Να δείτε αυτό:

Κι αν αμφιβάλλετε μετά την ταινία για το αν υπάρχουν μικροί πρίγκιπες, κοιτάξτε μέσα σας βαθιά, να δείτε για ποιον είστε το πιο ξεχωριστό τριαντάφυλλο. 

@ ένας άλλος κόσμος

του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, αυτού που όλοι κατηγορούμε ότι κλέβει σκηνές, αντιγράφει ταινίες, σάουντρακ, υπερβάλλει και τέλος κάνει σε όλες του τις σειρές/ταινίες σεξ με την ωραιότερη του καστ.

Απόψε, πάλι στο ίδιο σκηνικό, Σύριοι πρόσφυγες γύρω και μέσα στο χώρο του κινηματογράφου, και στην ταινία πάλι εκεί. Γιατί πια είναι στην ίδια μας την ζωή. Και η ζωή μας αλλάζει. Είμαι εγώ μόνο που κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ σκέφτομαι σε τι κόσμο ζω, που πάνε αυτοί οι άνθρωποι και τι ακόμα πρόκειται να γίνει; Είμαι μόνο εγώ που φοβάμαι κάθε βράδυ που φτάνω στο σπίτι και μόλις ανέβω σκέφτομαι πάλι την κατάσταση και τους ίδιους ανθρώπους; Είμαι εγώ που πια μπαίνω σε σελίδες, διαβάζω, ενημερώνομαι και έχω μπει με τη θέλησή μου σ αυτό το τρυπάκι. 

Ομολογώ πως στην αρχή γελούσα. Ναι, μόλις ξεκίνησε να μου δείχνει ότι η κοπέλα ερωτεύτηκε Σύριο πρόσφυγα, γελούσα. Και πως έφευγε μαζί του να κάνει έρωτα σε άσχετα σημεία. Δείχνοντας υπερβολές έδειξε και κάτι ακόμα. Μίλησε για τον έρωτα. Για τον έρωτα σε τρεις εκδοχές, σε τρεις ηλικίες, σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες. Ο έρωτας ο παράνομος. Ο έρωτας με όλες τις καλές συνθήκες που όμως ήταν μονόπλευρος. Ο έρωτας, τέλος, σε μια άλλη ηλικία. Και θυμήθηκα πως είναι ο έρωτας. Και θυμήθηκα γιατί είμαι έτσι. Γιατί υπερασπίζομαι τον έρωτα κι όχι την "αγάπη" ή τη συμβίωση ή αλλιώς το "ταίριασμα" των ανθρώπων. Ξέρεις τι διαφορετικός που είναι ο έρωτας;

Ο έρωτας συγχωρεί, δέχεται, επιστρέφει, φουντώνει και σβήνει και ξαναφουντώνει, θυσιάζεται, δε γνωρίζει ηλικίες, παλεύει, δε βολεύεται, μαθαίνει, διδάσκει, ξεσηκώνει, τρελαίνει, χαμογελάει, κλαίει, μοιράζεται, υπάρχει. Είναι ο έρωτας που σε κάνει να θες να δεις τον άλλο όπως θα θελες να είναι κι όχι όπως είναι και όχι αλλάζοντάς αυτό που είναι - αλλάζοντας τον στα μάτια σου και κάνοντας τα καλά του να μηδενίζουν τα αρνητικά του, εξυψώνοντας τον. Σε τυφλώνει. Ερωτεύεσαι συνήθως τον άνθρωπο που δε ταιριάζεις σε τίποτα αλλά τον θαυμάζεις. Άλλοι φοβούνται τα διαφορετικά μυαλά, φοβούνται μην έχουν φτάσει 28 και γνωρίσουν τον λάθος άνθρωπο, αυτόν που σκέφτεται διαφορετικά και τι θα κάνουν μετά; Πως θα αποδεσμευτούν; Δειλοί άνθρωποι. Μίζεροι. Που δεν ερωτεύονται ποτέ πραγματικά. Βάζοντας μόνο τη λογική, Φτηνοί. Που δε γνωρίζουν ούτε λίγο τον ψυχικό κόσμο του άλλου αλλά βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα, ζώντας στον δικό τους κόσμο, εκεί που όλα είναι τέλεια και ταιριαστά. Αμ δεν είναι έτσι ο έρωτας. Ο έρωτας θέλει αρχίδια. Θέλει δύναμη να το παλέψεις. Θέλει συγχώρεση. Θέλει προσπάθεια να τον κρατήσεις. Θέλει εμπιστοσύνη. Θέλει να μαθαίνεις και να αγαπάς αυτόν που έχεις δίπλα σου περισσότερο από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Εγώ ξέρεις με τι είμαι ερωτευμένη; Κι ας είμαι μόνη μου.

Με τον κινηματογράφο.

Μ' άρεσαν τόσο τα βράδια αγκαλιά με την άσπρη κουβέρτα και την οθόνη μπροστά μου να αλλάζει σκηνές και ζωές. Μπορούσα να είμαι εκεί και να βλέπω ταινίες όλη μέρα. Στη θέση μου. Στον καναπέ, στη δική μου θεσούλα. Αυτό είναι έρωτας. Εγώ δε σε αλλάζω. Εγώ μου έχω εμπιστοσύνη. Παίρνω δύναμη από αυτό και ξέρω πολύ καλά τι είμαι. Να μην έχεις ανάγκη τίποτα άλλο. Να είσαι συναισθηματικός γιατί έχεις συναισθήματα κι αυτό να σε κάνει ακόμα πιο άξιο. Να μην είσαι λογικός γιατί στη λογική ένα κ ένα κάνουν δύο και αυτό δε χωράει στον έρωτα. Να μη φοβάσαι. Εγώ αυτό ερωτεύομαι.

Λες να με απογοητεύσει κι ο κινηματογράφος;

Νάνι, νάνι.. 

Δεν έχεις τι να χάσεις

Καλὰ τὰ βγάζει πέρα ἡ μοναξιὰ
φτωχικὰ ἀλλὰ τίμια.
Ἀλλοῦ κοιμᾶται αὐτὴ
κι ἀλλοῦ τὸ ἐγκρατὲς σκεπτικὸ ἐάν.

Μόνο καμιὰ φορὰ
σὲ πειραματισμοὺς τὴν παρασύρει
ἡ περιέργεια
- ὄφις προγενέστερος
καὶ πιὸ φανατικὸς
ἀπ᾿ τὸν νερόβραστον ἐκεῖνον τῆς μηλέας.

Δοκίμασε τῆς λέει, μὴ φοβᾶσαι
δὲν ἔχεις τί νὰ χάσεις
καὶ τὴν πείθει
νὰ κουλουριάζεται πνιχτὰ
νὰ τρίβεται σὰ γάτα ἀνεπαίσθητη
πάνω στὸν διαθέσιμο ἀέρα
ποῦ ἀφήνεις προσπερνώντας.

Ἀπόλαυση πολὺ μοναχικότερη
ἀπὸ τὴ στέρησή της.

Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας.

Κάπως έτσι με ένα ποίημα του Μιχάλη Γκανά, το ακόλουθο:

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ

Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει 
μέρα τη μέρα, δε θα πει πως η ζωή 
δεν αξίζει τον κόπο.

Επειδή σ' αγάπησα και σ' αγαπώ ακόμη
κι ας μην είναι όπως παλιά,
δε θα πει πως πέθανε η αγάπη,
κουράστηκε ίσως, σαν καθετί που ανασαίνει.

Επειδή περνάς δύσκολες μέρες
σκυμμένη σε χαρτιά και γκρεμούς 
που δεν κλείνουν, κι εγώ πηδάω 
τις νύχτες επί κοντώ λαχανιάζοντας,
δε θα πει πως δεν έχουμε 
μοίρα στον ήλιο, έχουμε 
τη δική μας μοίρα.

Επειδή πότε είσαι άνθρωπος 
και πότε πουλί, φέρνεις στο σπίτι μας 
ψωμάκια μικρά της αποδημίας
κι ελπίζουνε τα παιδιά μας 
σε καλύτερες μέρες.

Επειδή λες όχι και ναι κι ύστερα όχι 
και δεν παραιτείσαι, ντρέπομαι 
για τα ίσως, τα μπορεί τα δικά μου,
μα δεν αλλάζω, όπως δεν αλλάζεις κι εσύ,
αν αλλάζαμε θα ' μαστε πάλι 
δυο άγνωστοι και θ' αρχίζαμε 
απ' το άλφα.

Τώρα ξέρουμε πού πονάς
πού σωπαίνω πότε γίνεται παύση,
διακοπή αίματος και κρυώνουν 
τα σώματα, ώσπου μυστικό δυναμό 
να φορτίσει πάλι τα μέλη 
με δύναμη κι έλξη και δέρμα ζεστό.

Επειδή είναι δύσκολο ν' αγαπάς
και δυσκολότερο ν' αγαπάς τον ίδιο άνθρωπο 
για καιρό, κάνοντας σχέδια και παιδιά 
και καβγάδες, εκδρομές, έρωτα, χρέη 
κι αρρώστιες, Χριστούγεννα, Κυριακές 
και Δευτέρες, νόστιμα φαγητά 
και καμένα, θέλοντας ο καθένας 
να 'ναι ο άλλος γεφύρι και δέντρο 
και πηγή, κατά τις περιστάσεις 
ή και όλα μαζί στην ανάγκη,
δε θα πει πως εγώ δε μπορώ 
να γίνω κάτι απ' όλα αυτά ή και όλα μαζί,
κι αν είναι να περάσω 
μια ζωή στη σκλαβιά –έτσι κι αλλιώς–
ας είμαι, λέω, σκλάβος της αγάπης.

Γυάλινα Γιάννενα, 1989

επειδή είναι δύσκολο ν' αγαπάς και ακόμη δυσκολότερο να μοιράζεσαι. Επειδή είναι δύσκολο να συγχωρείς και ακόμη δυσκολότερο να συγχωρείς τον ίδιο άνθρωπο για καιρό, επειδή είναι δύσκολο να παραδέχεσαι και ακόμη δυσκολότερο να αλλάζεις για έναν άνθρωπο, επειδή η καρδιά σου δεν αντέχει πολλά και δοκιμάζεσαι μέρα με τη μέρα με κάθε άνθρωπο που περνά απ τη ζωή σου, δυσκολεύεσαι κάθε φορά να γίνεις αυτό που είσαι.Χάνεις την ουσία σου, την καθαρή ουσία σου σαν κοπέλα και σαν γυναίκα, σαν άνθρωπος. 

Κάποτε μάθαινες να φεύγεις και έπειτα βρέθηκες να σε κατηγορούν για ανωριμότητα και έλλειψη συναισθημάτων. 

Κάποτε άφησες κάποιον να σου φερθεί άσχημα, ασκώντας βία και ξεφτιλίζοντας την αξία του έρωτα στα μάτια σου. Κι ύστερα στάθηκες και τυχερή, είδες πως στ' αλήθεια είναι να ανήκεις κι ας πόνεσες στο τέλος που αποχωρίστηκες κάτι σπουδαίο.

Επειδή είναι δύσκολο να βρεις τον άνθρωπο σου, κάνοντας σχέδια για το μέλλον, ανασαίνοντας την ανάσα του, ξυπνώντας στην αγκαλιά του, λατρεύοντας τη μυρωδιά του, χάσιμο στα μάτια του το βλέμμα σου,δε πάει να πει πως θα εθελοτυφλείς.

Η μεγαλύτερη απόδειξη ενός έρωτα ότι υπήρξε , είναι η εξέλιξή του δηλαδή η αγάπη. Δύσκολο να το εκφράσει κανείς , ακόμα πιο δύσκολο να το εξελίξει. 

Δύσκολο να παλεύει κανείς για σένα όταν δεν έχεις δύναμη να παλέψεις για τον εαυτό σου. Δύσκολο πολύ να σε αγαπήσει πάνω απ'όλα γι αυτό που είσαι και όχι γι αυτό που θα ήθελε στη ζωή του να έχει. 

Είναι δύσκολο ν'αγαπάς πίστεψέ με.

Είναι δύσκολο να θυσιάζεις δέκα λεπτά από το πρωινό σου ξύπνημα προκειμένου να φτιάξεις πρωινό στον άλλο, είναι δύσκολο να φρενάρεις την παρορμητικότητα των "κολλητών" σου προκειμένου να είσαι σωστός απέναντι στην άλλη. Είναι δύσκολο να θέλεις να κοιμάσαι και να ξυπνάς με τον ίδιο άνθρωπο, να τον φροντίζεις και να τον εμπιστεύεσαι. Είναι δύσκολο να ξεφύγεις από το φθόνο των ανθρώπων που δε μπόρεσαν να έχουν κάτι που πας να αποκτήσεις. Είναι δύσκολο να δίνεις το 100% του εαυτού σου. Ακόμα πιο δύσκολο είναι να βρεις τον άνθρωπο που θα πίνει 10 μπύρες μαζί σου κρατώντας σε αγκαλιά και χαμογελώντας - εύκολο  είναι να βρεις τον άνθρωπο που μαζί σου θα μοιράζεται στιγμές ερωτικές αλλά τις μπύρες θα τις πίνει με την παρέα του. Εύκολο επίσης να βρεις τον άνθρωπο που συμπτωματικά θα σε συμπεριλάβει στη ζωή του, δύσκολο αυτόν που θα θέλει όλο  το βράδυ τη δική σου εικόνα σε μια φωτογραφία και παρεπιπτόντως θα συμμετάσχει στις ομαδικές. Εύκολο να βρεις τον άνθρωπο που θα ξεκινάει την πρόταση του 5 φορές τη μέρα "μα είσαι χαζή" , δύσκολο να βρεις τον άνθρωπο που θα σου δίνει τις γνώσεις του κάνοντας σε να νιώθεις ξεχωριστή. 

Γι αυτό στη ζωή πρέπει να είσαι δυνατός. Κυρίως πρέπει να ελέγχεις τα συναισθήματά σου και να δίνεσαι όταν πραγματικά αξίζει να δοθείς. Οφείλεις στον εαυτό σου το σεβασμό των άλλων και την κατανόηση σε πολλά θέματα που εσύ ο ίδιος ή η ίδια δε μπόρεσες ποτέ να εξηγήσεις. 

Ο άνθρωπος σου, σου είπα ποιος είναι ; Κάποιος που θα σε κάνει να χαμογελάς. Κι αυτό τα λέει όλα. Όπως έλεγα και παλιά, οι σχέσεις έχουν γίνει ένα ατελείωτο ψέμα. Είναι καλύτερη η μοναχικότητα παρά η σχέση που δοκιμάζεται. Η αγάπη, η πανάκριβη αγάπη είναι αυτή που συγχωρεί, που συμμορφώνεται με τη ζωή δύο ανθρώπων. Είναι αυτή που έχει ως προτεραιότητα την ψυχική υγεία του ατόμου που δέχεται την αγάπη όσες θυσίες κι αν επιβάλλει αυτός ο θεσμός. Πονάει ο άλλος, πονάς κι εσύ. Λυπάται ο άλλος, λυπάσαι κι εσύ δε κλείνεις απλά τα μάτια για να σε πάρει ο ύπνος. 

Κι όπως σου είπα, αυτό είναι δύσκολο. Είναι πανάκριβο. Δεν ήθελα να σου πω πολλά κι όμως το μέρος που βρίσκομαι τώρα με αυτό το αεράκι να με φυσά είναι τόσο ωραίο για σκέψεις.

Καμιά φορά όπως ανεβαίνω πάνω στις σελίδες, νομίζω πως γράφω ασυναρτησίες. Νομίζω πως αν τώρα σου γράψω εδώ πόσο άσχημα νιώθω με δύο εικόνες χαραγμένες στο μυαλό μου, θα σου έχω γράψει ασυναρτησίες. 

Ασυναρτησία θα είναι να σου πω πως όταν στ αλήθεια δεν υπάρχεις για έναν άνθρωπο, καμιά φορά μπορείς να το δεις και σε εικόνα. Βλέπεις ο μαγικός κόσμος του facebook πιάνει καμιά φορά επιτυχημένες λήψεις φωτογραφιών, θυμίζοντας αυτό το "μη υπαρκτό". 

Χαμογελάς και εξακολουθείς να είσαι κάτι καλύτερο από χθες. 

Και θυμάσαι πως όσο αφελής κι αν υπήρξες, είσαι αυτό που δε μπορείς να αλλάξεις. Είσαι παιδί. Τα παιδιά πρέπει να χαμογελούν.

Βάλτε λοιπόν τα γυαλάκια σας και συνεχίστε.

Από το Reconstructing Harry που απόλαυσα σήμερα.

Παραμύθια και η απομυθοποίηση

Τον τελευταίο καιρό πριν κοιμηθώ ( ανάσκελα - μπάι δε γουέι πόσο σάπιο να κοιμάσαι ανάσκελα, ακριβώς το ίδιο συναίσθημα με το να γυρνάς μόνη σου το βράδυ) διαβάζω Κισναμούρτι και Μπουσκάλια.

Παραθέτοντας,

"Πάντα θα υπάρχει ένα "αν" σε κάθε μας επιλογή. Δε θέλω να σου πω παραπάνω. Αλλά στη συγκεκριμένη επιλογή αν μου δώσεις το χέρι σου, εγώ θα το κρατήσω σφιχτά. Τόσο σφιχτά μέχρι να σε κάνω "να φοβάσαι να ξαναφύγεις μακριά μου".
****

Για το 1001 grams, δε θα γυρίσω γιατί στα 60 από τα 93' με πήρε ο ύπνος. Σα να μην υπήρξε ποτέ αυτή η ταινία.Ίσως όταν άνοιξα λίγο τα μάτια μου να είδα μια ωραία ατάκα  του Γάλλου κομμουνιστή λογοτέχνη Λουί Αραγκόν "μέχρι να μάθουμε να ζούμε είμαστε κιόλας νεκροί".

Αλλά ok και τις προάλλες διβάσαμε το "δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη"
και συγκινηθήκαμε περισσότερο.

Επιστρέφοντας στην ταινία,

Μη τη δείτε. Βγαίνουν σύντομα καλύτερες.

Μια Γαλλίδα στο Μανχάταν.

Γιατί να τη δείτε:

1. γιατί το λέω εγώ.

2. γιατί παίζει η Audrey Tautou.

3. γιατί αν είσαι άντρας, ίσως μάθεις να συμπεριφέρεσαι κάποια στιγμή σαν Άντρας.

4. γιατί θα φύγεις και θα έχεις γελάσει.

5. γιατί πλέον λειτουργούν τα θερινά σινεμά.

6. γιατί έχει κάτι από φιλοσοφία.

7. γιατί έχει καλή σκηνοθεσία.

8. γιατί έχεις καιρό να δεις καλή ταινία.

9. γιατί είναι γαλλική.

10. και γιατί έχει κάτι από Σόπενχαουερ, συγκεκριμένα αυτό:

Η ζωή μπορεί να συγκριθεί μ’ ένα κομμάτι κεντητό ύφασμα, που στο πρώτο μισό ο άνθρωπος το βλέπει απ’ την καλή του μεριά και στο δεύτερο μισό από την ανάποδη.

Η δεύτερη μεριά δεν είναι τόσο ωραία, αλλά είναι πιο εποικοδομητική, γιατί βοηθάει τον άνθρωπο να δει πώς συνδέονται μεταξύ τους τα νήματα.

Και τότε ίσως καταλάβεις πως η ζωή είναι περίπλοκη κι εμείς μπλεκόμαστε σ'αυτά που μας έχει πλέξει. Αν φοβόμαστε να αρπάξουμε το νήμα, τότε φοβόμαστε να ζήσουμε.

Για λίγο.

Ζήσαμε πάντοτε ἀλλοῦ.

Καὶ μόνο ὅταν κάποιος μᾶς ἀγαπήσει, ἐρχόμαστε γιὰ λίγο

κι ὅταν δὲν πεθαίνει ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον εἴμαστε κιόλας νεκροί.

Η συνταγή

* από εικόνα στο κέντρο της Αθήνας, Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου.

Now

THEY SAY

THAT

When you want something very much,

in the end you will have it.

Come on, friday evening.

Bring me what I want.

Elsewhere give me a sign.

sw.

Στη διαδρομή

Βρισκόμαστε στο καραβάκι για Μαρμάρι. Προορισμός η Κάρυστος. Το τοπίο μυρίζει θάλασσα, βουτιές και έναν πολλά υποσχόμενο αστερία. Το βράδυ υπήρχε η σχετική ανησυχία με γρήγορους χτύπους της καρδιάς. Προσπερνώ παππούδες στο σαλόνι και μωρά, αρκετά τα μητρικά μου ένστικτα μετά τα παιχνίδια με κουβαδάκια, μωρά και μπάρμπι στην παραλία. Και που να ξεραν τα καημένα ότι στο μπλογκ μου βράζω το κεφάλι του Κεν. Και που να ξερες εσύ ότι γίνεται ακριβώς το αντίστροφο στη ζωή μου. Στο mp3 μου παίζει Χατζηγιάννης, αν με διάβαζε μια ηχοληπτική ψυχή θα έχανε πάσα ιδέα. Προσπερνώ και αυτό. Το τραγούδι βρε παιδί μου. Δεν έχω προσπεράσει πολλά τον τελευταίο καιρό. Τα καταπίνω όλα σαν καραμέλες. Όταν ήμουν μικρή και μου έδιναν καραμέλες λαιμού και συγκεκριμένα lysopaine – δεν έχω τίποτα με την εταιρεία, δατς φορ σουρ, έκανα εμετό γιατί δεν άντεχα αυτή την πικρή γεύση. Φαίνεται όμως σαν η ψυχή μου να αντέχει πιο πολλά. Ακόμα δεν έχει ξεράσει τίποτα. Ακούει,καταπίνει, κατανοεί, συμπονά. Η αγάπη που δέχεται ξαφνικά την φοβίζει. Όπως και όλα όσα συμβαίνουν γύρω της είναι δύσκολο να τα κατανοήσει κανείς. Ξέρεις, καμιά φορά μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ζούμε όσα δε ζούμε μήνες ολόκληρους. Και αν μου δώσεις και μέρες θα σου πω ότι μπορώ να ανακαλύψω πάθη και λάθη ετών.

Το "τουτού" μας έχει ξεκινήσει, τα μαλλιά μου μπερδεύονται από έναν περίεργο άνεμο που λίγο έλειψε να παρασύρει και το λαπτοπ. Δεν ταιριάζω με το έντεχνο σημερινό στυλ (=σανδάλια φτιαγμένα σαν ναργιλές, μαλλιά της ναυαγού, καθόλου βάψιμο γιατί τελευταία μου είπαν ότι μου πάει και το ευχαριστιέμαι, γυαλιά 80’ς) . Έντεχνο στυλ; Καλά θα το αναλύσω άλλη φορά καλύτερα.

Τις τελευταίες μέρες εκτός από μεγάλες αλήθειες που αγνοούσα και καταστάσεις ή συναισθήματα που ποτέ δεν είχαν περάσει σε μένα αλλά υπήρχαν από άλλους για μένα, έμαθα και κάτι ακόμα . Στη ζωή υπάρχουν δύο δρόμοι, ο ένας είναι της μοναξιάς και ο άλλος είναι της συνεχούς επαφής  με έναν ανθρωπο. Η δεύτερη. Τον δεύτερο δρόμο, όταν τον πάρεις, να είσαι σίγουρος πως θα δυσκολευτείς να τον αφήσεις, θα σε αφήσει πρώτα αυτός, αυτό είναι το άσχημο. Πριν να έχεις προλάβει να μαζέψεις τα κομμάτια σου, τα συναισθήματά σου, την αγάπη που μάζευες. Δυστυχώς. Είναι δύο δρόμοι που ποτέ δε συναντιούνται. Σα να είσαι σε ένα στοπ και να πρέπει να πας δεξιά ή αριστερά. Αν πας αριστερά χάνεις την δεξιά πλευρά κι αν πας δεξιά, χάνεις την αριστερή. Αν πας ευθεία τότε πέφτεις στο γκρεμό ή μένεις ανάμεσα σε δύο δρόμους. Αυτό είναι το χειρότερο. Μην το κάνεις.

Στα αυτιά μου, η μουσική fade away στην κιθάρα.

Σήμερα προσπαθώ να μηδενίσω τον χρόνο. Θα κάνω τα πάντα για να ξεχαστώ. Να αδειάσω και να ξαναγεμίσω. Η διαδικασία είναι γνωστή.

Θα απομακρύνω σκέψεις για άτομα που όταν χάσουν κάτι τότε καταλαβαίνουν τι έχασαν.

Το μυαλό μου είναι σε μια αγκαλιά, μια φροντίδα που θέλω να μεγαλώσει. Δεν υπάρχει ξύπνημα. Μόνο ύπνος με αγκαλιές και φιλιά. Να ξυπνάω με αγκαλιές, να κοιμάμαι με φιλιά. Το δικό μου είναι και δικό σου. Νιώθω τα πάντα. Ανατριχιάζω. Πριν κοιμηθώ σκέφτομαι ένα δάχτυλο να ξεκινάει από τον λαιμό και να φτάνει μέχρι τα πατουσάκια μου. Μόνο έτσι μπορώ να κοιμηθώ.  Φοβάμαι. Μικρές στιγμές. Τίποτα άλλο ή μάλλον κι άλλο. Λίγο ακόμα κι άλλο τόσο λίγο. Κι αν κουραστείς ή στεγνώσεις από τα φιλιά, άσε με να ονειρεύομαι. Ο αριθμός 3 είναι μόνιμα στο μυαλό μου. Όχι το πονηρό "3". Το 3 το χρονικό. Από την μία μου αρέσει γιατί ίσως με κάνει ξεχωριστή κι από την άλλη με φοβίζει. Όμως τώρα δε φοβάμαι...

Έφτασα. Η θάλασσα είναι ήρεμη κι έτσι θέλουμε να παραμείνει για σήμερα. Καλό ταξίδι. Δεν είπαμε ότι δύο ψυχές είναι ενωμένες σε μία; Το ξέχασα όπως ό, τι βάζουμε καλά στην ψυχή μας το θεωρούμε και μόνιμο κάτοικο. Υπάρχει άλλο ένα ταξίδι λοιπόν. Και θέλουμε να πάει καλά.          

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

Σμίκρυνση εννοιών

Ποτέ δεν πήγαινα με την ζωή.
Ποτέ δεν την άφηνα να κυλήσει όπως αυτή ήθελε και θέλει.
Και τώρα αρχίζω να μετανιώνω, να μετρώ αντίστροφα για λάθη και πάθη.
Και αυτά τα πάθη να προσπαθώ ακόμα και τώρα να τα δικαιολογώ. Χάνω την ζωή, χάνω στιγμές, χάνω ανθρώπους, χάνω ειλικρίνεια, εμπιστοσύνη, αγάπη. Μα πάνω απ'όλα χάνω αγάπη.
αγάπη που μέχρι να το καταλάβεις έχει μικρύνει...

Κι άλλο...αγάπη

Κι άλλο...αγάπη

Κι άλλο...αγάπη

Μέχρι που εξαφανίζεται ή διαγράφεται η αγάπη.

Και μένεις κάπως έτσι, σαν σε έναν πίνακα που χάζευες τις προάλλες στην Piazza D'Espagna και έκανες σκέψεις. Τώρα τις βλέπεις να γίνονται πραγματικότητα.
Σουρεαλιστικό; Πολύ.