Deleting...

η πλαστογραφία

στον έρωτα

τιμωρείται

με 

στιγμές.

Τυχαία αναγνώσματα.

Ξεκινώντας να γράψω για κιθάρες στα Εξάρχεια, κιθαρίστες και όμορφες γωνιές, χαριτωμένα εναλλακτικά ζευγάρια με εναλλακτική αγάπη και περισσό θαυμασμό εκ μέρους μου, μελαγχολικούς συγγραφείς και για ένα μαγαζί, το ποδήλατο, στην όμορφα άσχημη πλατεία Εξαρχείων, στα φοιτητικά περάσματα και σε σακούλες από το monster κάτι με συνθήματα, έπεσα πάνω στη σελίδα 43.
Τελευταία ασχολία να διαβάζω το βράδυ, δύσκολα με παίρνει ο ύπνος-εδώ γελάμε καθώς δεν υπάρχει άτομο που αν αφήσεις μόνο του πάνω από ένα λεπτό σε απαλή μεριά, θα κοιμηθεί γρηγορότερα.
Είμαι κι απ τα άτομα που πιστεύουν στο τυχαίο. Το αγαπούν, το θέλουν στη ζωή τους γιατί πιστεύουν ότι η ζωή είναι μικρή και περικλείεται από γεγονότα που σε σημαδεύουν. Τα άτομα μετρούν λίγο, είναι οι εμπειρίες. Ακόμα και το σουβλάκι που θα φας είναι εμπειρία. Και λοιπόν διάβαζα και δε βαριέμαι, νομίζω- θα δείξει, καθόλου να γράψω αυτό που διάβαζα.
Πως όμως να καθορίσει κανείς την αξία ενός συναισθήματος; Τι έδινε αξία στο συναίσθημά του; Το γεγονός ακριβώς ότι έμενε για χάρη της. Μπορώ να πω: αγαπάω αρκετά  τον τάδε φίλο μου για να του θυσιάσω το δείνα ποσό χρημάτων - δεν μπορώ να το πω στ' αλήθεια παρά μόνο αν το χω κιόλας κάνει.
Μπορώ να πω: αγαπάω αρκετά τη μητέρα μου ώστε να μείνω αν έχω ήδη μείνει κοντά της. Δεν μπορώ να καθορίσω την αξία αυτής της αφοσίωσης, παρά μόνο αν έχω κάνει μια πράξη που να την επικυρώνει και να την προσδιορίζει. Καθώς, όμως, εγώ ζητάω απ'αυτή την αφοσίωση να δικαιολογήσει την πράξη μου παρασύρομαι σ'ένα φαύλο κύκλο
Το συναίσθημα οικοδομείται από τις πράξεις μας.
Άλλωστε ο Αντρέ Ζιντ είπε, πολύ σωστά, πως ένα συναίσθημα που υποκρινόμαστε ή ένα συναίσθημα που ζούμε σαν βίωμα είναι δύο πράγματα σχεδόν αδιαχώριστα: το ν'αποφασίσω πως αγαπάω τη μητέρα μου μένοντας κοντά της ή να παίξω θέατρο μ αποτέλεσμα να φαίνεται πως μένω για τη μητέρα μου, είναι λιγάκι το ίδιο πράγμα. Μ' άλλα λόγια: το συναίσθημα οικοδομείται με τις πράξεις που κάνουμε άρα δε μπορώ να το συμβουλευθώ και να το χρησιμοποιήσω σαν οδηγό. Αυτό σημαίνει πως δε μπορώ ούτε να αναζητήσω μέσα μου την αυθεντική διάθεση που θα με σπρώξει να δράσω, ούτε και να ζητήσω από μιαν έτοιμη ηθική έννοιες που θα μου επιτρέψουν να δράσω.

