιο συναίσθημα με το να γυρνάς μόνη σου το βράδυ) διαβάζω Κισναμούρτι και Μπουσκάλια.

Παραθέτοντας,

"Πάντα θα υπάρχει ένα "αν" σε κάθε μας επιλογή. Δε θέλω να σου πω παραπάνω. Αλλά στη συγκεκριμένη επιλογή αν μου δώσεις το χέρι σου, εγώ θα το κρατήσω σφιχτά. Τόσο σφιχτά μέχρι να σε κάνω "να φοβάσαι να ξαναφύγεις μακριά μου".
****

Για το 1001 grams, δε θα γυρίσω γιατί στα 60 από τα 93' με πήρε ο ύπνος. Σα να μην υπήρξε ποτέ αυτή η ταινία.Ίσως όταν άνοιξα λίγο τα μάτια μου να είδα μια ωραία ατάκα  του Γάλλου κομμουνιστή λογοτέχνη Λουί Αραγκόν "μέχρι να μάθουμε να ζούμε είμαστε κιόλας νεκροί".

Αλλά ok και τις προάλλες διβάσαμε το "δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη"
και συγκινηθήκαμε περισσότερο.

Επιστρέφοντας στην ταινία,

Μη τη δείτε. Βγαίνουν σύντομα καλύτερες.

Μια Γαλλίδα στο Μανχάταν.

Γιατί να τη δείτε:

1. γιατί το λέω εγώ.

2. γιατί παίζει η Audrey Tautou.

3. γιατί αν είσαι άντρας, ίσως μάθεις να συμπεριφέρεσαι κάποια στιγμή σαν Άντρας.

4. γιατί θα φύγεις και θα έχεις γελάσει.

5. γιατί πλέον λειτουργούν τα θερινά σινεμά.

6. γιατί έχει κάτι από φιλοσοφία.

7. γιατί έχει καλή σκηνοθεσία.

8. γιατί έχεις καιρό να δεις καλή ταινία.

9. γιατί είναι γαλλική.

10. και γιατί έχει κάτι από Σόπενχαουερ, συγκεκριμένα αυτό:

Η ζωή μπορεί να συγκριθεί μ’ ένα κομμάτι κεντητό ύφασμα, που στο πρώτο μισό ο άνθρωπος το βλέπει απ’ την καλή του μεριά και στο δεύτερο μισό από την ανάποδη.

Η δεύτερη μεριά δεν είναι τόσο ωραία, αλλά είναι πιο εποικοδομητική, γιατί βοηθάει τον άνθρωπο να δει πώς συνδέονται μεταξύ τους τα νήματα.

Και τότε ίσως καταλάβεις πως η ζωή είναι περίπλοκη κι εμείς μπλεκόμαστε σ'αυτά που μας έχει πλέξει. Αν φοβόμαστε να αρπάξουμε το νήμα, τότε φοβόμαστε να ζήσουμε.

Ντου νοτ σι

Φρανκεστάιν

και θα μου πεις, εσύ γιατί το είδες και θα χεις και δίκιο.

Μπορείς να το δεις, αν είσαι κουρασμένος από τη δουλειά και θες απλά να χαζέψεις στη μεγάλη οθόνη, αν δεν έχεις προλάβει να πας στο Δαναό να δεις κάτι καλύτερο, αν αυτό που θες είναι να βγεις επιτέλους από την κλεισούρα του γραφείου ή του σπιτιού, αν θέλεις απλά να αφήσεις το μυαλό σου να ξεκουραστεί χαζεύοντας εικόνες  ή ένα σουπερθέαμα στο κάτω κάτω.

Άμα θες, δες  αυτό:

για το οποίο θα σου χω νέα από αύριο ή κι από σήμερα.

Μούβις.

Σας πρόλαβα;

Μπορεί και ναι μπορεί και όχι. Αυτές τις άχαρες χριστουγεννιάτικες μέρες, που κάποτε ήταν οι αγαπημένες μου, είδα ταινιούλες.

1. Μικρά Αγγλία του Παντελή Βούλγαρη

εύχομαι να είχα τη διάθεση να αναλύσω κάθε πτυχή της.

Αν και μελαγχολική, η ωραιότερη ταινία που έχω δει φέτος το χειμώνα.

2. Ο Λύκος της Wall Street του Scorcese. Και λέω ποιου - αφενός  πάντα προσέχω σκηνοθέτη αφετέρου πήγα εξαιτίας του σκηνοθέτη μόνο που απογοητεύτηκα. 180' λεπτά απίστευτου βομβαρδισμού . 180' κούρασης και ψυχικής και σωματικής.

Φωτογραφία στο Google.