Μη (ν)...

Μη δίνεις σε ανθρώπους που δε το έχουν ανάγκη.

Μη δίνεις σε φιλίες που από σένα κοιτούσαν πάντοτε να πάρουν και ποτέ να δώσουν.

Μη δίνεις σε άτομα που όταν είναι καλά, δε κοιτούν τι κάνουν οι γύρω τους κι όταν είναι χάλια κρέμονται από εσένα.

Μη δίνεις σε άτομα που σε αφήνουν εκτεθειμένα σε κινδύνους ενώ εσύ θα έδινες και την ψυχή σου σε αυτά.

Μη δίνεις σε άτομα που έχουν πάρει στη ζωή τους τα πάντα δεδομένα και έχουν σταματήσει να προσπαθούν για οτιδήποτε. Θα σε πάνε πίσω , θα σε κάνουν σαν τα μούτρα τους και ποτέ δε θα εκτιμήσουν το πόσο εσύ προσπαθείς. Βλέπεις είναι δύσκολο να εκτιμήσει κανείς αυτό που κάνεις αν δεν έχει καν πλησιάσει στο να κάνει κάτι στη ζωή του.

Μη δέχεσαι αυτούς και αυτές που στα "κρατάνε μαζεμένα". Δέξου αυτούς που είναι σαν εσένα που θα θυμώσουν και θα σε βρίσουν και θα σου φωνάξουν, που θα τα βγάλουν από μέσα τους.

Δώσε χώρο σε ανθρώπους που σπαταλούν χρόνο αποκλειστικά σε σένα.

Καλωσόρισε τους ανθρώπους που σέβονται το χρόνο σου και δε σου λένε "πότε μπορούν" αλλά πότε "μπορείτε".

Θαύμασε αυτούς που έχουν μάθει να λένε ευχαριστώ, αυτούς που δε ξεχνούν το καλό που τους έχεις κάνει την όποια στιγμή της ζωής τους.

Η φιλία θέλει πότισμα. 

όμως δεν είμαστε σαν τα φυτά. Αν μας ποτίσει κάποιος, κάποιος άλλος θα βρεθεί να το κάνει. Γι αυτό πρέπει να αφήνουμε χώρο και χρόνο σε καινούργιους ανθρώπους.

Και γι αυτό όταν ακούω ανθρώπους με πολλές φίλες και πολλούς φίλους, αναρωτιέμαι αν ξέρουν το νόημα της πραγματικής φιλίας.

Δε φοβάμαι πια να βγάζω τοξικούς ανθρώπους από τη ζωή μου.

Δε φοβάμαι να μη δέχομαι αυτά που δε μου αρέσουν και αυτά που με επηρεάζουν αρνητικά.

Δε φοβάμαι να αντικρύσω τον κομπλεξισμό ανθρώπων που ενώ με "αγαπούν" περιμένουν στη γωνία να πω κάτι για να ανταπαντήσουν. Καλέ μου-καλή μου, εγώ ό,τι κάνω ή έχω κάνει και ό,τι θα κάνω το κάνω μόνη μου, κανείς δε μου το χάρισε απλόχερα και ποτέ δεν έμεινα με σταυρωμένα χέρια καταριόντας απλά το σύστημα.

Ακόμα κι αν κάποτε περνούσες καλά με κάποιον ή κάποια, δυστυχώς αυτό δε σημαίνει ότι το πως έχει γίνει τώρα σου ταιριάζει.

Στη ζωή πρέπει να προχωράμε, να  πηγαίνουμε σε επόμενες πίστες. 

Να κάνουμε αλλαγές, αυτές που μας κάνουν καλύτερους, καλύτερους ανθρώπους.

Δε παραξενεύομαι ούτε απορώ με κανέναν πια.

Όλα μπορεί να συμβούν.

Παύλος Παυλίδης full moon (not)

απ'τις λίγες φορές που πήγα να πάρω εισιτήριο μόλις έμαθα για τη συναυλία.
Βέβαια είχα υπολογίσει χωρίς τον ξενοδόχο. Είναι κάτι που ονομάζεται κρίση πανικού,

δύο καινούργιες λέξεις που έχουν μπει στο λεξιλόγιο και στη ζωή μου. Είναι δύο λέξεις που εισχωρούν στο καθημερινό μου πρόγραμμα γύρω στις δέκα το βράδυ , με αγχώνουν και μετά μ'αφήνουν να κοιμηθώ. Έτσι λοιπόν και στον Π. Αφού είχα προτείνει μέρες πριν στο μοναδικό άτομο που δε θα πάθαινα κρίση (είτε πανικού είτε βαρεμάρας) και δεν πήρα απάντηση, πήγα με το κλασικό μου Jameson και μια διάθεση λες και πήγαινα ταξίδι, όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή θα τον άκουγα. Μάταια. Βέβαια, τα ωραία του τα είπε στα πρώτα 20 λεπτά κι έτσι πρόλαβα να ακούσω αυτά που χρειαζόμουν.

Όπως και να χει, έχει και στις 28 Ιουλίου και πάλι στο Gazarte.

Δε ξέρω αν θα έχει εισιτήριο ή full moon, πάντως θα είναι σίγουρα καλά.

Όσο για τις δύο καινούργιες λέξεις, το μόνο που με στενοχωρεί δεν είναι πως α!κάτι έχω βρε
αλλά περισσότερο ότι δε θα μπορώ να απολαμβάνω πια τη μοναχικότητά μου.

Μελάνι σουπιάς με ριζότο παρτ#1

Λυκαβηττό ή βασιλικά κτήματα;

Ή παραλία κάτω από τον ήλιο με 30 βαθμούς να βρέχει τα πόδια μας η θάλασσα;

Ή να πάρουμε το αμάξι και να δούμε;

Ό,τι κι αν διαλέξω ό,τι κι αν σκεφτώ όλα ξεκινούν από ένα μόνο πράγμα. 

Το χαμόγελο.

Το φιλί σε κάθε τρία σκαλοπάτια.

Τον ιδρώτα που στάζει ανάμεσα σε Γάλλους και Κινέζους αλλά καθόλου δε μας νοιάζει.

Τον Monsieur minimal να ακούγεται στο αμάξι.

Οι φωτογραφίες οκλαδόν στο πάτωμα , ασπρόμαυρες με κάμερα τύπου polaroid.

Τα βιβλία του Κάφκα που χαζεύουμε στη βιβλιοθήκη.

Το πικάπ που ακόμα δεν έχουμε χρησιμοποιήσει.

Αρκεί ένα κλικ 

εντάξει, και ένα πάτημα.

***************************

Για το βιβλίο που ευτυχώς ακόμα δεν έχω ολοκληρώσει. 

Η συνταγή

* από εικόνα στο κέντρο της Αθήνας, Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου.

Στασιμότητα.

Πάντα φοβόμουν τα κεφάλαια που έκλειναν.

Μόνο που τώρα φοβάμαι να ανοίξω άλλα.

αλλάζεις

Έπρεπε επιτέλους κάποιος να της το πει.

Σταμάτα να είσαι κακομαθημένη.

Άγγιξε το πιο ευαίσθητο κομμάτι του χαρακτήρα της, αυτό που του άρεσε να παίζει με τους άλλους ανθρώπους και τα συναισθήματά τους.

 # true story

Το κακομαθημένο κορίτσι ξέρει τι θέλει.

Το δείχνει. Απλά ψάχνει να βρει τους τρόπους της.

Λιώνεις στο εξοχικό;

Η απάντηση είναι ναι. Χειρότερο πράγμα από το να τραβολογάω τον μπαμπά μου σε καφετέριες με wireless, δεν υπάρχει πιστεύω.΄Ούτε από το να έχω απέναντι μου έναν ηλίθιο νεόπλουτο που περιμένει την τύπισσα από το δωμάτιο να κατέβει. Ήρθε το φετινό μου καλοκαίρι όπως καταλάβατε και είμαι ενθουσιασμένη. Αλλά, fuck,δε θέλω να μιλήσω γι'αυτό. Προτιμώ να γράψω κάτι γρήγορα γιατί ένα κουνούπι συνεχώς προσπαθεί να με τσιμπήσει. Θα ήθελα να έχω και εικόνα, ναι, έχω βγάλει πολλές. Πραγματικά το κουνούπι θα μου πιει όλο το αίμα. Μερικές εικόνες μέχρι να επιστρέψω στον πολιτισμό. Φανταστείτε τις :) Και συγχωρείστε με όσοι δεν έχω περάσει από τον χώρο σας. Με ρούφηξαν τα παρακάτω...

ποδήλατο
          αλμύρα
αντηλιακό        μπριζόλες στα κάρβουνα

επιστροφή της κολλητής μου από το erasmus
    συναισθήματα

So, am I good or bad?

*photo from we hear it

  
 Έχεις μάθει να αγαπάς, το έχεις καταφέρει ενώ άλλοι άνθρωποι προσπαθούν χρόνια να αγγίξουν λίγο το νόημα της φράσης αυτής μα τελικά καταφέρνουν μόνο να συνηθίσουν ή να ταλαιπωρήσουν με την αγάπη τους. Θέλω να διηγηθώ την ιστορία της Α. μα σήμερα είμαι πολύ εξουθενωμένη για να το κάνω. Είναι σα να έχω δώσει μάθημα ή να έχω κάνει 5 φορές έρωτα. Μπορεί και τα δύο. Και μετά να πήγα και για καφέ και να έπιασα την πάρλα για κάτι ώρες, να συζήτησα τα γκομενικά/τικάνωστηζωήμουκαιμεποιον που για μένα χειρότερη ψυχοβγαλτική φιγούρα δεν υπάρχει και σα να μην έφταναν όλα αυτά να βρίσκομαι στη μέση του πουθενά, φτυσμένη και χαστουκισμένη.
  Έχεις μάθει να κουβαλάς. Ναι, να κουβαλάς, στην πλάτη σου ένα σωρό ιστορίες. Να ακούς, να συμπονείς. Έχεις μάθει πως ο γκόμενος που θα βρεις δεν είναι τράπεζα με διαρκές ωράριο αναλήψεων, πως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι και πως στους Κινέζους οι οδηγίες χρήσης είναι στα κινέζικα- έτσι και στους άντρες οι οδηγίες χρήσης είτε είναι κινέζικα είτε τις ανοίγεις και εκρήγνυνται τα χαρτάκια σαν το πιστολάκι που αγόρασες τις προάλλες. Έχεις μάθει να κάνεις έρωτα. Αμέ. Έχεις μάθει τι είναι το Δt, χρήσιμο πράγμα.
Ξέχασες κάτι;
Την αξιοπρέπειά σου.
Ξέχασες να την πάρεις μαζί σου. Και τι να τα κάνω εγώ τα πτυχία και τα ντυσίματα όταν στην προηγούμενή σου ζωή καθόσουν σα ζώο να σε εκμεταλλεύονται και να μην καταλαβαίνεις. Α., ξύπνα! Μου θυμίζεις κάτι χαζές στο άλτερ που κλαίνε την μοίρα τους. Ξύπνα, πριν να είναι κάθε μέρα και πιο αργά.

Ισορροπία, μέρος Β'

Όταν δε σκεφτείς πριν ερωτευτείς

Όταν δε ξέρεις τι σου γίνεται

Όταν τρέχει μια εξεταστική για πτυχίο και το μυαλό σου με χίλια

Όταν ο οργανισμός σου φωνάζει "δεν αντέχω άλλο" από τις
καταχρήσεις

Όταν οι άλλοι νομίζουν ότι κωλοβαράς ενώ ψυχοπερνάς

Τότε

(κάτσε ρουφιάνα σπίτι σου να ηρεμήσουμε)

...πρόσεξε πως θα χορέψεις τον χορό της ζωής, πρόσεξε τα στραβοπατήματα, το βούτηγμα στη λάσπη, το ψέμα, την έλλειψη συναισθημάτων ή την υπερβολική χρήση αγάπης. Πρόσεξε γιατί οι ισορροπίες είναι λεπτές κι έτσι, καθώς στηρίζεσαι στις μύτες, ένα μυρμηγκάκι μπορεί να σε κάνει να λυγίσεις και να χαλάσουν οι όμορφες μπαλαρίνες σου. Πίστεψέ με, το λουράκι στον αστράγαλο δε θα σε κρατήσει για πολύ.
 γιατί όλοι έχουμε στιγμές αδυναμίας κι όλοι κάποια στιγμή λυγίζουμε, όσο ισχυροί κι αν είναι οι φραγμοί...

Η προδοσία

δεν είναι ούτε το ότι συναναστράφηκες κάποια άλλη

ούτε το ότι θέλησες κάποια άλλη.

Προδοσία είναι να ενώνεις το σώμα σου με κάποιο άλλο σώμα ενώ δηλώνεις πως αγαπάς και έχεις πόθο για κάποιο άλλο.

Τελικά η κουλτούρα θες, η τέχνη θες, η καλλιέργεια και το ψώνιο οδηγούν τον άνθρωπο σε αυτό ακριβώς που τον κυνηγάει. Στον φτηνό έρωτα και εύκολα εξαγοράσιμο. Γιατί όλα τελικά εξαγοράζονται, ακόμη κι αυτό.

Γύρισε πίσω τις κινηματογραφικές σελίδες. Αν διαγράψεις κι αυτές τότε το σύνολο των εμπειριών σου θα μειωθεί σημαντικά γιατί κάλυπταν έντονα το κενό που είχες αφήσει "μήπως και". Δυστυχώς η διαγραφή δεν έχει επιλογές. Διαγράφει ριζικά. Ξεκινώντας ακόμη και από ένα απλό πλαστικό βραχιόλι.

Κι όταν κοιτάς, μάθε, εσύ που έγινες η γυναίκα της βραδιάς, να κοιτάς με πιο αξιοπρεπές ύφος. Τουλάχιστον θα κερδίσεις για μια νύχτα την αξιοπρέπεια σου. Εφόσον ποτέ δε μπόρεσες να την κρύψεις. Άραγε έχεις λοιπόν ταλέντο; Γιατί την πόρνη την έπαιζες τέλεια. Είναι η σύγχυση των ρόλων μάλλον. Και το ταλέντο που έψαχνα να βρω. Και τελικά το βρήκα. Ανακάλυψα σε τι έγκειται.

Δεν είναι όλοι ίδιοι, έτσι θέλουμε να νομίζουμε. Όμως δύσκολα θα αρνηθώ πλέον στερεοτυπικές φάσεις.

Θα είναι η αρχή για να εκτιμάμε αυτούς που δεν μπορούν αλλά κάνουν προσπάθεια για να τα καταφέρουν. Και κανείς δεν θα καταλαβαίνει τι γράφω. Θα ξέρω όμως εγώ... πως η χειρότερη προδοσία είναι να σε φέρνουν αντιμέτωπο με το άτομο με το οποίο σε πρόδωσαν. Δίχως να σε έχουν ρωτήσει αν ήθελες να το φας στη μάπα έστω και για 90 γαμημένα λεπτά.

People

Μερικά άτομα είναι τόσο καθαρά σαν το γαλάζιο που αντικρύζεις τις ηλιόλουστες μέρες του Μαϊου στον ουρανό και ακριβώς από κάτω στη θάλασσα. Η αντανάκλαση είναι μοναδική. Η εικόνα ειλικρινής όπως μερικά άτομα που δε θες να χάσεις ποτέ από δίπλα σου. Υπάρχουν ως αυτόνομες προσωπικότητες. Έχουν κι αυτά προβλήματα, κατάθλιψη ίσως κι ανησυχίες. Όμως ο φίλος μου  ο Π. έχει και κάτι παραπάνω. Ξέρει να ακούει και να απαντάει ως φίλος αληθινός. Ξέρει να είναι πάντα τόσο καθαρός, αν ήταν τόσο καθαρά και τα πνευμόνια του, θα ζούσε χίλια χρόνια.

Η φωτογραφία από την σημερινή μας βόλτα.

                                                                                                                                                       

Για την Κ.         Τα ξαφνικά μας είναι πάντα τα πιο όμορφα γεγονότα που μπορώ να θυμηθώ. Ο καφές που σπάει τη μύτη μας στη σχολή και χωρίς αυτόν δεν μπάινουμε για μάθημα, τα τραβήγματά μου για να μην αργήσουμε στο μάθημα και το πρήξιμο που σου κάνω για να μη χάσουμε ούτε ένα λεπτό ενώ μετά μπορεί να σου ζητήσω να βγούμε εντελώς από το αμφιθέατρο επειδή μου την βαράει, τα ξαφνικά επισκεπτήρια σπίτι σου με κλάματα στο πρόσωπο, τα ξαφνικά σινεμά και οι μπύρες στην Μαρίνα Ζ., οι όμορφες παρεξηγήσεις που πάντα λύνονται και πολλά άλλα - μεταξύ μας απορώ πως με ανέχεσαι-!                       

Η Φιλοσοφική μας

Κι άλλα τόσα άτομα, όχι πολλά που θα θελα να γράψω. Αλλά αυτές οι εικόνες μου ήρθαν στο μυαλό, γι'αυτό τα επέλεξα. Μακάρι στη ζωή μου να έχω πάντα άτομα που να μπορώ να συναντώ τέτοιες σκέψεις.

Αφαίρεση των τεσσάρων - 4

Καμιά φορά, όπως τώρα, μας χτυπάει κάτι σαν ρεύμα


Κάτι μας θυμίζει τον παλιό μας εαυτό


Και κάτι άλλο μας λέει να μην δείχνουμε στον άλλο αυτό που κάποιοι άλλοι μας έκαναν αλλά αυτό που είμαστε κατά βάθος.


Τί γίνεται όμως αν πρέπει να πιάσουμε πολύ βάθος;


Τί γίνεται αν έχουμε ξεχάσει να "φερόμαστε";

Try to catch it, before you lose it...
Κι όμως βαρέθηκα να είμαι σωστή, βαρέθηκα να "πρέπει", και ποιος σου είπε πως ξέρω να ξεχωρίζω τον μαλάκα από τον μη-μαλάκα; Τίποτα δε ξέρω.
Αυτό που ξέρω, είναι πως...αν βρεθείς μια μέρα στον ηλεκτρικό, ακούμπησε το κεφάλι σου στην άκρη του τζαμιού του παραθύρου. Άσε το βλέμμα σου για 30 δευτερόλεπτα στις ράγες. Μετά κοίταξε προς τα πάνω. Τότε θα καταλάβεις πόσο στάσιμα μένουν κάποια πράγματα στη ζωή και πόσο γρήγορα πέρασαν κάποια άλλα... Τότε θα δεις πως ό,τι πέρασε δε γυρίζει πίσω. Θα κάνεις αφαίρεση και μετά θα συνειδητοποιήσεις πως ζεις το τώρα. Αν δε το ζήσεις όμως και προσπαθείς με κάθε τρόπο να το καταστρέφεις, πως να το μάθεις; Πώς να το γνωρίσεις;

Αυτό που θέλουν οι γυναίκες!

Ναι, το ξέρω. Θα γίνω πολύ γραφική αν μπλογκοαναλύσω αυτό το θέμα. Αφήστε που μπορεί να μην είμαι και η κατάλληλη αλλά πραγματικά η απόρία μου δημιουργήθηκε σήμερις μετά από 21 ολόκληρα χρόνια ζωής. Και τι ζωής! Συγκλονιστικής και γεμάτης εμπειρίες. Εδώ είναι και η αρχή του τέλους. Στις εμπειρίες γιατί η γυναίκα όπως και ο άντρας χρειάζονται καταρχάς εμπειρίες και καταρχήν έναν σύντροφο. Δύσκολο να τα συνδυάσεις ε; Ε, ναι εκτός κι αν έχεις δίπλα σου τον Μ. Άνετο (καλέ χάρηκα πολύ που σε γνώρισα, θες να μου κάτσεις κι ύστερα να κάτσεις και μαζί μου; Να σαι καλά, κάτσε εδώ και δούλ-ευε).

Αρχικά, υπάρχουν πολλά είδη γυναικών οπότε γιατί να σας ζαλίζω λες και γράφω έκθεση στο Λύκειο (ελεύθερου πάντα θέματος, για να μη λέτε ότι δεν έβγαλα εγώ λύκειο και δε ξέρω τι εκθέσεις γράφαμε); Ξεκινώ, όπως πάντα, από την γιαγιά μου παραδοσιακών αρχών σε τέτοια θέματα αν και γενικά προχώ..! Οι γυναίκες λέει θέλουν και την αντρίλα τους. Οι γυναίκες θέλουν ακόμα και σήμερα να αντιμετωπίζονται σαν γυναίκες, και πραγματικά απολαμβάνουν κάποια μικρά δείγματα ιπποτισμού, που και που. Έτσι δεν είναι κιουρία μου όταν δεν βγάζεις καν πορτοφόλι για να πληρώσεις έναν ρημαδοκαφέ, όταν νομίζεις ότι ο άλλος είναι τσιγκούνης αν δε σε κεράσει το σινεμά σου μια φορά ενώ είναι φοιτητής το παιδί; Αααάσε, σου λέω εγώ. Εντάξει, αν μένει στο Ψυχικό ή στην Κηφισιά, αν έχει πλούσιους γονείς, μαζί σου κι εγώ, να του τα φας. Αλλά, βολιδοσκόπησε πρώτα την κατάσταση.

Σήμερα, είμαστε δυνατές, ανεξάρτητες και μάντεψε τι... ευαίσθητες. Όχι, δεν είμαστε. Μπορώ να πω, ναι, γενικευτικά, ότι δεν είμαστε καθόλου ευαίσθητες. Αν ζούσε η Gloria Steinem θα ήταν σίγουρα περήφανη για την πάρτη μας αλλά μόνο γι'αυτό. Έχουμε γίνει οι "κυνηγίνες".

Οι γυναίκες θέλουν τους άντρες να είναι ΑΝΤΡΕΣ, να αισθάνονται ασφάλεια όταν βρίσκονται πλάι τους και να νιώθουν ότι μπορούν να τις προστατεύσουν. Γι' αυτό και το «καλό παιδί» είναι σχετικό. Στην πραγματικότητα, μία γυναίκα δεν ξέρει τι θέλει πραγματικά. Από τη μία θέλει τον άντρα ήρεμο αλλά και άγριο, καλό αλλά και κακό, άντρα καρδιοκατακτητή αλλά και πιστό σκυλί.

Βάσει της εξελικτικής θεωρίας, οι γυναίκες  ψάχνουν ένα ισχυρό αρσενικό (σήμερα, τράπεζα που να μην πτωχεύει) προκειμένου να τεκνοποιήσουν και να εξασφαλιστεί η επιβίωση του μωρού (πως να ζήσει το μωρό χωρίς τις ρίγες του;). Όλα τα άλλα είναι τεχνητά και αποτέλεσμα της φιοριτούρας του πολιτισμού μας. Η βάση όμως είναι αυτή.
Όπως είπε κι ο Φρόυντ (έχω ξεχάσει πως βάζουμε διαλυτικά):  «Το μεγάλο ερώτημα που δεν έχει ποτέ απαντηθεί και δεν μπορώ να λύσω, παρά την 30χρονη έρευνά μου στη γυναικεία ψυχή, είναι: Τι επιθυμεί μια γυναίκα;».
Εγώ, δεν είμαι τόσο πελίπλοκη.
Αυτό που θέλω είναι το Πάσχα να μου φέρει μια λαμπάδα απλή, χωρίς πολλά πολλά πραγματάκια πάνω. Είτε έχω παχύνει είτε όχι, να μου φέρει σοκολατένιο αυγό που να έχει μέσα δωράκι έκπληξη. Να με πάρει μια μέρα να ανοίξουμε τα παράθυρα και να βάλουμε δυνατά την μουσική, ναι σαν κάγκουρες μόνο που εμείς θα ακούμε http://www.youtube.com/watch?v=yrWR7CNBNR8 . Να κάνουμε μια βόλτα στα μαγαζιά κι ας μην έχουμε πολλά λεφτά να αογράσουμε τίποτα. Να πάρω το περιοδικό μου, να κάτσουμε να πιούμε έναν καφέ με ωραία θέα, να με χαιδεύει καθώς διαβάζω το περιοδικό ή πίνω τον καφέ μου. Να με κοιτάει ή αλλιώς να με χαζεύει παρόλο που το μόνο που θα φοράω είναι μια λεοπάρ μεγάλη κορδέλα και γυαλιά ηλίου. Ας συγκλονιστεί και με την συνέντευξη της Megan Fox στο Elle, δεν με πειράζει. Ξέρω ότι εγώ θα είμαι για κείνον κι αυτός θα είναι για μένα. Και ξέρω κάτι τόσο σημαντικό.

* Αστεία που άκουσα σήμερα, άσχετα και σχετικά:
-  Η πιο δύσκολη εγχείριση, είναι να βγάλεις το πέος από το μυαλό της γυναίκας... Σωστός.

-  Μία από τις κολλητές μου, η Χ. πήγε να αγοράσει τζιν Replay. Είχε σκοπό να χαλάσει μέχρι 150 ευρώ (τι μαλάκω, εγώ ούτε 80 δε θα χαλούσα για τζιν) και αυτό που διάλεξε είχε 260. Και ξέρετε γιατί; Επειδή ήταν συλλεκτικό - καλοκαιρινό. Πω πω μια συλλογή που θα κανα... αν είχα 260 ευρώ, σίγουρα πολύ καλύτερη! ( Δεν το αγόρασε φυσικά).

Diri diri dran τα βραχιόλια της βρωντάν

Αγαπητή φίλη μου D. σταμάτα να χαριεντίζεσαι με το brutal αγόρι.

Ως τότε μπορεί να έχω σταματήσει κι εγώ να ψάχνω στο γκούγκλ για πρωτότυπες καληνύχτες, γράφοντας "πρωτότυπος τρόπος να πεις καληνύχτα".

Γαμώτι μου αρρώστησα :)

...και όλοι με περιποιούνται, κανείς δεν μου φωνάζει, άμα πω "σουτ" σκάνε όλοι μες το σπίτι και κυρίως η γιαγιά που τον τελευταίο καιρό έχει την στενοχώρια της και λέει και συνέχεια : ''Μια φωνή μου μεινε, πάτε να μου την κόψετε κι αυτή''! Που καλά σιγά μόνο μια φωνή δεν της έμεινε και τα τραγούδια της ακούει το βράδυ στο ραδιόφωνο (και όχι μόνο τα παλιά αλλά και ξένα καινούργια) και real fm ακούει από τότε ειδικά που έμαθε ότι έχει κονέ η κολλητή μου ακούει ακόμη περισσότερο- να υποστηρίξει το σπίτι της αλλιώς θα πέσει να την πλακώσει- της έχει ιδιαίτερη συμπάθεια βλέπετε! Και τα πόδια της έμειναν καλά και τα κιλά δεν το συζητώ, από κιλά άλλο τίποτα!
Ενδιαφέρον...μ'αρέσει όταν ενδιαφέρονται. Δεν έχω παράπονο από θέματα ενδιαφέροντος. Φτιάχνω αυτή τη στιγμή, αφού ρούφηξα όλη μου την σούπα και ο λαιμός μου έκανε χαρούλες, την δική μου φανταστική ιστορία που θα φοράω τα αγιοβασιλιάτικα καλτσάκια που μου πήρε η νονά μου και τα λατρεύω γιατί έχουν στα πατουσάκια αντιολισθητικά (αυτά τα πλαστικά κυκλάκια για να μη γλιστράς) και κυρίως γιατί με σκέφτηκε κι εμένα στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι.
Θα χτυπήσει το τηλέφωνο και σιγά σιγά για να μην καταλάβει τίποτα η hi-tech γιαγιά θα ανοίξω την πόρτα σαν μικρό κουνουπάκι και κάποιος θα με σφίξει στην αγκαλιά του, θα με μου δώσει φιλάκια και θα βάλει το χέρι του στο μέτωπό μου. Τώρα πλέον εκτός απο το φωτάκι γουρουνάκι έχω κι ένα βοηθητικό, σαν και αυτά που βάζουν στα μωρά, θα το ανάψω και αυτό. Το κόκκινο χρώμα του τοίχου και το φωτάκι που πέφτει στα βιβλία μαζί με τον πυρετό που θα έχω ανεβάσει θα κάνουν το δωμάτιο ακόμη πιο homy-cosy. Θα είναι δίπλα μου κάποιος που θα με νοιάζεται, θα έχει όρεξη να με χαΪδέψει, να με φιλήσει, να με σκεπάσει να μην κρυώνω, να με κάνει να νιώσω ασφαλής κλεισμένη στην αγκαλιά του και θα είναι γενικά σομπίνος. 

Μετά θα κοιμηθώ ήσυχα έχοντας πλάσει στο μυαλό μου την πιο γλυκιά ιστορία :)