Κλαπ

Γιατί υπάρχουν και μέρες που φοβάσαι να ξυπνήσεις.
Υπάρχουν βράδια που δε κοιμήθηκες ποτέ για να ξυπνήσεις αλλά νομίζεις ότι ξυπνάς επειδή το παράθυρο που ξέχασες ανοιχτό για να σε φυσάει ο παγωμένος αέρας, έγινε τροφή για το καθιερωμένο άνοιγμα της τηλεόρασης του γερούλη που μένει στην απέναντι πολυκατοικία.
Γιατί έφαγες ένα γλυκό που γρήγορα βιάστηκαν να σου πάρουν πίσω.
Γιατί έβαλες το κλειδί για να ανοίξεις και σε κλείδωσαν πάλι στην ίδια φυλακή.
Γιατί προσπάθησες να φτιάξεις τον κατεστραμμένο σου εαυτό και πάτησες πάνω σε σαθρές βάσεις.
Γιατί άκουσες όμορφα λόγια στη δουλειά και νόμιζες ότι είναι κι αυτά είναι ψέμα.
Γιατί απλά δε ξέρεις αν ισχύουν οι νόμοι κι οι θεωρίες σου.
Γιατί ακόμα ψάχνεις το γιατί;
Μα υπάρχουν αίτιο και αιτιατό όταν κάτι πάει στραβά;
Μα τι σε "μέλλει"΄...
εσύ δεν είσαι εν δυνάμει καρμική γκόμενα;
Και γιατί πάλι να ταιριάζει η σελίδα 70 της μοναξιάς της Μλαρως Βαμβουνάκη;

"Πάλευε το σώμα μου να έρθει σε σένα και πάλευε η ψυχή μου να σου ξεφύγει. Το κύμα που σηκωνόταν ανέβαινε πάνω μου όλο και γρηγορότερα. Η ανυπομονησία με τρέλαινε."

"Είναι κι η απομόνωση μια ηδονή δυνατή κάποτε, δυνατότερη κι απ τη συντροφικότητα είναι" και με αυτό έπαψα να αναρωτιέμαι Γιατί.

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2011

Συγγνώμη...

Μοναξιά ή μοναδικότητα;

Δε θέλω να προκαλέσω, δε θέλω να στενοχωρήσω, δε θέλω να νευριάσω, δεν δεν δεν. Γενικά δε θέλω να προκαλέσω συναισθήματα. Μπορώ να μην σκέφτομαι για ένα διάστημα; Μπορώ να μην αισθάνομαι τίποτα; Γίνεται ό,τι συμβαίνει στη ζωή μου να μην συμβαίνει τόσο έντονα; Μπορώ να μην πονάω με τον πόνο του άλλου; Μπορώ να μη χαίρομαι τόσο με την χαρά του άλλου;

Τελικά όλα ξέσπασαν στην καταναλωτική μου μανία. Με πιάνει μερικές φορές τον χρόνο και συνήθως με ξετινάζει. Πως καταφέρνω και κάνω και τα ταξίδια μου είναι άξιο απορίας. Αν ήμουν υπουργός οικονομικών θα είχαμε πτωχεύσει προ πολλού. Ευτυχώς με έπιασε στις εκπτώσεις και τουλάχιστον μπορώ και ξεσπάω με τις ώρες σε υλικά αγαθά που μου δίνουν προσωρινή χαρά.

Ξέρεις τι είναι να έχεις την χαρά σου και η χαρά αυτή να έχει προέλθει από λύπη; Μέσα σε ένα βράδυ. Μέσα σε λίγες ώρες και με εντελώς διαφορετική εξέλιξη της κουβέντας να αρχίζεις να ζεις το παραμύθι σου. Δεν καταλαβαίνετε. Το ξέρω. Ούτε κι εγώ καταλαβαίνω. Ούτε θέλω να καταλάβω. Θέλω να το ζήσω. Αλλά φοβάμαι. Φοβάμαι σε κάθε κουβέντα και δε μπορώ να πιστέψω σε τίποτα και κανέναν. Όταν βλέπεις γκόμενους να έχουν γκόμενα και να μιλάνε από δω κι από κει και να "καυλαντίζουν", όταν βλέπεις γκόμενες να έχουν τον γκόμενό τους αλλά με την αιτιολογία ότι κάποια στιγμή δε τους φέρθηκαν καλά να τον κερατώνουν - γιατί οι γυναίκες είμαστε και εύκολα θύματα - τότε τι συμπέρασμα βγάζεις; Κι αν μερικοί ζουν κάθε βράδυ το παραμύθι τους;

Ευτυχώς η καρδιά μου δεν πέφτει ποτέ έξω. Δεν με έχει προδώσει ποτέ. Το παραμύθι μου δε ξέρω αν θα έχει αίσιο τέλος όμως ξέρεις πόσο το λατρεύω; Λατρεύω κάθε δευτερόλεπτό του, μετράω στιγμή την στιγμή για να μην χάσω καμία. Θέλω να θυμάμαι την αρχή του παρόλο που δεν έχω καλή μνήμη. Θέλω να θυμάμαι τα έντονα σημεία του. Θέλω να κλείνω τα μάτια και να ονειρεύομαι ότι βρίσκομαι πιο μέσα κι απ' όσο βρίσκεται η ηρωίδα του παραμυθιού.

