Μελάνι σουπιάς με ριζότο παρτ#1

Λυκαβηττό ή βασιλικά κτήματα;

Ή παραλία κάτω από τον ήλιο με 30 βαθμούς να βρέχει τα πόδια μας η θάλασσα;

Ή να πάρουμε το αμάξι και να δούμε;

Ό,τι κι αν διαλέξω ό,τι κι αν σκεφτώ όλα ξεκινούν από ένα μόνο πράγμα. 

Το χαμόγελο.

Το φιλί σε κάθε τρία σκαλοπάτια.

Τον ιδρώτα που στάζει ανάμεσα σε Γάλλους και Κινέζους αλλά καθόλου δε μας νοιάζει.

Τον Monsieur minimal να ακούγεται στο αμάξι.

Οι φωτογραφίες οκλαδόν στο πάτωμα , ασπρόμαυρες με κάμερα τύπου polaroid.

Τα βιβλία του Κάφκα που χαζεύουμε στη βιβλιοθήκη.

Το πικάπ που ακόμα δεν έχουμε χρησιμοποιήσει.

Αρκεί ένα κλικ 

εντάξει, και ένα πάτημα.

***************************

Για το βιβλίο που ευτυχώς ακόμα δεν έχω ολοκληρώσει. 

Πες μου Σ'αγαπώ, τίποτα άλλο

"τίποτα άλλο μη μου πεις, για να ξαναρθείς , μόνο ένα απλό σ'αγαπώ.

Τι θες να ακούσω πια τώρα που καμιά, καμιά συγγνώμη δε φτάνει,
το σ'αγαπώ μπορεί μόνο αυτό μπορεί μες την καρδιά να μπει να τη ζεστάνει"

κάπως έτσι ένωσε με την κιθάρα και τη φωνή της το I love Her των Beatles με το "Για να δικαιολογηθείς". Κάπως έτσι, έχω να πω ότι ο κόσμος ήταν ιδιαίτερος, καλοντυμένος, απαιτητικός, απ'όλες τις ηλικίες, ανεξάρτητος, άνετος μα κυρίως με μουσική παιδεία. Γιατί; Για να εκτιμήσεις τη Δήμητρα Γαλάνη, αυτή την απίστευτη φωνή, τα τραγούδια της, τη σκηνική της παρουσία, τους στίχους, τα χρόνια που τραγουδά, την μπάντα της, το φοβερό εκείνο μπάσο, την πλέξη ροκ σκηνής με ηλεκτρονικές παρεμβάσεις και τα λαϊκά του Τσιτσάνη.

Χρειαζόσουν εισιτήριο, δύσκολο να βρεις. Χρειαζόσουν χώρο, δεν υπήρχε πουθενά, κόσμος χυμένος στο γρασίδι πάνω σε ψάθες. Κόσμος πολύς. 

Και πιο πολύ μ άρεσε εκείνο το ζευγάρι στα αριστερά μου με το ξανθό κοριτσάκι. Αυτός με τζιν και γένια, η μαμά με τζιν, κολλητή μπλούζα και δέκα δαχτυλίδια στα χέρια και το κοριτσάκι να κοιμάται ανάμεσα τους. Και να ακούγεται αυτό:

όταν ένας φίλος μου , ο Η. , με ρώτησε πως περνάω, του είπα:

είμαι τόσο χαρούμενη που βρήκα εισιτήριο, είμαι τόσο χαρούμενη που είμαι εδώ σα να έκλεινα ταξίδι στο Παρίσι και να φευγα την επόμενη μέρα.

Έτσι ήταν. Γέμισα για ένα μήνα διασκέδαση. Ερωτεύτηκα και αυτή και τα τραγούδια της. Και αυτό που υποσχέθηκε ότι θα κυκλοφορήσει σε βινύλιο.

Μαζί της η Γιώτα Νέγκα.

Αν δε κατάφερνα και αυτή τη φορά να την ακούσω όντως το σύμπαν θα συνωμοτούσε.

ναι,ναι φιλοσοφίες!

 Αυτό ακριβώς θα έκανα κι εγώ αν μπορούσα. Θα έμενα σπίτι μου για να είμαι ασφαλής. Όμως δε φτιάχτηκε ο άνθρωπος γι'αυτό. Φτιάχτηκε για να είναι κοινωνικό ον. Για να μπορεί να εκτοξεύει κακίες άφοβα, να λυπάται με τη χαρά του άλλου αντί να χαίρεται και να ζηλεύει όταν ο άλλος έχει κάτι καλύτερο από αυτόν. Να νιώθει πολύ όμορφα με κάτι όμορφο πάνω του αλλά όταν ο άλλος πάει να χτίσει κάτι παρόμοιο να αγχώνεται ότι θα του κλέψει την αίγλη.

Πρέπει πλέον να φτιάξουμε κατηγορίες στους ανθρώπους. Βασικά, πρέπει να φτιάξουμε κατηγορίες για τους κοντινούς μας ανθρώπους. Αν είμαστε αρκετά νέοι να βρούμε αυτούς που πραγματικά αξίζει να συναναστρεφόμαστε αλλιώς να βρούμε τι ταιριάζει να κάνουμε με τον καθένα. Ή εγώ είμαι πολύ cool γι'αυτόν τον πλανήτη ή οι άλλοι είναι πολύ αγχωμένοι με τη ζωή τους. 

 Ευτυχώς αυτές οι σκέψεις μου έφυγαν μακριά για ένα βράδυ τουλάχιστον, το χθεσινό. Νομίζω πως όταν είμαι σε έναν όμορφο χώρο με άτομα που είναι cool και όταν μπορώ να είμαι ο εαυτός μου χωρίς οι άλλοι που είναι γύρω μου να σκέφτονται ένα σωρό μαλακίες, τότε στ' αλήθεια περνάω καλά. Είναι τόσο δύσκολο να είναι οι άνθρωποι χαλαροί όταν διασκεδάζουν; Και τι σημαίνει διασκέδαση; Διασκέδαση: Η διασκέδαση είναι πολύ σημαντική διαδικασία στη ζωή του ανθρώπου. Όμοια με την εκτόνωση, τον βοηθά να δραπετεύει από την ρουτίνα της καθημερινότητας και έτσι έχει ευεργετική επίδραση, καθώς η πραγματικότητα της ζωής κουράζει σωματικά και ψυχικά τον άνθρωπο που ανταποκρίνεται στις ευθύνες της. Διαφέρει σημαντικά από την ψυχαγωγία καθώς εκδηλώνεται όχι με τον στοχασμό και την σκέψη που απαντάται κατά την παρακολούθηση μιας θεατρικής παράστασης αλλά με θορυβώδη γέλια, χαμόγελα και εμφανή συμμετοχή του σώματος κατά τη διαδικασία αυτή.

  Τον τελευταίο μήνα ξυπνάω νωρίς κι όταν λέω νωρίς εννοώ στις 8, 8.30, κάνω τη γυμναστική μου μέχρι να πω δεν αντέχω άλλο, τρώω το αγαπημένο μου πρωινό και όταν μπορώ πραγματικά να διασκεδάσω, το κάνω και αυτό. Έμαθα πλέον τι σημαίνει ο άλλος να βολεύεται με την παρέα σου και τι σημαίνει να διασκεδάζει. Δεν είμαστε προφανώς όλοι οι άνθρωποι στην ίδια φάση. Η φάση είναι όμως ότι βρήκα τη φάση μου. Και αυτό είναι μεγάλη κουβέντα :)

The existance of Perfect

*instagram@by A.L@art

Φαντάσου τη ζωή σου σαν ένα μεγάλο κουβάρι.

Μέσα σ'αυτό το κουβάρι σκέψου πως κρύβονται τόσο δα μικρά γραμματάκια που ανάλογα με το πως θα τα ενώσεις θα σχηματίσεις διαφορετικά ονόματα και αν περιπλέξεις ακόμη και τα ονόματα θα τα συσχετίσεις και τελικά οι σχέσεις θα δημιουργήσουν τις λεγόμενες καταστάσεις.

Η ζωή στην οποία έχουμε έρθει, είναι μοναδική ευκαιρία. Εμείς αυτή την ευκαιρία την ευτελίζουμε και αναλωνόμαστε σε μικρές καταστάσεις από τις οποίες δε μπορούμε να ξεφύγουμε. Η ζωή όμως, από μόνη της, δεν έχει οργανώσει τον χώρο και τον χρόνο σωστά. Ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε. Νομίζουμε ότι γνωρίζουμε τα λάθος άτομα, στο λάθος χρόνο και καμιά φορά με το λάθος τρόπο γιατί αν δεν πρόκειται για κάποιο παραμύθι, θεωρούμε ότι είναι κάτι συνηθισμένο. Έτσι, χάνουμε την ουσία του άλλου, τη μία και μοναδική αυθύπαρκτη ουσία που κρύβει ο καθένας στο κουβάρι του και χρειάζεται την ιδανική βελόνα για να ξετυλίξεις. Αν δε τα καταφέρεις δε συμβαίνει τίποτα παραπάνω από ένα λάθος κάρμα. 

Δεν υπάρχει τελειότητα, έτσι μας αρέσει να λέμε όταν δεν περνάμε καλά. Μας αρέσει να τρεφόμαστε με άρρωστες καταστάσεις και να θεωρούμε την παθολογική ζήλεια που έχουμε υποστεί από κάποιον ή τα νεύρα ως μία κατάσταση νοσηρή μεν, που δεν αποκλείεται δε. Μας αρέσει να συνδέουμε τον έρωτα ή την αγάπη, αναλόγως τι μας φαίνεται πιο οικείο να λέμε ότι αισθανόμαστε, με έντονες καταστάσεις και να δινόμαστε σε έντονες στιγμές. Είναι επειδή δε πιστεύουμε στην τελειότητα...μέχρι να την βρούμε. Όταν τη βρούμε όμως μας φαίνεται τόσο απίστευτο να έχει συμβεί που την κλωτσάμε. Ή είναι και το άλλο που μας έχουν ρουφήξει όλη την ενέργεια που νιώθουμε ότι δεν έχουμε να δώσουμε. Όμως η σχέση, είναι σχέση όταν δίνεις και παίρνεις κι όχι μόνο όταν παίρνεις ακόμα κι αυτά που παίρνεις κάποια στιγμή θα τα ανταποδώσεις στο πολλαπλάσιο. Χάνουμε έτσι τέλειες στιγμές. 

Κι αυτή η έννοια της τελειότητας; 

Κι αυτό που θεωρείς ότι ο άλλος μαντεύει τις σκέψεις σου κι ότι αποκλείεται να είναι αληθινός;

Βαρέθηκα να κάνω τη ζωή μου ένα κουβάρι.

Βαρέθηκα να αναλώνομαι πάλι σε σκέψεις αφού τελικά τίποτα δεν είναι πιο δυνατό από τις πράξεις.

Κουράστηκα να ψάχνω αν θα με ψάξουν γιατί πλέον το κάνουν αρκετά άτομα.

Θέλω την ηρεμία που θα με κάνει να δω την τελειότητα.

Γιατί τελικά το τέλειο υπάρχει. Και είναι τέλειο όταν μπορείς να το ζήσεις, να το αρπάξεις και να μη μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτό.