Το σύμπαν...

Ο πολυαγαπημένος μου wOODY aLLEN που βγαίνει και η ταινία του όπου να'ναι, πως και πως την περιμένω, έλεγε μεταξύ άλλων έξυπνων πραγμάτων ότι το σύμπαν επεκτείνεται. Έλεγε επίσης ότι χωρίς αμφιβολία υπάρχει ένας αθέατος κόσμος. Το πρόβλημα είναι πόσο μακριά είναι από το κέντρο της πόλης και μέχρι ποια ώρα είναι ανοιχτός. Η βικιπαίδεια, οπότε αυτό καταλαβαίνετε ότι πάει αντιγραφή και επικόλληση, λέει ότι ως σύμπαν εννοούμε, στην καθομιλουμένη, το σύνολο των πραγμάτων που υπήρξαν, υπάρχουν ή θα υπάρξουν ποτέ, το σύνολο δηλαδή των όντων. Ειδικότερα, λέγοντας Σύμπαν στην επιστήμη εννοούμε συνήθως ολόκληρο το χωροχρονικό συνεχές, καθώς και το σύνολο της ύλης και της ενέργειας που περικλείει. Την φράση όμως του Αλχημιστή του Πάολο Κοέλιο που την ξέρουν και οι πέτρες, ότι όταν θέλεις κάτι πολύ όλο το σύμπαν συνομωτεί για να το αποκτήσεις, λίγοι την πιστεύουν.

Ξέρεις τι; O nnie την πιστεύει. Και καλά κάνει. Κι εγώ την πιστεύω.

Όμως αυτό που πιστεύω περισσότερο απ'όλα είναι πως αυτό που ψάχνεις είναι πολύ κοντά σου. Πιο κοντά απ'όσο θέλεις να νομίζεις. Κι αν το σύμπαν τελικά σε οδηγεί σε αυτό που θες, σημασία έχει το ταξίδι που θα κάνεις εσύ για αυτό που θες. Ο τρόπος με τον οποίο θα το κερδίσεις. Ο δρόμος που θα διανύσεις και τα χιλιόμετρα που θα κάνετε για να φτάσετε ο ένας τον άλλο. Είναι σπάνιο αυτό που συμβαίνει. Είναι σπάνιο να θέλετε κι οι δυο τόσο πολύ να φτάσετε στον προορισμό. Να γίνετε ένα.

Θα ξέρετε τουλάχιστον ότι το σύμπαν τα κατάφερε. Άφησε όπως λέει κι ο nnie εκατομμύρια ανθρώπων στην άκρη κι ασχολήθηκε με δυο ψυχές. Τα κανόνισε όλα τόσο γαμάτα. Πιο γαμάτα δε θα μπορούσε να τα είχε κανονίσει. Τα υπολόγισε όλα τέλεια.

Τώρα όμως δεν αποφασίζει το σύμπαν. Τώρα στο ταξίδι που θα κάνουμε είμαστε εμείς. Οι ψυχές μας πρώτα και έπειτα τα σώματά μας. Κι άσε τον Γούντι τον τρυποκάρυδο να λέει τι επεκτείνεται και τι όχι.

Ενωμένες ψυχές.

Ενωμένα δευτερόλεπτα.

Σκέψη;

μία και μοναδική...



Ιερή πόρνη

Δεν είμαι καλή στα λόγια. Πολλές φορές δε νιώθω ούτε στα γραπτά καλή. Μακάρι το μελάνι να έτρεχε τόσο γρήγορα όσο η σκέψη μου και, ακόμα περισσότερο, μακάρι να μπορούσα να "σταθώ". Συνήθως όταν δεν έχω αδειάσει από δικές μου σκέψεις δε στέκομαι. Γέμισε το μυαλό μου μα κράτησε μόνο αυτό που άξιζε σήμερα. Μόνο; Η πρωινή διαδρομή με τον ηλεκτρικό προς τη σχολή, έσβησε. Η επίσκεψη στο κινηματογραφικό σπίτι των Εξαρχείων θύμισε κάτι από το περσυνό τυχαίο ψάξιμό μου για να μαζέψω τα βιβλία κινηματογράφου για τη σχολή μα πάνω απ'όλα για μένα. Δεν έσβησε, άφησε τη μυρωδιά του. Μυρωδιά φιλμ και χαρτιού. Δεν ήταν λοιπόν ούτε η ταινία του Haneke στο σημερινό μάθημα με την Εύα. Μπορώ να σου πω ότι πιο πολύ με αηδίασε (η ταινία), βγήκα τρέχοντας από την αίθουσα, πρώτη φορά τόση άρνηση.

Και επειδή καιρό έχω να βγάλω από μέσα μου κάτι δικό μου, καλύτερα να το κάνω σήμερα που δεν πρόκειται για ζήτημα ερωτικό και δε θα φανεί σα να άνοιξα το ημερολόγιο της Ντανιέλα για ακόμη μια φορά (τελευταία αποφεύγω να το κάνω). Αν και ακόμα δεν έχω σκεφτεί. Ξέρεις, γύρισα πριν από κάποιες ώρες όμως κάτι η ένταση της παράστασης κάτι το πολύ τσάι που ήπια σήμερα λόγω εσπευσμένης δίαιτας δε με αφήνουν να κοιμηθώ. Γυρίζουν στο μυαλό μου ισπανικές βεντάλιες και πόρνες που ταξίδεψαν για την Ανδαλουσία. Κι όσο παρακολουθούσα την παράσταση βρισκόμουν κάπου ανάμεσα σε πραγματικό και υποκριτικό. Δύο βίοι που διαπλέκονται και καλούν τον θεατή να σκεφτεί ποιον από τους δύο ρόλους υποδύεται ο ηθοποιός. Μήπως κι ο ίδιος ο θεατής στη ζωή του υποδύεται δύο ρόλους; Μήπως οι ρόλοι αυτοί έχουν κοινά στοιχεία μεταξύ τους ώστε να μην του προκαλούν καμιά σύγχυση ή είναι τόσο δύσκολο να απαγκιστρωθεί ο ένας από τον άλλο σε σημείο να καταντά ο ήρωας τραγικός;

Όλα αυτά είναι ερωτήματα. Και ξέρεις πόσα άλλα έχω; Πολλά. Γιατί ήταν αρκετά πρωτοποριακό για την Ελλάδα. Και δε ξέρω αν έχω δει κάτι τέτοιο που να με εντυπωσιάσει τόσο πολύ σκηνοθετικά,  αλλά και ερμηνευτικά στον δεύτερο μονόλογο. Δεν είμαι ωστόσο ούτε κριτικός θεάτρου ούτε καν ξέρω αν πρέπει να κρίνω ή να συγκρίνω. Μένω όμως στην έντονη σκέψη που μου άφησε, στη σύγκρουση, στο σωστό φωτισμό στα πρόσωπα των ηρωίδων, στην επιλογή των τραγουδιών και στον τρόπο που άνοιγε η "ιερή πόρνη" την βεντάλια της. Στον τρόπο που έβγαιναν αβίαστα οι εκφράσεις και στο όμορφο παίξιμό της στην παράσταση. Στις έντονες και εκφραστικές κινήσεις του σώματος και του προσώπου. Είδες τι άσχημες λέξεις; Δεν είμαι καλή ούτε στα λόγια ούτε στα γραπτά όταν κάτι μου αρέσει και αγχώνομαι να το εκθειάσω γιατί θέλω να το μοιραστώ και με άλλους. Γι αυτό λοιπόν το μοιράζομαι κι έτσι ;)

Τα τυπικά αλλά χρήσιμα :

Παίζουν οι ηθοποιοί: Έφη Βενιανάκη, Κατερίνα Τσιρτσώνη, Εμμανουήλ Τσούτης

Σκηνοθεσία: Γιάννης Σολδάτος

Βοηθός σκηνοθέτης: Φαίη Βώκου

Φωτισμοί: Σάκης Μανιάτης

ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ

Σατωβριάνδου 36,δίπλα στο Εθνικό Θέατρο

Αθήνα.

Δευτέρα και Τρίτη στις 9 μ.μ. διάρκεια 90 λεπτά
τηλ. 210.5242211 και 210.3846964
δΙΑΒΆΖΟΥΜΕ ; (αμέ!)

Πάντα όμως είναι κάτι που μας μένει όταν κάτι μας αρέσει πολύ. Κάποια ερμηνεία, κάποια λόγια...

<< Φοβάμαι το πολύ φως, το φωτισμό της κρεβατοκάμαρας, με τηλεόραση, εφημερίδα, γυαλιά για διάβασμα, το ποτήρι με το νερό, το τηλέφωνο δίπλα, τις πιζάμες, ό,τι έχει ο καθένας. Αισθάνομαι εκτός έδρας όταν βλέπω πολλά φώτα >>

Κάθε άνθρωπος φοβάται για τους δικούς του λόγους το φως.

Και κάθε ένας επιλέγει σε ποιον και πότε θα πατήσει τον διακόπτη.

Σιντάρτα

δΙΑΒΆΖΟΥΜΕ

Ο έρωτας εδώ είναι περιπέτεια και μαθητεία κι όχι φτηνός συναισθηματισμός...

Η Καμάλα, όμορφη με κόκκινα χείλη, μαθημένη από την ζωή και τις εμπειρίες του έρωτα. Κι εσύ Σιντάρτα, μαγεμένος από την ομορφιά της, θέλοντας να αναζητήσεις το εγώ σου ακόμα πιο βαθιά. Μα ξέρεις τι θα κρατήσω; όχι το τι ήταν ο Άτμαν, ακόμα κι αν ήταν η υπέρτατη ψυχή, το μέσο της ένωσης με τον Θεό αλλά μερικά λόγια.

Την αγάπη μπορεί κανείς να την ζητιανέψει,να την αγοράσει, να την πάρει δώρο, να την βρει στο δρόμο, αλλά να την κλέψει δε μπορεί.

Η Καμάλα, όπως την φαντάζομαι, μέσα από έναν ισπανικό πίνακα στον δρόμο της Las Rablas

Κάθε άνθρωπος πρέπει να ψάχνει να βρίσκει ένα καταφύγιο μέσα του. Εκεί όπου θα ηρεμεί και θα φτάνει στην απόλυτη πνευματική γαλήνη. Κάθε άνθρωπος είναι έξυπνος έτσι.Όμως... οι περισσότεροι άνθρωποι είναι σαν τα φύλλα που πέφτουν, στριφογυρίζουν στον αέρα, σείονται και σωριάζονται στο χώμα. Άλλοι όμως, λίγοι, είναι σαν τα αστέρια που πηγαίνουν σε σταθερή τροχιά, κανένας άνεμος δεν τα φτάνει, έχουν μέσα του την πορεία τους και το νόμο τους.

Κανένας από τους δύο δεν είχε την ικανότητα να αγαπήσει. Μόνο οι άνθρωποι παιδιά είχαν αυτή την ικανότητα, αυτό ήταν το μυστικό τους.

αναρωτηθήκατε ποτέ αν έχετε την ικανότητα να αγαπήσετε;

Το είδα, το αγόρασα, το διάβασα. Η μοναξιά είναι από χώμα...

 

Το δικό μου το πολύ πως να χωρέσει στο δικό σου το λίγο! Κι οι δυο μας δυσανασχετούσαμε δικαιολογημένα.

Όμως μέσα σ' αυτό το λίγο σου, σ' αυτό το περιορισμένο σου, είχα την κακοτυχία να διακρίνω σκιές περαστικές που με πυρπόλησαν. Σκιές του απέραντου. Αυτό που δεν έλεγχες, αυτό που δεν γνώριζες, προσπερνούσε από μια σου έκφραση, από μια σου χειρονομία τυχαία και με καθήλωνε.
Δεν περιγράφεται η ματιά, η κίνηση, ο ήχος.
Ό,τι κι αν σου πω δεν θα σου μεταδώσω αυτό που μ' έκανε να σε θέλω έτσι. Το απέραντο είναι άπιαστο, απερίγραπτο, ακαθόριστο. Χιλιάδες να λέω εναντίον σου αμέσως θα παραλύσουν μπροστά στη γρήγορη κίνηση του χεριού σου μόλις σηκωθεί για να φτάσει στα χείλη σου και να δαγκώσεις το μικρό σου νυχάκι σμίγοντας τα φρύδια σα να σκέφτεσαι κάτι δύσκολο.
Για μια τέτοια κίνηση, κάποιες ώρες, ένιωθα έτοιμος και τη ζωή μου να δώσω.
Για μια τέτοια κίνηση!
Σαν σινιάλο άλλων κόσμων ερχόταν προς εμένα κι ανέτρεπε όσα σου καταμαρτυρούσα. Από κατήγορο με μετέτρεπε σε ζητιάνο σου!
Για μια τέτοια κίνηση!
Δεν θα απορήσω ποτέ ξανά για το τι είναι εκείνο που αλυσοδένει ένα ζευγάρι. Δεν φαίνεται αυτό που αλυσοδένει. Εμείς οι απ' έξω δεν βλέπουμε τίποτα όμως ένας άντρας κανείς δεν ξέρει τι σινιάλα δέχεται από το βλέμμα μια γυναίκας, απ' την ανάσα της, από το γέλιο της, από την πιο ανεπαίσθητη χειρονομία της, από το άρωμά της.
Οι ώρες, οι ελάχιστες, που πίστευα πως σε είχα δικιά μου, που ήσουνα όπως σε ήθελα, άνοιγαν τη βασιλεία του ουρανού που με δεχότανε.
Το κρεβάτι μας άπλωνε και γινόταν το πανάκριβο "τώρα" που επιτέλους ακινητούσε της ροές του άγχους μου και με μεταμόρφωνε σε μακαριότητα. Όμως μαζί σου κρατούσε ελάχιστα.
Αμέσως μόλις χωρίζαμε το εφιαλτικό παιχνίδι, με τους δείκτες του ρολογιού μ' έρριχνε σε ασθματικά κυνηγητά. Οι ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα σάρκαζαν την ψυχή μου που μακριά σου έτρεχε συνεχώς σε ανάποδα κυλιόμενη κορδέλα. Να σε προλάβει, να σε συλλάβει, να σε κατακρατήσει και να επαναλάβει μαζί σου εκείνο το θαυμαστό "τώρα" του έρωτα.
Εκείνο το εξαίσιο "τώρα" του έρωτα, το τόσο ανεκτίμητο κι ακριβοπληρωμένο μπορεί και να μη συμβαίνει μονάχα μαζί σου. Ελπίζω...
Αυτή η ελπίδα με σώζει απ' την καταδίκη της άγριας εξάρτησης από σένα. Μπορεί να 'σουν η πρόγευση άλλων ηδονών που από άλλους δρόμους βρίσκονται ασφαλέστερα και διαρκέστερα. Δείγμα παραδείσου μέσα στην κόλαση μου άφησες.
Η πρόγευσή σου μου άναψε φωτιές.
Κι όχι μόνο στο κορμί μα και στην ψυχή κι αυτό είναι το δυσκολότερο.
Νιώθω ρακένδυτος οδοιπόρος που βγήκα για να ξαναβρώ εκείνο που αστραπιαία μου αποκάλυψε η σχισμή των δικών σου φιλιών.
* Ευχαριστώ το blog "εν ώρα βαρεμάρας". Μόλις διάβασα λίγους στίχους, ρούφηξα κατευθείαν το βιβλίο.