Έλλειψη.

Δε ξέρω αν την έχω νιώσει ποτέ με τόση αγωνία και τόση λαχτάρα. Οι μέρες θα περνούσαν βασανιστικά αν δεν είχα περάσει για ακόμα μια φορά τις πανέμορφες διακοπές με τις κολλητές μου. Αυτές που κάθε χρόνο με ανανεώνουν και με κάνουν να ζω όλες τις αγαπημένες μου συνήθειες. Να ζαλίζομαι, να πίνω όσο θέλω, να μη με νοιάζει ο χρόνος και να συζητάω ατέλειωτες ώρες σα να βρίσκομαι στο sex and the city. Το λατρεύω αυτό το γυναικείο. Και χαίρομαι που με τις φίλες μου νιώθω τόσο γυναίκα.

Όμως η έλλειψη...

...και να ξερες πόσο θέλω τώρα να γεμίσω. Να αρπάξω το ραβδάκι μου και να έρθω λίγες μέρες πιο κοντά. Να νιώσω λίγο από το άρωμά σου, λίγη από τη φροντίδα σου που δε θα έλεγα ότι προσφέρεις γενναιόδωρα ενώ εσύ την προσφέρεις. Πόσο αχάριστη γίνομαι; Συγχώρεσέ με, θέλω τόσο πολλά να σου "κλέψω" που δε γίνεται να μην είμαι αχάριστη. Ξέρω πως κάνω λάθος. Ακόμα είσαι κλειδωμένος. Στο μυαλό μου είναι μονίμως η λέξη "θέλω". Μ'αρέσει που έστω και μια στιγμή δεν έχω σκεφτεί πως δεν θέλω. Λατρεύω, ακόμα και σε αυτή την αψυχολόγητη φάση που βρισκόμουν, τις μεταπτώσεις μου. Λατρεύω το γεγονός ότι άρχισα να ζηλεύω, με υγιές τρόπο θέλω να ελπίζω. Λατρεύω που έχω αυτή την αγωνία και την επιθυμία.

Και όσο φέρνω στο μυαλό μου το μουτράκι το γλυκό, τα ματάκια, τα χειλάκια, την μυτούλα ξεχνάω ό,τι κι αν  με νευριάζει λόγω των φόβων μου. Το ξέρω πως κάποια στιγμή θα καταλάβεις ότι είμαι "ψ" γιατί όταν θέλω , θέλω πολύ. Σπάνια θέλω τόσο πολύ. Ίσως και πρώτη φορά. Κι από ό,τι φαίνεται αυτό το πολύ, πολλοί άνθρωποι δεν το αντέχουν ή κι αν το αντέξουν σε θεωρούν δεδομένη. Ευελπιστώ όμως να το μάθω αν μου συμβεί κάτι τέτοιο. Μιλάω πολύ ανοιχτά και τρομάζω. Ξέρεις όμως τι είναι να θέλω να πω τόσα πράγματα και να φοβάμαι; Ξέρεις τι είναι να υποφέρω επειδή πέρασε ένα λεπτό και δε σου μίλησα; Και σήμερα νιώθω πιο μόνη μου από ποτέ. Σήμερα ξέσπασα σε ένα σωρό μαγαζιά για να σκοτώσω την μοναξιά που μου προκλήθηκε. Δε φταις εσύ. Φταίει ο οργανισμός μου που σε ζητάει συνέχεια σαν ναρκωτικό. Και είναι τόσο ωραίο όταν το παίρνω. Ηρεμώ.

Η παρακάτω εικόνα με ηρεμούσε κάθε ξημέρωμα, μετά από κάθε ξενύχτι μου στη Σαντορίνη. Ήταν η στιγμή που έβλεπα την αληθινή μοναξιά και χαμογελούσα.΄Ήθελα να περάσω να της πω : "Νιώθω κι εγώ τόσο μόνη αν και ερωτευμένη" όμως θα ήταν σα να της χαλούσα την μοναξιά. Και η μοναξιά κάθε ανθρώπου είναι δική του. Δεν πρέπει να του τη στερείς ούτε να του την καταστρέφεις. Κι η κολλητή μου αυτόν τον καιρό θέλει να γίνει Ροβινσώνας Κρούσος, ας γίνει. Η γιαγιά τώρα. Και που ξέρεις; Μπορεί η μοναξιά της, να της άρεσε. Όπως μ'αρέσει εμένα. Πρόκειται για μαζοχιστικό σύμπτωμα. Νομίζω ότι είμαι μόνη μου. Και καμιά φορά το πιστεύω. Το πιστεύω για να μην φοβάμαι. Και γιατί να της χαλάσω μια τόσο όμορφη μοναξιά; Μπορεί κι εκείνη να ήταν ερωτευμένη.

Την επόμενη μέρα εξάλλου δεν ήταν μόνη της. Είχε συγγενείς και εγγόνια μαζί της και, ίσως,  να ήταν και ο έρωτάς της μαζί της.

Ξέρεις ποια είναι η μοναξιά μου; Η μοναξιά μου είναι αυτή που σκέφτομαι μόνο εσένα. Είναι μοναδική. Και κλείνομαι και σε επιζητώ. Αυτή είναι η μοναξιά μου.

μικρές επιθυμίες

Για μια στιγμή νόμιζα πως βρέθηκα με το ποδήλατο στον Άγιο Νικόλαο.
Για μια στιγμή νόμιζα πως κάθισα στο ίδιο παγκάκι.
Μια στιγμή με έβρεξε στ'αλήθεια η αλμύρα των κυμάτων που έσκαγαν στα βράχια.
Για μια στιγμή αντίκρυσα το ίδιο ενοχλητικό και ζηλιάρικο σκυλί.
Για πολλές στιγμές ένιωσα ότι μου είχε λείψει ένα άγγιγμα.
Τις επόμενες χαμογέλασα και είπα στον εαυτό μου ότι όλα είναι ένα όμορφο παραμύθι.
Ειδικά όταν όλα είναι τόσο ξεχωριστά, δε γίνεται να κρατάνε παραπάνω από 3 το πολύ μήνες ή και μέρες.
Τότε έβαλα το χέρι μου στο νερό, έβγαλα λίγο από την στρώση μέϊκ-απ που είχα βάλει στο πρόσωπο και ευχαριστήθηκα την δροσιά του προσώπου μου.
Κι όλο σκεφτόμουν φιλοσοφίες και ονειροπολούσα κλασικά και μου ήρθε στο μυαλό πως...

καμιά φορά η καρδιά φτάνει εκεί που δε φτάνει το μυαλό.

Έβαλα το μαγιώ μου και βούτηξα στη θάλασσα.
Τίποτα δεν ταίριαζε. Τίποτα δεν με άγγιζε. Μόνο το στιχάκι μου. Κι αυτό μόνο ήταν δικό μου. Μόνο αυτό.

Λιώνεις στο εξοχικό;

Η απάντηση είναι ναι. Χειρότερο πράγμα από το να τραβολογάω τον μπαμπά μου σε καφετέριες με wireless, δεν υπάρχει πιστεύω.΄Ούτε από το να έχω απέναντι μου έναν ηλίθιο νεόπλουτο που περιμένει την τύπισσα από το δωμάτιο να κατέβει. Ήρθε το φετινό μου καλοκαίρι όπως καταλάβατε και είμαι ενθουσιασμένη. Αλλά, fuck,δε θέλω να μιλήσω γι'αυτό. Προτιμώ να γράψω κάτι γρήγορα γιατί ένα κουνούπι συνεχώς προσπαθεί να με τσιμπήσει. Θα ήθελα να έχω και εικόνα, ναι, έχω βγάλει πολλές. Πραγματικά το κουνούπι θα μου πιει όλο το αίμα. Μερικές εικόνες μέχρι να επιστρέψω στον πολιτισμό. Φανταστείτε τις :) Και συγχωρείστε με όσοι δεν έχω περάσει από τον χώρο σας. Με ρούφηξαν τα παρακάτω...

ποδήλατο
          αλμύρα
αντηλιακό        μπριζόλες στα κάρβουνα

επιστροφή της κολλητής μου από το erasmus
    συναισθήματα

Δε σταματά

χρόνος
         δευτερόλεπτα

    άνθρωποι

http://www.youtube.com/watch?v=Q7LiBvDbK-o&feature=related

Αν ανακατέψεις αυτές τις λέξεις, ίσως φτιάξεις την πιο όμορφη και

την πιο τρελή ιστορία. 

Αν ήξερες την δύναμη του χρόνου και των δευτερολέπτων, θα

 τρόμαζες.

Πίστευε στο τυχαίο. Ζήσε τις στιγμές.

Δώσε χώρο στα δευτερόλεπτα. Μην τα υποτιμάς.

Σήμερα τα λάτρεψα, λεπτό προς λεπτό και δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο.