Να δείτε αυτό:

Κι αν αμφιβάλλετε μετά την ταινία για το αν υπάρχουν μικροί πρίγκιπες, κοιτάξτε μέσα σας βαθιά, να δείτε για ποιον είστε το πιο ξεχωριστό τριαντάφυλλο. 

@ατ δε μούβις

Για αυτούς που δε ξενύχτησαν την Πρωτοχρονιά , κρέντιτς στον εαυτό μου, η δεύτερη μέρα της Πρωτοχρονιάς είναι η καλύτερη μέρα για ταινία και ακόμη περισσότερο για την δεναντέχωναμηντηδω Star Wars. Έτσι λοιπόν, το Σάββατο 2 του μηνός βρεθήκαμε σε μια αίθουσα (μην πάτε Odeon Μαρούσι, θα στραβολαιμιάσετε) , να βλέπουμε αυτό το αριστούργημα. Εντάξει, είναι γνωστό (σε μένα) ότι δεν έχω καλή μνήμη αλλά όχι και τόσο που να μη θυμάμαι μόλις μια βδομάδα μετά μια σκηνή απ' την ταινία. Shit happens και δε θυμάμαι τίποτα για να σας κάνω έστω spoiler. Να τη δείτε πάντως γιατί είναι Star Wars και όπως και να το κάνουμε κάποιες ταινίες είναι must see. Συνοδεύστε τη με ποπ κορν και κόκα κόλα γιατί της πάει. Αν δε τη δείτε στο φανταστικό Odeon που σας είπα, καλύτερα να τη δείτε σε 3d.

Επόμενη ταινία : "Μικρός πρίκγιπας". Εδώ, νομίζω, δε θα χρειαστεί να έχω καλή μνήμη αφού πρόκειται για το αγαπημένο μου παραμύθι, το αγαπημένο μου βιβλίο, βιβλίο οδηγό για όποιον το διαβάζει. Εγχειρίδιο της αγάπης και της αληθινής ένδειξής της προς τους ανθρώπους που θέλουμε να τη δώσουμε. Ελπίζω να μη με απογοητεύσει και να τη δω σίγουρα με φίλη-φίλο που δε μιλάει κατά τη διάρκεια της ταινίας (δενεχωχειρότερο).

Καλή μέρα και καλό σινε Σαββατοκύριακο .

Μια ταινία τη βδομάδα

ειδικά τα Χριστούγεννα.

Και για να μη δείτε όλοι Star Wars, έτσι επειδή εγώ δεν το έχω δει ακόμα, να δείτε Joy, εναλλακτικά πάντα.

Όχι ότι μου άρεσε, μετριότατη ταινία.

Παρ'όλα αυτά το εορταστικό κλίμα μπορεί να με βρει να βλέπω και για δεύτερη φορά Παπακαλιάτη αρκεί να έχω καραμέλες, ποπ κορν και παγωμένη κόκα κόλα.

υ.γ : αν δεν κλείσετε μέσω ίντερνετ και ώρες πριν, μην κάνετε καν τον κόπο να πάτε σε "αλυσιδωτό" κινηματογράφο.

@ ένας άλλος κόσμος

του Χριστόφορου Παπακαλιάτη, αυτού που όλοι κατηγορούμε ότι κλέβει σκηνές, αντιγράφει ταινίες, σάουντρακ, υπερβάλλει και τέλος κάνει σε όλες του τις σειρές/ταινίες σεξ με την ωραιότερη του καστ.

Απόψε, πάλι στο ίδιο σκηνικό, Σύριοι πρόσφυγες γύρω και μέσα στο χώρο του κινηματογράφου, και στην ταινία πάλι εκεί. Γιατί πια είναι στην ίδια μας την ζωή. Και η ζωή μας αλλάζει. Είμαι εγώ μόνο που κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ σκέφτομαι σε τι κόσμο ζω, που πάνε αυτοί οι άνθρωποι και τι ακόμα πρόκειται να γίνει; Είμαι μόνο εγώ που φοβάμαι κάθε βράδυ που φτάνω στο σπίτι και μόλις ανέβω σκέφτομαι πάλι την κατάσταση και τους ίδιους ανθρώπους; Είμαι εγώ που πια μπαίνω σε σελίδες, διαβάζω, ενημερώνομαι και έχω μπει με τη θέλησή μου σ αυτό το τρυπάκι. 

Ομολογώ πως στην αρχή γελούσα. Ναι, μόλις ξεκίνησε να μου δείχνει ότι η κοπέλα ερωτεύτηκε Σύριο πρόσφυγα, γελούσα. Και πως έφευγε μαζί του να κάνει έρωτα σε άσχετα σημεία. Δείχνοντας υπερβολές έδειξε και κάτι ακόμα. Μίλησε για τον έρωτα. Για τον έρωτα σε τρεις εκδοχές, σε τρεις ηλικίες, σε τρεις διαφορετικές κατηγορίες. Ο έρωτας ο παράνομος. Ο έρωτας με όλες τις καλές συνθήκες που όμως ήταν μονόπλευρος. Ο έρωτας, τέλος, σε μια άλλη ηλικία. Και θυμήθηκα πως είναι ο έρωτας. Και θυμήθηκα γιατί είμαι έτσι. Γιατί υπερασπίζομαι τον έρωτα κι όχι την "αγάπη" ή τη συμβίωση ή αλλιώς το "ταίριασμα" των ανθρώπων. Ξέρεις τι διαφορετικός που είναι ο έρωτας;

Ο έρωτας συγχωρεί, δέχεται, επιστρέφει, φουντώνει και σβήνει και ξαναφουντώνει, θυσιάζεται, δε γνωρίζει ηλικίες, παλεύει, δε βολεύεται, μαθαίνει, διδάσκει, ξεσηκώνει, τρελαίνει, χαμογελάει, κλαίει, μοιράζεται, υπάρχει. Είναι ο έρωτας που σε κάνει να θες να δεις τον άλλο όπως θα θελες να είναι κι όχι όπως είναι και όχι αλλάζοντάς αυτό που είναι - αλλάζοντας τον στα μάτια σου και κάνοντας τα καλά του να μηδενίζουν τα αρνητικά του, εξυψώνοντας τον. Σε τυφλώνει. Ερωτεύεσαι συνήθως τον άνθρωπο που δε ταιριάζεις σε τίποτα αλλά τον θαυμάζεις. Άλλοι φοβούνται τα διαφορετικά μυαλά, φοβούνται μην έχουν φτάσει 28 και γνωρίσουν τον λάθος άνθρωπο, αυτόν που σκέφτεται διαφορετικά και τι θα κάνουν μετά; Πως θα αποδεσμευτούν; Δειλοί άνθρωποι. Μίζεροι. Που δεν ερωτεύονται ποτέ πραγματικά. Βάζοντας μόνο τη λογική, Φτηνοί. Που δε γνωρίζουν ούτε λίγο τον ψυχικό κόσμο του άλλου αλλά βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα, ζώντας στον δικό τους κόσμο, εκεί που όλα είναι τέλεια και ταιριαστά. Αμ δεν είναι έτσι ο έρωτας. Ο έρωτας θέλει αρχίδια. Θέλει δύναμη να το παλέψεις. Θέλει συγχώρεση. Θέλει προσπάθεια να τον κρατήσεις. Θέλει εμπιστοσύνη. Θέλει να μαθαίνεις και να αγαπάς αυτόν που έχεις δίπλα σου περισσότερο από τον ίδιο σου τον εαυτό.

Εγώ ξέρεις με τι είμαι ερωτευμένη; Κι ας είμαι μόνη μου.

Με τον κινηματογράφο.

Μ' άρεσαν τόσο τα βράδια αγκαλιά με την άσπρη κουβέρτα και την οθόνη μπροστά μου να αλλάζει σκηνές και ζωές. Μπορούσα να είμαι εκεί και να βλέπω ταινίες όλη μέρα. Στη θέση μου. Στον καναπέ, στη δική μου θεσούλα. Αυτό είναι έρωτας. Εγώ δε σε αλλάζω. Εγώ μου έχω εμπιστοσύνη. Παίρνω δύναμη από αυτό και ξέρω πολύ καλά τι είμαι. Να μην έχεις ανάγκη τίποτα άλλο. Να είσαι συναισθηματικός γιατί έχεις συναισθήματα κι αυτό να σε κάνει ακόμα πιο άξιο. Να μην είσαι λογικός γιατί στη λογική ένα κ ένα κάνουν δύο και αυτό δε χωράει στον έρωτα. Να μη φοβάσαι. Εγώ αυτό ερωτεύομαι.

Λες να με απογοητεύσει κι ο κινηματογράφος;

Νάνι, νάνι.. 

Η γέφυρα των κατασκόπων

Μου είχε λέιψει τόσο πολύ να δω μια καλή ταινία, με καλή παρέα μίνινγκ κάποιος-α που δε μιλάει την ώρα της ταινίας και δε μου τρώει τα ποπ κορν επειδή δε πήρε δικά του, με γεμάτη κόκα κόλα και με σχεδόν άδεια αίθουσα τύπου  V-max. 142 ' αφοσιωμένη στην ερμηνεία του Τομ Χανκς. Ακόμα πιο πολύ στο κλίμα, με τους Σύριους πρόσφυγες έξω από το σινεμά του Παλαιού Φαλήρου να δημιουργούν κλίμα πράξης πολέμου. Μέσα στην αίθουσα ο ψυχρός πόλεμος και εκτός αυτής ένας πραγματικός.

Όποιο κι αν είναι το κλίμα, σας τη συστήνω ανεπιφύλακτα.

Φοβερή ταινία, φοβερές ερμηνείες. Αν είχα καλύτερη μνήμη και περισσότερο χρόνο θα ήθελα να κάνω μια σωστή κριτική.

Συμπέρασμα: να τη δείτε! 

Tip: σενάριο από πραγματική ιστορία.

Το χάρισμα του Αφόνσο Πουάρτ

Αυτό που γυρνάω από ταινία και βιάζομαι να ανοίξω το λαπτόπι μου να γράψω γι αυτήν, ομολογουμένως είχα καιρό να το πάθω. Ειδικά μετά την απογοήτευση της καινούργιας ταινίας του (αχ) Γούντυ (σ'αγαπώ κι ας είσαι ανώμαλος) , είπα πως τελείωσαν τα θερινά χωρίς να αφήσουν ένα τσακ στο κεφάλι μου. Μία έκρηξη τέχνης, ένα κάτι. Ένα να μη φάω νάτσος με τσένταρ και μπύρα για να πω ότι ωραία πέρασα μωρέ. 

Και είδα απόψε το Χάρισμα με τον Σον Κόνερι Άντονυ Χοπκινς. Δηλαδή όχι με τον Άντονυ, με τον κολλητό μου την είδα, αλλά έπαιζε αυτός ο φοβερός και τρομερός ηθοποιός και έφτιαχνε εικόνες ένα τρομερός σκηνοθέτης. Και δε με τρωγαν και τα κουνούπια γιατί είχα βάλει μακρύ τζιν (χα!).

Κοφτό περιπετειώδες μοντάζ, γρήγορος ρυθμός, φωτογραφική σύνθεση και άψογο ταίριασμα μουσικής και πλοκής. Συγκεκριμένα, η μουσική που παίζει όταν ανακαλύπτουν το πτώμα της πρώτης γυναίκας που είχε σκοτώσει ο καταζητούμενος σε συνδυασμό με την αναδρομή του μυαλού του Σον Κόνερι.

Το αγαπήσαμε και έκανε ακόμα πιο ενδιαφέρουσα την Κυριακή μας. 

Και χωρίς νάτσος.

Να τα λέμε αυτά.

Επόμενη ταινία : Οικογένεια Μπελιέ, oh yes. Γαλλική.

Ευχαριστούμε τον άγνωστο για τη διόρθωση σε Χοπκινς 

Η 3η φάση

όπως την ονομάζει ο Η.
Της αποστασιοποίησης την λέω εγώ και της επανένταξης.

• Παράλογος άνθρωπος, Woody Allen

Είχε πει πως από κάποιο σημείο και έπειτα, θα βγάζει ταινίες καθαρά για εμπορικούς λόγους. Μάλλον, στην τελευταία του ταινία, το καταλάβαμε πολύ καλά.

• Σωκράτης Μάλαμας, Τεχνόπολις, 3 Σεπτέμβρη

Η 4η συναυλιακή εμπειρία για φέτος. 

Η χθεσινή βραδιά που χάθηκα στα τραγούδια του

που μετά από καιρό δε παρατήρησα καν τι φορούσα (χύμα για χύμα). 
Η επόμενη μέρα με κλειστή φωνή αλλά άξιζε.
Μέσα στο πλήθος, με σηκωμένα χέρια, μπουκάλια στον αέρα, ούζα στον αέρα. Αυτό που τραγουδάς και χάνεσαι, αυτό είναι ο Μάλαμας.

• Απέναντι απ την μπομπονιέρα που είδα τον Woody Allen, βρισκόταν άδειο αυτό το τραπέζι. 

Ξέρεις, οι μνήμες, οι αναμνήσεις, δεν είναι για να τις θάβεις.

Είναι για να υπάρχουν και να βλέπεις πια πόσο αποστασιοποιημένη είσαι από αυτές.

Από χθες...

πολύ σ'αγάπησα μα φτάνει ως εδώ

πάντα με κέρδιζες μα τώρα πια θα χάσεις.

Θα σου αφήσω ένα παράθυρο ανοιχτό

και θα αρχίσω να σε σπρώχνω να πετάξεις.

Πίσω σου ο πόνος και μπροστά σου το κενό

μη με διαλέξεις φύγε δίχως να κοιτάξεις.

Απ τα φιλιά στο τέλος μέναμε μισοί...

κι εγώ να ψάχνω στο μαρτύριο μια λύση.

Την κάθε μέρα να σε θέλω πιο πολύ.

Έπρεπε κάποιος πρώτος να μας σταματήσει.

Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας.

Κάπως έτσι με ένα ποίημα του Μιχάλη Γκανά, το ακόλουθο:

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ

Επειδή η ζωή μας μοιάζει να φυραίνει 
μέρα τη μέρα, δε θα πει πως η ζωή 
δεν αξίζει τον κόπο.

Επειδή σ' αγάπησα και σ' αγαπώ ακόμη
κι ας μην είναι όπως παλιά,
δε θα πει πως πέθανε η αγάπη,
κουράστηκε ίσως, σαν καθετί που ανασαίνει.

Επειδή περνάς δύσκολες μέρες
σκυμμένη σε χαρτιά και γκρεμούς 
που δεν κλείνουν, κι εγώ πηδάω 
τις νύχτες επί κοντώ λαχανιάζοντας,
δε θα πει πως δεν έχουμε 
μοίρα στον ήλιο, έχουμε 
τη δική μας μοίρα.

Επειδή πότε είσαι άνθρωπος 
και πότε πουλί, φέρνεις στο σπίτι μας 
ψωμάκια μικρά της αποδημίας
κι ελπίζουνε τα παιδιά μας 
σε καλύτερες μέρες.

Επειδή λες όχι και ναι κι ύστερα όχι 
και δεν παραιτείσαι, ντρέπομαι 
για τα ίσως, τα μπορεί τα δικά μου,
μα δεν αλλάζω, όπως δεν αλλάζεις κι εσύ,
αν αλλάζαμε θα ' μαστε πάλι 
δυο άγνωστοι και θ' αρχίζαμε 
απ' το άλφα.

Τώρα ξέρουμε πού πονάς
πού σωπαίνω πότε γίνεται παύση,
διακοπή αίματος και κρυώνουν 
τα σώματα, ώσπου μυστικό δυναμό 
να φορτίσει πάλι τα μέλη 
με δύναμη κι έλξη και δέρμα ζεστό.

Επειδή είναι δύσκολο ν' αγαπάς
και δυσκολότερο ν' αγαπάς τον ίδιο άνθρωπο 
για καιρό, κάνοντας σχέδια και παιδιά 
και καβγάδες, εκδρομές, έρωτα, χρέη 
κι αρρώστιες, Χριστούγεννα, Κυριακές 
και Δευτέρες, νόστιμα φαγητά 
και καμένα, θέλοντας ο καθένας 
να 'ναι ο άλλος γεφύρι και δέντρο 
και πηγή, κατά τις περιστάσεις 
ή και όλα μαζί στην ανάγκη,
δε θα πει πως εγώ δε μπορώ 
να γίνω κάτι απ' όλα αυτά ή και όλα μαζί,
κι αν είναι να περάσω 
μια ζωή στη σκλαβιά –έτσι κι αλλιώς–
ας είμαι, λέω, σκλάβος της αγάπης.

Γυάλινα Γιάννενα, 1989

επειδή είναι δύσκολο ν' αγαπάς και ακόμη δυσκολότερο να μοιράζεσαι. Επειδή είναι δύσκολο να συγχωρείς και ακόμη δυσκολότερο να συγχωρείς τον ίδιο άνθρωπο για καιρό, επειδή είναι δύσκολο να παραδέχεσαι και ακόμη δυσκολότερο να αλλάζεις για έναν άνθρωπο, επειδή η καρδιά σου δεν αντέχει πολλά και δοκιμάζεσαι μέρα με τη μέρα με κάθε άνθρωπο που περνά απ τη ζωή σου, δυσκολεύεσαι κάθε φορά να γίνεις αυτό που είσαι.Χάνεις την ουσία σου, την καθαρή ουσία σου σαν κοπέλα και σαν γυναίκα, σαν άνθρωπος. 

Κάποτε μάθαινες να φεύγεις και έπειτα βρέθηκες να σε κατηγορούν για ανωριμότητα και έλλειψη συναισθημάτων. 

Κάποτε άφησες κάποιον να σου φερθεί άσχημα, ασκώντας βία και ξεφτιλίζοντας την αξία του έρωτα στα μάτια σου. Κι ύστερα στάθηκες και τυχερή, είδες πως στ' αλήθεια είναι να ανήκεις κι ας πόνεσες στο τέλος που αποχωρίστηκες κάτι σπουδαίο.

Επειδή είναι δύσκολο να βρεις τον άνθρωπο σου, κάνοντας σχέδια για το μέλλον, ανασαίνοντας την ανάσα του, ξυπνώντας στην αγκαλιά του, λατρεύοντας τη μυρωδιά του, χάσιμο στα μάτια του το βλέμμα σου,δε πάει να πει πως θα εθελοτυφλείς.

Η μεγαλύτερη απόδειξη ενός έρωτα ότι υπήρξε , είναι η εξέλιξή του δηλαδή η αγάπη. Δύσκολο να το εκφράσει κανείς , ακόμα πιο δύσκολο να το εξελίξει. 

Δύσκολο να παλεύει κανείς για σένα όταν δεν έχεις δύναμη να παλέψεις για τον εαυτό σου. Δύσκολο πολύ να σε αγαπήσει πάνω απ'όλα γι αυτό που είσαι και όχι γι αυτό που θα ήθελε στη ζωή του να έχει. 

Είναι δύσκολο ν'αγαπάς πίστεψέ με.

Είναι δύσκολο να θυσιάζεις δέκα λεπτά από το πρωινό σου ξύπνημα προκειμένου να φτιάξεις πρωινό στον άλλο, είναι δύσκολο να φρενάρεις την παρορμητικότητα των "κολλητών" σου προκειμένου να είσαι σωστός απέναντι στην άλλη. Είναι δύσκολο να θέλεις να κοιμάσαι και να ξυπνάς με τον ίδιο άνθρωπο, να τον φροντίζεις και να τον εμπιστεύεσαι. Είναι δύσκολο να ξεφύγεις από το φθόνο των ανθρώπων που δε μπόρεσαν να έχουν κάτι που πας να αποκτήσεις. Είναι δύσκολο να δίνεις το 100% του εαυτού σου. Ακόμα πιο δύσκολο είναι να βρεις τον άνθρωπο που θα πίνει 10 μπύρες μαζί σου κρατώντας σε αγκαλιά και χαμογελώντας - εύκολο  είναι να βρεις τον άνθρωπο που μαζί σου θα μοιράζεται στιγμές ερωτικές αλλά τις μπύρες θα τις πίνει με την παρέα του. Εύκολο επίσης να βρεις τον άνθρωπο που συμπτωματικά θα σε συμπεριλάβει στη ζωή του, δύσκολο αυτόν που θα θέλει όλο  το βράδυ τη δική σου εικόνα σε μια φωτογραφία και παρεπιπτόντως θα συμμετάσχει στις ομαδικές. Εύκολο να βρεις τον άνθρωπο που θα ξεκινάει την πρόταση του 5 φορές τη μέρα "μα είσαι χαζή" , δύσκολο να βρεις τον άνθρωπο που θα σου δίνει τις γνώσεις του κάνοντας σε να νιώθεις ξεχωριστή. 

Γι αυτό στη ζωή πρέπει να είσαι δυνατός. Κυρίως πρέπει να ελέγχεις τα συναισθήματά σου και να δίνεσαι όταν πραγματικά αξίζει να δοθείς. Οφείλεις στον εαυτό σου το σεβασμό των άλλων και την κατανόηση σε πολλά θέματα που εσύ ο ίδιος ή η ίδια δε μπόρεσες ποτέ να εξηγήσεις. 

Ο άνθρωπος σου, σου είπα ποιος είναι ; Κάποιος που θα σε κάνει να χαμογελάς. Κι αυτό τα λέει όλα. Όπως έλεγα και παλιά, οι σχέσεις έχουν γίνει ένα ατελείωτο ψέμα. Είναι καλύτερη η μοναχικότητα παρά η σχέση που δοκιμάζεται. Η αγάπη, η πανάκριβη αγάπη είναι αυτή που συγχωρεί, που συμμορφώνεται με τη ζωή δύο ανθρώπων. Είναι αυτή που έχει ως προτεραιότητα την ψυχική υγεία του ατόμου που δέχεται την αγάπη όσες θυσίες κι αν επιβάλλει αυτός ο θεσμός. Πονάει ο άλλος, πονάς κι εσύ. Λυπάται ο άλλος, λυπάσαι κι εσύ δε κλείνεις απλά τα μάτια για να σε πάρει ο ύπνος. 

Κι όπως σου είπα, αυτό είναι δύσκολο. Είναι πανάκριβο. Δεν ήθελα να σου πω πολλά κι όμως το μέρος που βρίσκομαι τώρα με αυτό το αεράκι να με φυσά είναι τόσο ωραίο για σκέψεις.

Καμιά φορά όπως ανεβαίνω πάνω στις σελίδες, νομίζω πως γράφω ασυναρτησίες. Νομίζω πως αν τώρα σου γράψω εδώ πόσο άσχημα νιώθω με δύο εικόνες χαραγμένες στο μυαλό μου, θα σου έχω γράψει ασυναρτησίες. 

Ασυναρτησία θα είναι να σου πω πως όταν στ αλήθεια δεν υπάρχεις για έναν άνθρωπο, καμιά φορά μπορείς να το δεις και σε εικόνα. Βλέπεις ο μαγικός κόσμος του facebook πιάνει καμιά φορά επιτυχημένες λήψεις φωτογραφιών, θυμίζοντας αυτό το "μη υπαρκτό". 

Χαμογελάς και εξακολουθείς να είσαι κάτι καλύτερο από χθες. 

Και θυμάσαι πως όσο αφελής κι αν υπήρξες, είσαι αυτό που δε μπορείς να αλλάξεις. Είσαι παιδί. Τα παιδιά πρέπει να χαμογελούν.

Βάλτε λοιπόν τα γυαλάκια σας και συνεχίστε.

Από το Reconstructing Harry που απόλαυσα σήμερα.

Mad Max γιατί να το δείτε

Αρχικά, για να δείτε πως όταν θέλεις κάτι μπορείς να το καταφέρεις.

Στη ζωή και παντού, οι άντρες αυτοί δεν υπάρχουν μόνο στις ταινίες και ολοκληρώνουν την έννοια της λέξης, όπως ο Μαξ.

Είναι ο ορισμός της εικόνας που έχω τραβήξει με το μουσικό κουτάκι της Αμελί, όταν κάποιος θέλει...

Να τη δεις:

- αν δουλεύεις πολλές ώρες σε γραφείο. Συνήθως με παίρνει ο ύπνος ειδικά σε κάτι ταινίες του Δαναού ψευτοκουλτουριάρικες ή μη ψευτό- που πάντα τρελαίνομαι να βλέπω. Γι αυτό έχω αρχίσει και επιλέγω τις καθημερινές να βλέπω αυτές και τα σαββατοκύριακα τις άλλες, σαν αυτή εδώ που σας λέω.

- γιατί η ένταση σε ξυπνάει και μια καλή ταινία σαν αυτή, δυνατή μπορεί να έχει περισσότερα ηθικά διδάγματα από κάποια άλλη που φαινομενικά έχει.

- γιατί οι καλές ερμηνείες ηθοποιών δε πάνε ποτέ χαμένες.

- αν έχεις την πιο παλιά με τον Μελ Γκίπσον, κάνε και τη σύγκριση σου εκτός κι αν έχεις μνήμη ψαριού σαν εμένα που τις βλέπω αλλά ξεχνώ ότι τις έχω δει.

Αυτό το μήνα έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να βλέπω 4 ταινίες την εβδομάδα, σινεθεραπεία- η καλύτερης μορφής θεραπεία μετά το πάω σε νησί μόνη μου.

Παραμύθια και η απομυθοποίηση

Τον τελευταίο καιρό πριν κοιμηθώ ( ανάσκελα - μπάι δε γουέι πόσο σάπιο να κοιμάσαι ανάσκελα, ακριβώς το ίδιο συναίσθημα με το να γυρνάς μόνη σου το βράδυ) διαβάζω Κισναμούρτι και Μπουσκάλια.

Παραθέτοντας,

"Πάντα θα υπάρχει ένα "αν" σε κάθε μας επιλογή. Δε θέλω να σου πω παραπάνω. Αλλά στη συγκεκριμένη επιλογή αν μου δώσεις το χέρι σου, εγώ θα το κρατήσω σφιχτά. Τόσο σφιχτά μέχρι να σε κάνω "να φοβάσαι να ξαναφύγεις μακριά μου".
****

Για το 1001 grams, δε θα γυρίσω γιατί στα 60 από τα 93' με πήρε ο ύπνος. Σα να μην υπήρξε ποτέ αυτή η ταινία.Ίσως όταν άνοιξα λίγο τα μάτια μου να είδα μια ωραία ατάκα  του Γάλλου κομμουνιστή λογοτέχνη Λουί Αραγκόν "μέχρι να μάθουμε να ζούμε είμαστε κιόλας νεκροί".

Αλλά ok και τις προάλλες διβάσαμε το "δεν υπάρχει αγάπη ευτυχισμένη"
και συγκινηθήκαμε περισσότερο.

Επιστρέφοντας στην ταινία,

Μη τη δείτε. Βγαίνουν σύντομα καλύτερες.

1001 γραμμάρια

Σήμερα, μετά από καιρό, είπα ναι.

Είχα ξεχάσει πόσο ωραίες είναι οι βραδυνές προβολές στα σινεμά του κέντρου, λίγο πριν ανοίξει και το αγαπημένο Cine Paris.

Σήμερα βλέπουμε το παραπάνω.

Κριτική από αύριο όπως παλιά.

--     --    --

Συμβουλή της ημέρας.

*****

Πάντα όταν χάνεις κάτι κερδίζεις κάτι άλλο και η εμπιστοσύνη στον εαυτό σου είναι η μεγαλύτερη σου δύναμη.

Ποτέ μην αφήνεις  κανέναν να σε θεωρεί και να σε κάνει να πιστεύεις ότι είσαι κάτι λιγότερο από αυτό που είσαι και αξίζεις.

Κανείς δε πρόλαβε να μας μάθει σε ένα μήνα ούτε καν σε ένα χρόνο.

Μια Γαλλίδα στο Μανχάταν.

Γιατί να τη δείτε:

1. γιατί το λέω εγώ.

2. γιατί παίζει η Audrey Tautou.

3. γιατί αν είσαι άντρας, ίσως μάθεις να συμπεριφέρεσαι κάποια στιγμή σαν Άντρας.

4. γιατί θα φύγεις και θα έχεις γελάσει.

5. γιατί πλέον λειτουργούν τα θερινά σινεμά.

6. γιατί έχει κάτι από φιλοσοφία.

7. γιατί έχει καλή σκηνοθεσία.

8. γιατί έχεις καιρό να δεις καλή ταινία.

9. γιατί είναι γαλλική.

10. και γιατί έχει κάτι από Σόπενχαουερ, συγκεκριμένα αυτό:

Η ζωή μπορεί να συγκριθεί μ’ ένα κομμάτι κεντητό ύφασμα, που στο πρώτο μισό ο άνθρωπος το βλέπει απ’ την καλή του μεριά και στο δεύτερο μισό από την ανάποδη.

Η δεύτερη μεριά δεν είναι τόσο ωραία, αλλά είναι πιο εποικοδομητική, γιατί βοηθάει τον άνθρωπο να δει πώς συνδέονται μεταξύ τους τα νήματα.

Και τότε ίσως καταλάβεις πως η ζωή είναι περίπλοκη κι εμείς μπλεκόμαστε σ'αυτά που μας έχει πλέξει. Αν φοβόμαστε να αρπάξουμε το νήμα, τότε φοβόμαστε να ζήσουμε.

Amelie, the movie

Για όσους ακόμα δεν την έχουν δει.

Υπάρχουν ακόμα περιθώρια.

όχι βέβαια στο θερινό cine Ψυρρή γιατί μας τελείωσε, αλλά εδώ:

Εγώ, άργησα, γιατί πάντα αυτά που μ'αρέσουν φοβάμαι να τα κάνω.

Σήμερα. :)

Καλή προβολή!

Που παίζεται

Τριανόν Filmcenter

Διεύθυνση:Κοδριγκτώνος 21 και Πατησίων 101

Τηλέφωνο:210 8222702, 210 8215469

Παρασκευή

20 Ιουνίου 2014,

ώρες: 21:00, 23:10

Σάββατο

21 Ιουνίου 2014,

ώρες: 21:00, 23:10

Κυριακή

22 Ιουνίου 2014,

ώρες: 21:00, 23:10

Δευτέρα

23 Ιουνίου 2014,

ώρες: 21:00, 23:10

Τρίτη

24 Ιουνίου 2014,

ώρες: 21:00, 23:10

Ταινίες, ταινίες, ταινίες!

Μπαίνει ίσως και η καλύτερη εποχή του χρόνου. Η πιο μελαγχολική, η γενεσιουργός αιτία σκέψεων, αποφάσεων ενώ για πολλούς η αρχή μιας νέας εποχής επαγγελματικά και συναισθηματικά. Και φυσικά, δε θα μπορούσε να λείπει από όλο αυτό, μια ωραία βόλτα στην Πλάκα, στους πρόποδες της Ακροπόλεως εκεί όπου τα Σαββατοκύριακα ειδικά το Θησείο και οι καφετέριές του σφύζουν από ζωή, οι πλάκες του Πικιώνη δίπλα απ'το Ηρώδειο πατούνται από τακούνια γυναικών που συρρέουν σε συναυλίες και το σινε- Θησείο καθώς και το πολυαγαπημένο cine Paris αφήνουν τον θεατή να απολαύσει την ταινία του μαζί με την υπέροχη θέα της Ακρόπολης φωτισμένης και μια δυο γατούλες να τρέχουν γύρω από τα πόδια του.

1. Blue Jasmine, Woody Allen

Η ταινία που επέλεξα φέτος, με το ξεκίνημα των μελαγχολικών τάσεων, να δω μόνη μου ήταν φυσικά αυτή του πολυαγαπημένου μου σκηνοθέτη Γούντι Άλλεν. Δε θα μπορούσαν να κυλήσουν πιο όμορφα μοναχικά τα λεπτά μιας ταινίας που αγκάλιαζε ευαίσθητες ισορροπίες μεταξύ των σχέσεων των ανθρώπων σήμερα και τις συνέπειες της κρίσης που τους ωθούν σε βιαστικές αποφάσεις. Δε θα μπορούσε περισσότερο η πρωταγωνίστρια να μας δείξει το ταλέντο της για ακόμη μια φορά και να περάσει το νόημα που θα θελε ο σκηνοθέτης χωρίς να χάσει τη συμπάθεια των θεατών της ταινίας. Οι ψυχολογικές διακυμάνσεις των ηθοποιών φανέρωναν για ακόμη μια φορά τη νευρικότητα του Γ.Α και τα σκαμπανεβάσματά του όσον αφορά την ψυχοσύνθεσή του που μεταφέρει αριστοτεχνικά βέβαια στους ήρωες του.

2. We are the Millers, Rawson Marshall Thurber

Η ταινία αυτή δε θα μπορούσε να έχει άλλο εξώφυλλο από την θαυματουργή Jennifer Aniston και το pole dancing της που ενίσχυσε την ιδέα μου να ξεκινήσω κι εγώ για hobby και μόνο σε μια σχολή χορού και για να καίω περιττές θερμίδες. Η μη υπερβολή στο σώμα της έκανε την ταινία στα μάτια μου ακόμα πιο up σε σχέση με το χαμηλού βελεινεκούς αποτέλεσμα το οποίο περίμενα. Γέλασα κιόλας. Αμέ.

3. La migliore offerta, Τζουζέπε Τορνατόρε.

Η ταινία που περίμενα καιρό. Τόσο καιρό που είχα χάσει τον τίτλο της και ρωτούσα να μου πουν : "μήπως ξέρεις πως λένε αυτή την ταινία που είναι κάποιος εκτιμητής έργων τέχνης και ερωτεύεται και μπλα μπλα;". Τελικά, κάπως έτσι τη βρήκα γιατί δε γινόταν να περάσει απαρατήρητη η ταινία ενός σκηνοθέτη που έχει κάνει στο παρελθόν μια ταινία όπως το σινεμά ο Παράδεισος. Με ελλιπείς γνώσεις πλέον από βιβλία κινηματογράφου και με μια μικρή και πρώτη ματιά στο άρθρο όσο ο χρόνος μου το επιτρέπει: Η έντονη αποστασιοποίηση του από το εξωτερικό περιβάλλον εκδηλώνεται εύγλωττα στα γάντια που φορά συνεχώς για να μην μολυνθεί από τις επιδράσεις της εξωτερικής πραγματικότητας καθώς και στο χαρτομάντηλο (!) με το οποίο κρατά τα τηλέφωνα…

Νομίζω ότι ήταν το μοναδικό που με πείραξε στην ταινία. Μοιραία και καθώς η αγαπημένη μου ταινία, είναι πλέον γνωστό ποια είναι, η Αμελί μου που έχω δει πάνω από 30 φορές και ίσως λέω και λίγες, παρουσιάζει μια παρόμοια περίπτωση αγγίζοντάς την με πολύ πιο ευαίσθητο τρόπο μέσα από τη ζωή ενός γέρου που πράγματι φοβάται να έρθει σε επαφή με άλλα αντικέιμενα και αντικείμενα που έχει αγγίξει ο έξω κόσμος, που πράγματι συλλαμβάνει την αξία της τέχνης μέσα από πίνακες του Ρενουάρ, που στ'αλήθεια βρίσκει παρηγοριά με τα βίντεο που του στέλνει η Αμελί για να πάρει τη ζωή, όχι σαν παραίτηση αλλά σα μια συνεχή προσπάθεια επιβίωσης. Αρνούμαι λοιπόν να συμπαθήσω τον ήρωα της ταινίας ο οποίος κατά τα άλλα παίζει πάρα πολύ καλά ως ηθοποιός αξιόλογος.

Τα βρεγμένα πλακόστρωτα καθώς και οι νυχτερινές επισκέψεις του ερωτευμένου στην Κλερ, την κατά τ' άλλα ψευδεπίφορη προσωπικότητα ντύνουν πολύ όμορφα το σενάριο που στερείται ωστόσο μουσικής επένδυσης.

Αγαπημένος χαρακτήρας, το νανάκι που μετράει και κρατάει στη μνήμη του τα πάντα.

Άστοχη επιλογή έργων τέχνης; Θα μπορούσε, δε δεδομένου ότι το "γνωστό" εκτός από πιασάρικο, μιας και ζούμε σε εποχή κρίσης, θα ήταν και πιο οικείο στο θεατή. Ο θεατής περίμενε, συγκεκριμένα, να δεθεί με κάποιο έργο τέχνης που θα αποτελούσε ίσως και σήμα κατατεθέν της ταινίας.

Τα ρολόγια στο εστιατόριο που θα δειπνήσει ο ήρωας μεταφέρουν εύστοχα την αγωνία και το πέρασμα των ηλικιών του γέροντα, κάτι σαν το πέρασμα των ηλικιών και το ερειπωμένο πιάνο στη Σονάτα του σεληνόφωτος του Ρίτσου.

Το τοπίο μου ήταν το σινε Θησείο αυτή τη φορά. Ασπρόμαυρη γάτα μου γαργαλούσε συστηματικά τα πόδια- αρκετά ενοχλητικό ενώ μια γριά όταν ρώτησα αν είναι όλος αυτός ο κόσμος στην ουρά για εισιτήριο μου απάντησε: "Εσύ τι λες να είναι για συσσίτιο;".

Συμπέρασμα: να τη δείτε γιατί είναι έντονη, έχει νοήματα και καλούς ηθοποιούς. Αν πάτε σε σινεμά του κέντρου, να προτιμήσετε καθημερινές. Να είστε έτοιμοι για σκηνοθετικά λάθη, τα οποία παραλείπω γιατί κατά τα άλλα η ταινία μου άρεσε.

film film film

Είδα τον Iron man3 κι από τότε ο κόσμος έγινε καλύτερος.

Συνειδητοποίησα πως έχει πρόβλημα κι αυτός με τη γλουτένη.

ότι πολλοί άνθρωποι είναι κακοί εκεί έξω.

ότι η Γουίνεθ έχει κάνει μια κορμάρα ολκής.

ότι ο νέος σούπερ ήρωας είναι κοντός και this sucks.

ότι έβλεπα ταινία σε αίθουσα V max με άλλα δέκα άτομα το πολύ, γιέα.

ότι η ταινία είχε σούπερ ανάλυση ακόμα και κίτρινους υπότιτλους.

ότι όταν πίνω κόκα κόλα κατουριέμαι 3 φορές το μίνιμουμ κατά τη διάρκεια της ταινίας.

ότι η γκόμενα που έπαιζε το τσουλάκι στην ταινία- γιατί παντού υπάρχει ένα τσουλάκι όπως και να το κάνουμε- δεν ήταν και τόσο τσουλάκι άσε που δεν είχε και καυλοσώμα.

ότι δε θα υπάρξει άλλο Iron man;

C'est tragique!

Argo

Καθώς είμαστε σε περίοδο εξεταστικής, αδυνατούμε να αφιερώσουμε έστω και πέντε λεπτά παραπάνω διότι έχει πάρει φωτιά ο κώλος μας από το διάβασμα.

Ωστόσο, τόσοι μαζεμένοι dudes σε μια ταινιάρα πρώτη μου φορά, πρώτη μου φορά.

Μπεν Άφλεκ; Από τότε που έπαιζες στο Pearl Harbour μου άρεσες.

Δεν ήξερα ότι έχεις και ταλέντο ως σκηνοθέτης.

Τώρα με ολοκλήρωσες.

Αρνητικό της υπόθεσης: τα ελάχιστα δευτερόλεπτα εισαγωγής του sultans of swing, μπορούσαν και καλύτερα.

Master

Συνήθως γράφω για ταινίες που μου αρέσουν.

Αυτή τη φορά αναφέρομαι σε μία ταινία που δε κατάλαβα.

Ζητώ συγγνώμη.

Μου άρεσε αλλά δεν κατάλαβα γιατί.

Ας μου εξηγήσετε.

Αν...

 ...αν δεν είχα δει την ταινία θα είχα χάσει ένα τεράστιο κομμάτι σκέψης. Κι όμως, αφορμή με τον Παπακαλιάτη, αυτόν που πολλοί θεωρούν έναν αμόρφωτο  ομοφυλόφιλο ατάλαντο σκηνοθέτη που λέει όλη την ώρα τη λέξη "σ'αγαπώ" στις σειρές του και υποδύεται όλους τους ρόλους με τον ίδιο τρόπο, σκέφτηκα δεύτερη φορά κάποια πράγματα. Αρχικά, οι σκέψεις μου.

- Με έναν άνθρωπο ταιριάζουμε σε αυτή τη ζωή, έναν άνθρωπο θα συναντήσουμε στη ζωή μας που θα μας συνταράξει και πρέπει να είμαστε έτοιμοι σε κάθε περίπτωση να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες μαζί του και να ανεχτούμε ακόμα και την προδοσία. Όντως;

- Αξίζει να αφήσουμε ένα καλύτερο μέλλον ή κάτι που θεωρούμε καλύτερο μέλλον επειδή εκεί πίσω κάποιος μας αγαπάει. Όντως;

- Πάντα στη ζωή υπάρχουν δύο όψεις. Σκέφτεσαι καμιά φορά τι θα γινόταν αν τη συγκεκριμένη στιγμή, το συγκεκριμένο δευτερόλεπτο της ζωής σου είχε γίνει κάτι διαφορετικό; Πως θα ήταν η εξέλιξη ολόκληρης της ζωής σου μόνο και μόνο επειδή έπεσες τυχαία πάνω σε έναν άνθρωπο;

- Τα λεφτά παίζουν ρόλο στην εποχή μας. Παίζουν;

- Αν είναι να γίνει κάτι στη ζωή, θα γίνει. ΑΝ είναι γραμμένο να γνωρίσεις έναν άνθρωπο, θα τον γνωρίσεις, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο. 

- Το κάρμα σου. Υπάρχει; Υπάρχει.

 Κι αν μπορούσες να ζεις καλύτερα; Πιο ήρεμα με κάποιον άλλο; Μένεις με κάποιον που μπορεί ακόμα και να σε χτυπήσει ή να σε κερατώσει επειδή θεωρείς ότι είναι ο άνθρωπος της ζωής σου;

''Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών.''

Γι' αυτό πρέπει να το ζεις. Για να μη θάψεις κι εσύ τις επιθυμίες σου.

Η κριτική

  Εύστοχη αντιληπτικότητα της κρίσης που μαστίζει την ελληνική κοινωνία σήμερα με ελάχιστη essence χιούμορ και ικανοποιητική η ηθοποιία των πρωταγωνιστών. Η ταινία ξεκινά με το ρολόι Κυρρήστου στην πλάκα- ρολόι των Αέρηδων, αγαπημένο μου προορισμό χρόνια τώρα και εκτυλίσσεται γύρω από νεοκλασικά της Πλάκας και του κέντρου της Αθήνας ενώ η κάμερα παίζει με διαφορετικούς χρωματισμούς και εφέ ανάμεσα στο παλιό και στο νέο, στα σέπια και στο ζωντανό φωτισμό για να δείξει δύο παράλληλα επίπεδα. Ο χορός του έρωτα όπως θα τον αποκαλούσα και το αμάξι-αντίκα της πρωταγωνίστριας θυμίζει το κλασικό αντικέ αμάξι των ταινιών του Woody Allen με την ίδια μάλιστα απομάκρυνση από την κάμερα, αργά και με σιγά σιγά θόλωμα της εικόνας από τα αέρια των καυσίμων. Η περιστροφή της κάμερας γύρω από Ακρόπολη και Αθήνα γενικότερα ίσως προλάβει την επόμενη ταινία του W.A. Τέλος, η σκηνή με το φορτηγό και τη νεκρή πρωταγωνίστρια θυμίζει κάτι από το One Day. 

  Η έννοια του τυχαίου αγγίζεται έντονα σε αυτή την ταινία. Η έννοια που περιγράφεται και στον τίτλο "Αν". Τι θα γινόταν αν; Και ο θεατής με τη σειρά του θέτει τους δικούς του προβληματισμούς σχετικά με δικά του προσωπικά θέματα. Ιδιαίτερα συγκινητική είναι η φιλική συμμετοχή των ηθοποιών Μάρω Κοντού και Γιώργο Κωνσταντίνου που πλαισιώνουν και ανοίγουν την ταινία με προσφωνήσεις σα να δείχνουν τι έγινε μετά από την επιτυχημένη ελληνική ταινία της δεκαετίας του '60 "Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα".

  Το τραγούδι wildest moments και in the light τυλίγουν ατμοσφαιρικά τις διακυμάνσεις της ψυχολογίας των θεατών ενώ τα έντονα και κοντινά πλάνα τη στιγμή του χαμού της πρωταγωνίστριας δημιουργούν έντονη συγκίνηση. Η λήψη της απόφασης συνοδεύεται με τον χαμό της κοπέλας, ωστόσο ο θεατής έχει καταλάβει ότι τελικά θα επέστρεφε στον άνθρωπο της ζωής της.

  Αγνοώ επιδεικτικά αυτούς που σχολιάζουν το φαινόμενο Παπακαλιάτη και λάτρεψα την ταινία και τους προβληματισμούς της και θα μπορούσα να γράψω κι άλλα αν δεν είχα να γράψω και μια εργασία.

  Κάτι τελευταίο, λόγια από το "Λόγου χάριν" του Χρόνη Μίσσιου, εμβόλιμα μέσα στην ταινία δε σε αφήνουν, αλήθεια, χωρίς τροφή για σκέψη μετά την ταινία.

Απόσπασμα,

Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται. Άπαξ, που λένε. Σαν μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον, μ’αυτήν την αυτόνομη μορφή της, δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξουμε ποτέ. Και μεις τί την κάνουμε, ρε; Αντί να τη ζήσουμε; Τί την κάνουμε; Την σέρνουμε από δω και από κει δολοφονώντας την…

Γι' αυτό ζήσε. Όσο και όσα μπορείς.

Nice to meet

...surrealism !

You need a hero, you have it

I am a hero.

Do you have any problem with that, you fucking bastard?

Πράξη I Τώρα λοιπόν που είμαι άρρωστη και ο πυρετός δε λέει να πέσει, έχω πάρει με τη σειρά τις ταινίες του πολυαγαπημένου Γούντυ και τις ξεψαχνίζω. Δε ξέρω αν σας το έχω πει, έχω μνήμη ψαριού (αν ισχύει αυτό που λένε για τη μνήμη του ψαριού). Εν ολίγοις, βλέπω μια ταινία και μετά από λίγες μέρες δε θυμάμαι καν τι έχω δει. Έτσι, η ταινία που θα θυμάμαι για ένα χρόνο σημαίνει πως ήταν υπερθέαμα, τόσο μεγάλο που έμεινε στο μυαλό μου για τα καλά!

  Είδα μερικές εύθυμες κι άλλες ταινίες κλειδιά. Πρώτα, το Bananas, δε θα καταντήσω γραφική αλλά στ'αλήθεια πόσο επίκαιρη μπορεί να είναι. Και μετά, το Mighty Aphrodite, πόσο θα μπορούσε κανείς να εντάξει την αρχαία ελληνική τραγωδία μέσα στο έργο του πιο πετυχημένα από τον Γούντυ Άλλεν; Ποτέ και κανείς. Manhattan και Blueberry Nights ok γνωστές.

     Οι απορίες μου βέβαια , για το πως γίνεται σε κάθε ταινία που πρωταγωνιστεί να ρίχνει τόσο ωραίες γκόμενες, δε θα λυθούν ποτέ. Απλά υποθέτουμε ότι ο Γ. είναι ωραίος κι ας είναι απλά μια καρικατούρα συμμπαθητική.

   Πράξη II  Τελικά ακόμα και το να αρρωσταίνεις σου κάνει καλό. Για να δούμε πόσο καλό σου κάνει τώρα ο εθελοντισμός που όλοι προάγουν σαν κάτι πολύτιμο για την κοινωνία και την παιδεία κάποιου. Θα σας πω εγώ που το έκανα. Και που μάλλον θα συνεχίσω να το κάνω. Από τότε που άλλαξα προορισμό ή αλλιώς πόστο αναβάλλω το να πάω γιατί φοβάμαι μην συναντήσω μια αρρωστημένη κατάσταση. Δε μιλώ ακριβώς για αρρωστημένους ανθρώπους αλλά μιλώ για νοσηρή κοινωνία με διεφθαρμένα συστήματα παντού. Ακόμη και σε χώρους πολιτισμικούς που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν παρ'όλα αυτά έχουν άτομα τα οποία ζηλεύουν. Η Β. απόφοιτη Ανωτάτης σχολής Καλών Τεχνών με σχετική εμπειρία στην επιμέλεια εκθέσεων: χωμένη σε μια βιβλιοθήκη για κάποιες ώρες την βδομάδα. Η Ε. μεταφέρει εθελοντικά έγγραφα και βγάζει φωτοτυπίες. Η Ασ. σε ηλικία 30 χρονών, απόφοιτη του Ιστορικού τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής της Αθήνας, με δύο μεταπτυχιακά στο Παρίσι, εργάζεται εθελοντικά και βρίσκει που και που συμβάσεις. Και όχι, πριν με ρωτήσετε δε το κάνουν προσωρινά διάολε, το κάνουν για την πρώτη σχεδόν δεκαετία μετά την αποφοίτηση τους.

  Και μετά μου λέτε εσείς πως ο κόσμος δεν είναι άδικος. Και μετά μου λέτε εσείς να μορφωθώ. Βάλτε τα πτυχία στον κώλο σας να γίνουν πιο μεγάλα. Τα δικά μου δε σας τα δίνω.

  Η αλήθεια είναι αυτή και η αλήθεια είναι πικρή για τον καθένα που τελειώνει μια από αυτές τις σχολές. Κι είναι κι άλλες. Αλλά μη νομίζετε πως κι όλοι όσοι τις τελειώνουν αξίζουν ή τις τελείωσαν με το σπαθί τους. 

   Ακόμα μια μεγαλύτερη αλήθεια είναι ότι σιγά σιγά αυτοί που γνωρίζουμε και γνωρίζουμε στ'αλήθεια την επιστήμη μας, δε θα μείνουμε εδώ, βορά άγριων ζώων αλλά θα γίνουμε τα διαμάντια άλλων ζώων, χορτοφάγων κι όχι σαρκοφάγων.

Και μια φράση πολύ γνωστή κι επίκαιρη...

''ξέρεις δε φταίνε τα λιοντάρια, αν μείνουν νηστικά πεινάνε''

Άνω κάτω σκέψεις, με συγχωρείτε ήθελα να τις διώξω από πάνω μου.