Η σημασία του να είσαι ο εαυτός σου

Αν καταλάβαινες πόση σημασία έχουν για μένα τα παραπάνω.

Η σημασία του να είσαι ο εαυτός σου, λέει κάποιος. Και τι έγινε να γίνεις λίγο καλύτερη λέει κάποιος άλλος. Κι όμως αυτός που το λέει δεν έχει καταλάβει ότι για να καταλήξω να είμαι αυτή που είμαι, έχω περάσει από κάποιες καταστάσεις. Έχω κάνει τα χιλιόμετρά μου. Τα άσχημα που μου έμειναν θα μπορούσαν να είναι πιο άσχημα ως εκεί που εγώ θα τα άφηνα να είναι.

Δεν είναι μόνο ο αληθινός έρωτας ωστόσο που σου επιτρέπει να έχεις το δικό σου χώρο, να είσαι αυτός που είσαι. Είναι και η αληθινή φιλία και οποιαδήποτε "ώριμη" σχέση αναπτύσσεται μεταξύ δύο ανθρώπων.

Η μετάβαση ή η αλλαγή σε κάτι καλύτερο από αυτό που ήδη είμαστε έρχεται έπειτα από συναναστροφή με το άλλο άτομο που θα ήθελε να είμαστε καλύτεροι. Έρχεται ομαλά, με υπομονή και θαυμασμό στην προσπάθεια. Έρχεται μια όμορφη ανταλλαγή ανάμεσά σας κι όχι με παρατηρήσεις ή με επιταγές.

Αν κάνεις έκπτωση στον εαυτό σου, τότε να είσαι έτοιμος/η να κάνεις εκπτώσεις μόνιμα στη ζωή σου.

Τότε στη δουλειά σου ετοιμάσου να είσαι ο τελευταίος τροχός, το άτομο που μπορείς να αλλάξεις τα πάντα πάνω του για να κάνει κάποιος άλλος τη δουλειά του.

Στις φιλίες σου, το άτομο που θα αλλάζει όπως βολεύει τους άλλους.

Ακόμα κι αν ο εαυτός σου μπορεί να παρομοιαστεί με πόρνη ή με νταβατζή στο αντίθετο φύλο, είναι ο εαυτός σου. 

εσύ για μένα

εσύ για μένα, δε κάνεις.
εσύ για μένα δε ξυπνάς στον ύπνο σου ούτε τρομάζεις αν πάθω κάτι.
εσύ για μένα δε θυσιάζεις τον παραγωγικό σου χρόνο αλλά διαθέτεις αυτόν που περισσεύει.
εσύ εμένα δε μπορείς να με φανταστείς δίπλα σου για πάντα όμως
εσύ μπορείς να κάνεις μαζί μου τέλειο έρωτα και να λατρέψεις καθετί που κάνω τέλεια πάνω σου.
εσύ για μένα δε μπορείς να οδηγήσεις τη νύχτα ούτε να ξενυχτήσεις ένα βράδυ απλά κοιτώντας με.
εσύ εμένα με έχεις χαμηλά, στις επιλογές σου, στις δραστηριότητες σου, στα ενδιαφέροντα σου.
εσύ εμένα με έχεις εκεί.

Εσύ εμένα με είχες.

Το εγώ και το εσύ.

Το εσύ μου θέλω να το δώσω αλλού.

Εσύ δε θες το "ανήκειν" , εγώ το θέλω.

εμένα δε με νοιάζει ο εαυτός μου , με νοιάζει το εμείς.

κι εσύ δεν είσαι πουθενά.

ενώ εγώ είμαι πλημμυρισμένη απο το εμείς.

Εσύ άρα δεν είσαι ο άνθρωπος μου και συγγνώμη που είμαι τόσο σωστή μα βαρέθηκα να είμαι πια. 

θέλω το εσύ που για μένα θα πεθαίνει.

εσύ είσαι το όχι ακριβώς.

εσύ είσαι ακατάλληλος.

η μοναξιά μου είναι καλύτερη από την ακαταλληλότητα σου.

Όταν...

• δε βλέπεις να γίνεται το δίκαιο στον κόσμο αυτό ενώ ξέρουν όλοι πολύ καλά ποιο είναι το δίκαιο.
• οι αδύναμοι επαναστατούν και το αποτέλεσμα είναι να κερδίζουν μονάχα την αξιοπρέπειά τους
• οι άνθρωποι που αγαπιούνται δεν είναι τελικά μαζί
• αυτοί που αξίζουν γίνονται θύματα άλλων που όχι μόνο δεν αξίζουν αλλά και υστερούν σε τόσα άλλα
• γίνεται κάτι και λες μα "κανείς δε το βλέπει;"

Τότε μην απορείς.

Είναι γιατί στον κόσμο αυτό τίποτα δεν είναι δίκαιο.

Εσύ είσαι απλά στη θέση να διαλέξεις αν θα είσαι με τους καλούς ή με τους κακούς.

Το πορτρέτο κάποιου Ντόριαν Γκρέι.

Η ερώτηση προέκυψε όταν αναρωτήθηκε αν πίσω από τη μάσκα υπήρχε μια σταθερή αλήθεια που άξιζε να ανακαλύψεις.

Γι' αυτόν ήταν μια συνηθισμένη μέρα. Μια μέρα που θα πήγαινε στη δουλειά του, έπειτα θα περνούσε λίγο την ώρα του διαβάζοντας τα νέα στον κόσμο και μετά θα έβλεπε την οικογένεια του ή θα συνέχιζε να δουλεύει. Εκείνη τη μέρα όμως, καθώς γυρνούσε, τον περίμενε μια έκπληξη που δεν είχε υπολογίσει. Η πόρτα του είχε παραβιαστεί. Ένα μικρό αγόρι, κοντό με χρυσά μαλλιά και ενδυμασία πριγκιπική, είχε εισβάλλει στο ίδιο του το σπίτι. Του είχε αλλάξει: τα μαξιλάρια στον καναπέ, τις κουρτίνες στην κουζίνα τις είχε κάνει ακόμα πιο φωτεινές, στο κρεβάτι του είχε βάλει δύο μαξιλάρια αντί για ένα, το δεύτερο υπνοδωμάτιο το άνοιξε να πάρει μυρωδιά ανθρώπου ενώ το μπάνιο αφού το καθάρισε το γέμισε αφρόλουτρα και κεριά με άρωμα λεβάντας. Στο ψυγείο κόλλησε τα μαγνητάκια από τα ταξίδια που είχε κάνει το ίδιο το αγόρι και γύρω σημειώσεις και μικρές αφιερώσεις για τα άτομα που αγαπάει. Αφού λοιπόν είχε βαλθεί να του αναταράξει τη μέρα, ο άνθρωπος με τη μάσκα αντέδρασε.

Ποιος είσαι εσύ που μου άλλαξες τα μαξιλάρια, που μου έβαλες χαζές σημειώσεις στο ψυγείο εκτός αυτών που πρέπει να σημειώνω για τη δουλειά, που γέμισες με αναμνήσεις το ψυγείο μου και έβαλες δεύτερο μαξιλάρι στο δωμάτιο μου, του είπε.

-Εγώ είμαι ένας απλός άνθρωπος, μικρός σε ηλικία και μικροκαμωμένος στο σουλούπι πλην όμως πολυταξιδεμένος και γεμάτος εμπειρίες. Οι εμπειρίες οι δικές μου δε μετριούνται σε αριθμό ατόμων που έχω συνδεθεί για κάποιο συμφέρον ή για την κάλυψη ερωτικών αναγκών. Οι εμπειρίες μου έχουν να κάνουν με τα συναισθήματα που έχω νιώσει. 

Παραβίασα λοιπόν το δικό σου σπίτι για να σε βοηθήσω να δεις την πραγματικότητα. Για να σε μάθω να αγαπάς και έπειτα να διαχειρίζεσαι την αγάπη πρώτα αυτή που παίρνεις και μετά αυτή που δίνεις. 

Έπειτα ίσως σου εξηγήσω τι σημαίνει και η ανιδιοτελής αγάπη και η αγάπη που δε στηρίζεται σε ένα γιατί ή σε κοινή κοσμοθεωρία ή στην εξωτερική εμφάνιση αλλά στην αγάπη που δεν έχει γιατί, άγνωστη μάλλον σε σένα, βαρυσήμαντη.

Σου άλλαξα τα μαξιλάρια γιατί μια μέρα κάποια θα κάτσει σε αυτόν τον καναπέ και ίσως τα μαξιλάρια τα θέλει διαφορετικά από ότι εσύ.

Εσύ όμως πρέπει να μάθεις πως είναι να αγαπάς.Έτσι τα μαξιλάρια όπως κι αν είναι τοποθετημένα, θα σου αρέσουν.

Σου έβαλα μαγνητάκια για να σου δείξω πως τα ταξίδια που θα κάνεις μαζί της ή και οι βόλτες είναι ο χρόνος που θα ξοδεύεις για το "τριαντάφυλλό" σου και αυτό θα θέλει συχνά πότισμα ακόμα κι αν εσύ έχεις κι άλλες υποχρεώσεις.

Εσύ όμως πρέπει να μάθεις πως είναι να αγαπάς. Έτσι όσο κουρασμένος και να σαι, η αγάπη της θα σου δίνει δύναμη και όρεξη για τα πάντα.

Θα κάνει το τριαντάφυλλό σου ευτυχισμένο, αυτό το μοναδικό που έχεις επιλέξει ανάμεσα σε τόσα άλλα που βρίσκεις σε πλειάδα εκεί έξω.

Σου έβαλα αφιερώσεις γιατί σκέφτηκα πως την αγάπη την εκφράζουμε πρώτα με τις πράξεις μα και με τα λόγια. Κι έτσι σκέφτηκα, πάλι, πως εσύ στις πράξεις δε ξέρεις πως να το διαχειριστείς κι έτσι σου έδειξα πως μπορείς να τα γράφεις.

Εσύ όμως πρέπει να μάθεις πως είναι να αγαπάς. Έτσι αν κάτι δε κατάφερες ως τώρα να το δείξεις με πράξεις, γράψτο αρκεί να είναι ειλικρινές 

Σου έβαλα κι ένα δεύτερο μαξιλάρι γιατί δεν πρέπει άλλο να κοιμάσαι μόνος σου κι ούτε να βγάζεις ένα για τις καλεσμένες της μιας βραδιάς ή τις κολλητές σου και μετά να το κρύβεις. Νευρίασες και το έκρυψες.

Πρέπει όμως να μάθεις πως είναι να αγαπάς. Να μοιράζεσαι το χώρο σου και να αφήνεις την άλλη να ακούει την ανάσα σου κι εσύ τη δική της. Μη κλείνεις τα αυτιά σου γιατί το βράδυ μπορεί να σε χρειαστεί.

Ο μικρός πρίγκιπας έκλεισε μία μία τις πόρτες και κατευθυνόταν προς την έξοδο. Ο άντρας που επισκέφθηκε δεν ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπε. Ήταν όμως η πρώτη φορά που ο πρίγκιπας λειτούργησε καταπιεστικά για να του δείξει πιο πολύ την παρουσία του ίσως επειδή μόνο με κάτι που έκανε κι ο ίδιος ο άντρας στη ζωή του μπορούσε να καταλάβει τις κινήσεις του μικρού πρίγκιπα. Έτσι, ο πρίγκιπας έγινε για πρώτη φορά αντιληπτός.

Ο μικρός πρίγκιπας απογοητευμένος του ζήτησε να κοιτάξει το πρόσωπό του στον καθρέφτη, να βγάλει τη μάσκα, να αποδυθεί κάθε ίχνος εγωισμού και να αφήσει την καρδιά του ελεύθερη. Του είπε πως για μια ώρα θα τον απελευθερώσει από πειρασμούς που μέχρι τότε ο άντρας απολάμβανε κρυφά, ντύνοντας τον εαυτό του με ένα πέπλο πουριτανισμού και φορώντας μια μάσκα κρύβοντας την πραγματικότητα και τα λάθη του.Κάτι βέβαια που τον βόλευε γιατί μπορούσε να κατηγορεί άφοβα τους άλλους για τα δικά τους λάθη. Ο πρίγκιπας του είπε πως είναι ελεύθερος να απολαύσει ό,τι θέλει και πως αυτή που θα αγαπήσει θα είναι μια ώρα μαζί του κάνοντας υπομονή και βλέποντας τον πραγματικό του εαυτό. Τον εαυτό που αυτός κρύβει και προβάλλει τα αρνητικά του στοιχεία σε όποια πάει να τον δεσμεύσει. Ο άντρας φοβήθηκε όμως δεν είχε άλλη επιλογή. Η κοπέλα τότε, του διάβασε μερικούς στίχους από τον " γλάρο του Ιωνάθαν" :

"Όλοι όσοι λατρεύουν την ελευθερία, όσοι προχωρούν με πείσμα όταν ξέρουν πως έχουν δίκιο, όσοι χαίρονται όταν κάνουν κάτι καλά, όσοι ξέρουν ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα στον κόσμο εκτός από αυτά που φαίνονται, θα πετούν πάντα μαζί με τον Ιωνάθαν. Άνθρωποι που ακολουθούν τους δικούς τους νόμους όταν ξέρουν πως έχουν δίκαιο. Άνθρωποι που ξέρουν ότι υπάρχει στη ζωή κάτι παραπάνω απ'ό,τι μπορεί να δει το μάτι. Όλοι αυτοί θα συμπορευτούν με τον Γλάρο από την αρχή ως το τέλος...άλλοι απλώς θα ξεφύγουν από την καθημερινότητα, ζώντας την απολαυστική περιπέτεια της ελευθερίας και της πτήσης"

Η κοπέλα που φώναξε ο μικρός πρίγκιπας, είχε ξανάρθει. Τώρα ήρθε μόνο για να διαβάσει αυτό και να φύγει καθότι ήταν το μοναδικό που μπορούσε να κάνει. Η μάσκα είχε γίνει ένα με το πρόσωπό του και κανείς δε μπορούσε να κάνει κάτι πια γι αυτό. Ακόμα κι εκείνη που πίστεψε πως η αγάπη είναι δυνατή, δε μπόρεσε με τη δύναμη της να βγάλει τη μάσκα.

Η αλήθεια στους ανθρώπους δε φαίνεται στα λόγια. Καμιά φορά ούτε και στις πομπώδεις πράξεις. Η αλήθεια ξεπροβάλλει όταν πέφτουν οι μάσκες  κι όταν κάποιος πίνει, όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε ένας φίλος μου. Μήπως κι ο Όσκαρ Ουάιλντ μέθυσος δεν ήταν, μου είπε.

Η αλήθεια στους ανθρώπους δε φαίνεται σε αυτό που σου δείχνουν αλλά σε αυτό που δε σου δείχνουν και φοβούνται συνεχώς μη το δουν σε σένα. Γι αυτό οι άνθρωποι που κρύβονται λειτουργούν καταπιεστικά και εξαναγκαστικά, γεμάτοι αμφιβολίες και αναλύσεις που έχουν να κάνουν περισσότερο με το "φαίνεσθαι" ενός ανθρώπου αφού το "είναι" είναι δύσκολο να το αναλύσουν. Για να φτάσεις στο είναι , δε θα πρέπει καν να σε ενδιαφέρει το "έξω". 

Μια μαθήτρια μου είπε και το άλλο.

Αν αγαπήσω ποτέ δεσποινίς Αμελί, δε θα ξέρω το γιατί νομίζω. Απλά θα ξυπνάω και θα αγαπάω αυτόν που θα αγαπάω.

Κι όσο κι αν το ίδιο ρήμα χ 2 φορές δεν έβγαζε νόημα, κατάλαβα πολύ καλά τι έλεγε η μικρή.

Καλό ξημέρωμα σε όλους.

Στ αληθινά, στα ψέματα.

...στο λέω και στ' ομολογώ σα να μουν άλλη κι όχι εγώ, πορεύτηκα. 

Και λένε για τα μάτια που αγαπήθηκαν πως ποτέ δε λησμονιούνται. Λένε πως η αγάπη αν υπήρξε για έναν άνθρωπο δε παύει ποτέ να υπάρχει, απλά αναγκαστικά μεταφέρεται, μεταδίδεται σαν ασθένεια απ την οποία είτε προσπαθείς να απεγκλωβιστείς είτε πας και την κολλάς σε έναν άλλο άνθρωπο πιστεύοντας ότι θα φύγει από σένα. Πολλά λένε. Λένε και πως φαίνεται η αγάπη και τί είναι αγάπη. Κάποιοι μάλιστα ισχυρίζονται πως αγάπη για κάθε άνθρωπο είναι κάτι διαφορετικό. Πριν όμως γίνω γραφική, ας γίνω ρεαλίστρια. 

Η αγάπη αρχικά εκφράζεται. Όπως έλεγε και ο Σαρτρ, το συναίσθημα εκφράζεται μέσα από τις πράξεις μας. Είναι πολύ εύκολο να πω, για παράδειγμα, ότι θέλω κάποιον πολύ στη ζωή μου αλλά ταυτόχρονα, ενώ τον θέλω, δε μπορώ την τάδε κίνησή του. Είναι ωστόσο πολύ δύσκολο, αν για αυτόν τον κάποιο έχω συναισθήματα δυνατά, να λέω απλά τι δε μπορώ και να μην κάνω πράξεις για να το αλλάξω.

Σχεδόν ίδιο με το πάνω, η αγάπη αποδεικνύεται και αντέχει στο χρόνο και τη φθορά. Ίσως εδώ βρίσκεται και μια απ τις βασικότερες διαφορές τις με τον έρωτα. Η αγάπη θα σε οδηγήσει στη συμβίωση, στο γάμο ενώ ο έρωτας όταν τελειώσει θα είναι σα μικρός θάνατος χωρίς καλεσμένους στην κηδεία. Συνήθως η λήξη του θα φέρει αρρωστημένες αντιδράσεις ενώ δεν αποκλείεται και η διάρκεια του να ήταν αρρωστημένη κατάσταση από μόνη της. Παραδείγματος χάρη..

- εύκολη είναι η δικαιολογία της κούρασης, του "έχω δουλειά", του δε καταλαβαίνεις τι περνάω, δε καταλαβαίνεις πόσο κουράζομαι. Ακόμα πιο εύκολο, σας λέω κι εγώ, είναι να απαντάτε στον εαυτό σας ως εξής: έχει δουλειά αλλά επειδή ακριβώς το συναίσθημα οικοδομείται από την πράξη, θα ήταν τέλειο η πράξη να είναι να έρθει να με πάρει μια αγκαλιά.  "Είναι κουρασμένος" όμως η αγάπη και η ανάγκη να θες να δεις τον άλλο ξεπερνά κάθε κούραση. 

- εύκολο είναι να μην έχεις εμπιστοσύνη στον άλλο, να τον κατηγορείς για πράγματα που φαντάζεσαι ότι συμβαίνουν απλά και μόνο επειδή ο περίγυρός του τα κάνει σε συχνή βάση, να φεύγεις όταν αισθάνεσαι ότι κλειδώνεις συναισθηματικά και να μην προσπαθείς να το καταπολεμήσεις, εύκολο είναι να ξέρεις πως επαγγελματικά πάνε όλα καλά οπότε λίγο ανησυχείς για το τι πάει καλά στη ζωή του άλλου. 

Δύσκολο είναι να ανησυχείς για το πως νιώθει ο άλλος, είσαι δεν είσαι μαζί του τον αγαπάς άρα ανησυχείς άρα ενδιαφέρεσαι. Και αυτό δε διαιωνίζει κάτι εφόσον κανείς (αφού αγάπησε) δεν έχει πάει παρακάτω στη ζωή του αντιθέτως ολοκληρώνει με αγάπη ό,τι άρχισε και έπρεπε να τελειώσει.

Είναι εύκολο να κατηγορείς τον άλλο για προβολή του εαυτού του για να καλύψεις τυχόν δικές σου τρύπες κι όταν ξαφνικά σου δίνεται η ευκαιρία, να προβάλλεις τη ζωή σου, τη δουλειά σου και ό,τι καταφέρνεις με πομπώδες τρόπο στα media.

Στην τελική, εύκολο είναι να βρεις έναν άνθρωπο να κοιμάστε παρέα και να βγαίνετε για ένα παγωτό. Δεν έμαθες ότι το δύσκολο είναι ο άνθρωπος αυτός για να πηγαίνει παντού μαζί σου, να σκίζεται να είναι μαζί σου. Και υπάρχουν άνθρωποι που σκίζονται.

Τίποτα δε κοιμάται στο υποσυνείδητο, όταν μέσα μας είναι όλα συνειδητά. Ο χωρισμός, η αγάπη, ο έρωτας. Έννοιες δύσκολες αλλά τόσο απλές αν σκεφτείς ότι τα μοναδικά συνοδευτικά που χρειάζονται είναι η εμπιστοσύνη και ο σεβασμός. Και αυτά οικοδομούνται από τις πράξεις του άλλου. 

Ας μάθουμε πια , πως όση ισότητα κι αν κερδίσαμε, οι άντρες είναι το "δυνατό" φύλο. Αυτοί που θα κυνηγήσουν αυτό που θέλουν, αυτοί που θα σου πουν σε δέκα λεπτά να σαι έτοιμη να κατέβεις κάτω, αυτοί που δε θα σ ακούσουν καλά και σε μια ώρα θα είναι δίπλα σου να σε ακούσουν.

Οτιδήποτε άλλο δεν έχει σχέση με άντρα αλλά με ένα είδος άντρα της σημερινής εποχής που ντύνεται προσεγμένα, έχει φίλους ταιριαστούς με την εικόνα του, ανησυχεί μόνο για την πάρτη του και για αυτό που θα προβάλλει.

Δείτε πέρα από αυτό. Κι αν κάτι το χάσατε και δεν το έχετε πια δε χρειάζεται να το κυνηγήσετε. Ό,τι χάνεται μια φορά, δε ξαναβρίσκεται. Απλά δείτε πέρα από αυτό το πρότυπο. Αυτή τη "φόρμα" ανθρώπου που συναντάτε καθημερινά. Βρείτε το διαφορετικό. Αυτό που θα διαφέρει.

Οι φωτογραφίες δε προσφέρουν επαφή, οι σοφίες οδηγούν σε λάθος συμπεράσματα, η απομάκρυνση κρύβει την αλήθεια. 

Η καρδιά όμως λέει πολλά.

Και ακόμα πιο πολλά λένε οι πράξεις και τα κότσια του  άλλου να τις κάνει. 

Αυτό είναι το είδος ανθρώπου που πρέπει να πέσεις με τα μούτρα.

Πάρτε απλά παραδείγματα και με καθαρά μάτια θα δείτε πολλά.

Καλό βράδυ :)

Α! 20 μέρες για να νιώσετε festive!

Για το λίγο των ανθρώπων

αυτών που δε τσαλακώνονται.

αυτών που φοβούνται.

αυτών που δεν αγαπούν τίμια.

αυτών που αγαπούν με μια λίστα στο χέρι.

αυτών που στο λεξιλόγιό τους χωρά η λέξη "ξενερώνω".

αυτών που από άποψη δε θέλουν να βλέπουν τον άλλο να γκρεμίζεται.

αυτών που διατυπώνουν θεωρίες και είναι μονάχα θεωρίες.

αυτών που δε θυσιάζονται.

αυτών που κρέμονται από κλαδιά.

αυτών που δεν ψάχνουν την ουσία.

Είχα δυο εικόνες στο desktop.

αυτών που ενστερνίζονται τέτοιες απόψεις.

που στην ανάγκη το me και το other person

μπορεί να εμπεριέχει απλά ένα ναι και ένα όχι.

Αυτό.

Ειδικά όταν αξίζεις πολλά(ο εαυτός σου ο ίδιος).

Πίστεψέ με, το να αγαπάς και το να δίνεις αξίζει πολύ περισσότερα από το να ξέρεις να συμπεριφερθείς. 

Το πρώτο άλλωστε συνεπάγεται το άλλο ενώ το άλλο δε συνεπάγεται απαραίτητα το πρώτο.

Deleting...

η πλαστογραφία

στον έρωτα

τιμωρείται

με 

στιγμές.

Προχωρόντας...

έχοντας απέναντι μου μια φάτσα να με κοιτάει γεμάτη απορία.
Μπαίνοντας σπίτι μετά από ώρες δουλειάς, να ανοίγω την πόρτα του δωματίου μου και να στέκεται εκεί, να με περιμένει.
Αυτό που δε βρήκα στους ανθρώπους; Μία ακατανίκητη ανάγκη να νιώσω και να δώσω φροντίδα;

Ξαφνικά αναρωτιέσαι. Ψάχνεις. Στο μυαλό σου κουβαλάς μόλις 23 χρόνια με τα μισά να υπάρχουν ανεπαίσθητα στη μνήμη σου. Δυσκολεύομαι να γράψω. Φοβάμαι να εκφράσω αυτά που αισθάνομαι γιατί φοβάμαι να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα. Φοβάμαι να πω ότι φοβάμαι πλεόν να γνωρίζω ανθρώπους όταν εγώ η ίδια απορούσα με τους ανθρώπους που δε διέθέταν ενέργεια σε άλλους ανθρώπους. Φοβάμαι ότι η ζωή μου τείνει να ευθυγραμμιστεί σε μία γραμμή που θα είναι πάντοτε ευθεία. Οι άνθρωποι θα κρεμιούνται απλά με μανταλάκια. Είναι τα ρούχα που βάζεις για να καλύψεις τις αδυναμίες σου. Ναι, τώρα το σκέφτηκα.Σκέφτηκα ότι οι άνθρωποι που γνωρίζεις και συναναστρέφεσαι αν δεν έχουν κάτι να σου δώσουν και κάτι να πάρουν, είναι απλά μια επιφάνεια. Είναι οι άνθρωποι-ρούχα! Απλά πρέπει να μάθεις πως βρίσκεις αυτό που σου κάνει, είτε λέγεται φίλος είτε γκόμενος.

Οι σχέσεις βιτρίνες. 
Εξομολογήσεις συναισθημάτων που ποτέ δε θα βρουν ανταπόκριση στην πραγματικότητα και εσύ πάλι να φτύνεις που πίστεψες σε κάτι.
Οι άνθρωποι κολλημένοι σε ένα παρελθόν, σαν να μη ζουν καθόλου το τώρα αλλά να μην είναι σε θέση να κερδίσουν ξανά αυτό που χάθηκε.
Η προβολή.
Το φαίνεσθαι και η ουσία μηδέν.

Άνθρωποι που αναρωτιέσαι πως έπεσες τόσο έξω και χαίρεσαι, αν έπεσες, που το κατάλαβες νωρίς.

Είναι πολλά αλλά έμαθα το delete.

Είναι το πιο υγιές ναρκωτικό

Κι όταν κάποιος δεν έχει τη δύναμη να εκφράσει κάτι, γίνεται ένα τίποτα. Στα μάτια σου να είναι το μηδέν.

Γύρνα το στο μηδέν .

Καλό βράδυ, συμοληρώσατε...

Και ξανά.

γυρίζεις σ'αυτή τη γαμημένη φάση που ξυπνάς και δε θες να σηκωθείς απ'το κρεβάτι. Νιώθεις μια ανίκητη δύναμη να τραβάει το κεφάλι σου κάτω από το ζεστό, απ'τους εφιάλτες, μαξιλάρι. Για ακόμη μια φορά ψάχνεις να κλείσεις λίγη ώρα το κινητό αλλά σκέφτεσαι ότι είναι το μοναδικό που θα σε ξυπνήσει το πρωί γιατί είσαι και αναίσθητη και δεν ακούς καλά. Φοβάσαι μην πάθεις τα ίδια, φοβάσαι πάλι ενώ τις προάλλες διάβαζες ότι αν είσαι καλός με τους άλλους, θα είναι και οι άλλοι καλοί με σένα. Φοβάσαι να ξυπνήσεις, φοβάσαι να διαβάσεις κάτι παλιό, φοβάσαι να θυμηθείς και καταπίνεις πάλι αυτό το μαγικό χαπάκι αμνησίας που σε κάνει να μη ζεις το χθες. Να μη θυμάσαι αγγίγματα, να μη θυμάσαι πρόσωπα ή καταστάσεις αν δε τα ζεις, μόνο μουσικά ακούσματα. 
Για ακόμη μια φορά λες θα είμαι σκληρή. Έρχονται στη δουλειά και σου παίρνουν τη θέση, με μέσο όλα. Σου λένε να περιμένεις να έρθει η σειρά σου ενώ βλέπεις,διαβάζεις, καταλαβαίνεις, δουλεύεις. Δικαιοσύνη μηδέν.
Δίνεσαι ολόκληρη, νιώθεις ενώ δεν ένιωθες, αφήνεσαι ενώ δεν αφηνόσουν, ονειρεύεσαι κάνοντας ό,τι ομορφότερο και παίρνεις τ'αρχίδια σου.
Δεν υπάρχει λοιπόν. Δεν υπάρχει όνειρο, δεν υπάρχουν πρίγκιπες παρά γαμημένοι φλώροι που αν μείνεις μαζί τους περνάς όμορφα και μπορεί και να τους ερωτευτείς στο τέλος. Υπάρχει επίσης μια σχέση που έγινε μια φορά στη ζωή σου και ήταν τόσο τέλεια για να ξαναγίνει. Και από κει και πέρα υπάρχουν οι ανόητοι τροβαδούροι της αγάπης που θέλουν να σου προκαλούν, τώρα τι μη με ρωτήσεις, έκαστος στο είδος του και άσε που πρέπει να το ζήσω κιόλας για να σου πω.
Μέσα σ'αυτή τη σαπίλα είναι και ο χρόνος που τρέχει αμείλικτα κι εσύ τον φοβάσαι πολύ. Ίσως τελικά αυτό που φοβάσαι περισσότερο, Αμελί, είναι ο χρόνος.
 Η σιγουριά δεν είναι για μένα. Ο Χρόνος όμως είναι ο χειρότερος εκδικητής όλων.
Οι μέρες δεν είναι πια για μένα. Ανυπομονώ να περνούν μέχρι πάλι να κλείσουν όλα.
Δεν είναι σαν τις πληγές. Αν κλείσουν μετά, μετά το άνοιγμα θα είναι σχεδόν ακατόρθωτο.
Κατάλαβες εαυτέ; Αυτά θα χεις να διαβάζεις...μόνο λίγες σκέψεις αρκούν για παρελθόν. Ακόμα και το χθες, ακόμα και ένα λεπτό του είναι μακρινό. Μακρινό σημάδι στο παρελθόν.
Μάθε να ζεις το τώρα. Και είναι τόσο ωραίο.
Όταν δυο άνθρωποι ζουν το τώρα, σκέψου δυο τώρα σε μια μέρα, σε μια ώρα. Θα είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι.

αυτά.
θα επανέλθω.
έχω κλεισίματα άλλωστε.θα παίξει μπλόγκινγκ το σ-κ. :)

Η αισιοδοξία μιας πριγκίπισσας

Ξυπνούσα πάντα με ένα χαμόγελο και ανυπομονησία για το τι θα συμβεί την ίδια μέρα, την ίδια μέρα που ζούσα ήθελα να τη ζήσω στ'αλήθεια. Κοιτούσα πάντοτε τους άλλους μες τα μάτια. Γιατί η ματιά τους πίστευα ότι θα γίνει εισιτήριο για να τους ξεκλειδώσω, να τους καταλάβω και πίστευα πάντοτε ότι είναι τόσο σημαντικό να σε καταλαβαίνουν. Το να προσπαθείς να μπεις στη ματιά του άλλου, φαινομενικά, είναι εύκολη διαδικασία και η αναπτυγμένη κοινωνική νοημοσύνη μερικών ορισμένες φορές την καθιστά ακόμη πιο εύκολη. Το να μπορέσεις να καταλάβεις πότε πρέπει να βγεις από αυτή την ανάλυση και το καθρέπτισμα του εαυτού του άλλου σε σένα, είναι αν όχι ένδειξη κοινωνικής νοημοσύνης- ένδειξη του ότι τουλάχιστον έχεις φάει τα μούτρα σου μια φορά για τα καλά οπότε δε χρειάζεται να τα ξαναφάς.
Τα νέα ξεκινήματα

ήταν αυτά που πάντα με φόβιζαν. Και είναι τόσο πολλά. Είναι τόσο πολλά αυτά που πρέπει να αρχίσω. Και εκεί που κάνω την αρχή, κάτι έρχεται να με προσγειώσει ομαλά και να μου θυμίσει ότι η κακοτυχία είναι παράγοντας που πρέπει πάντα να συνυπολογίζεις. Όμως η απαισιοδοξία δε χωράει πια σα σκέψη. Ούτε στις σχέσεις των ανθρώπων πρέπει να χωράει. Πρέπει να προσπαθούμε να έχουμε ό,τι θέλουμε και η περίπτωση να αποτύχουμε να μένει μόνο ως περίπτωση που δε γκρεμίζει την προσπάθεια μας. Η χρονιά που έκανα λάθος επιλογές, η χρονιά που βιάστηκα να δεθώ με ανθρώπους, που βιάστηκα να κρίνω, που κατάλαβα πόσο ψεύτικες ήταν μερικές φιλίες, πέρασε ανεπιστρεπτί.

Το νέο ξεκίνημα θα είναι να μάθω να αγαπάω τον εαυτό μου όσο μπορώ.

Και στην τελική να αγαπάω αυτούς που μ'αγαπούν. Τι πιο όμορφο από το να αγαπάς και να σε αγαπούν και τι πιο άσχημο από το να αγαπάς αυτούς που δε σε αγαπούν και το αντίστροφο!

Κάποτε ήταν όλα απλά. Πλέον είναι όλα καινούργια. Τίποτα δεν είναι δύσκολο ούτε συναισθηματικά ούτε ψυχολογικά. 

Να, το μόνο που με στενοχωρεί...είναι πως μεγαλώνω. Δεν είμαι μεγάλη, το ξέρω. Αλλά φοβάμαι μη μεγαλώσω τόσο που κάνω τις φούσκες που τόσο λατρεύω να κάνω και ο κόσμος με κοιτάει περίεργα, τόσο που οι άλλοι θα έχουν παιδιά και εγώ θα αναλύω ακόμα τις ανθρώπινες σχέσεις, τόσο που θα χορεύω όταν ξυπνάω και το σώμα μου θα θέλει αλλά δε θα μπορεί.

Μέχρι τότε,έχω δευτερόλεπτα, λεπτά. Ώρες και μέρες.

Και χρόνια, γιατί πλέον είμαι αισιόδοξη.

και αυτό!

Η αλήθεια της ημέρας!

Match point

Here comes a moment in your life...

that you want to get rid of abnormal people.

Και έρχεται στ' αλήθεια μια στιγμή στη ζωή σου που τα ασήμαντα σου φαίνονται ενοχλητικά και τα σημαντικά δυσκολεύεσαι να τα βρεις περισσότερο καθώς περνούν τα χρόνια. Έρχεται η στιγμή που ξυπνάς και μεγαλώνεις γιατί οι εμπειρίες σου σε μεγάλωσαν και σε έκαναν να σκέφτεσαι περισσότερες φορές απ' ότι παλιά.

Θεωρείς αρχικά ότι φταις εσύ για οτιδήποτε γίνεται - λάθος.

Όπως λένε στα διαζύγια ότι δε φταίει ποτέ μόνο ο ένας, έτσι και στις γνωριμίες και στις σχέσεις που αναπτύσσονται μεταξύ των ανθρώπων το φταίξιμο το έχουν και οι δύο. Αφού ξεπερνάς αυτό το στάδιο, αναρωτιέσαι μήπως δεν είσαι επαρκής. Άλλωστε τόσοι άνθρωποι δε σου φαίνονται καθημερινά ανεπαρκείς για να σταθούν δίπλα σου; 

Κι όμως αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να παραμένεις ο εαυτός σου, σαν την πριζούλα της εικόνας. Γύρω σου θα συναντήσεις πολλούς ανθρώπους που δε θα σου ταιριάζουν, είτε θα το καταλάβεις όταν κάψεις λίγο ηλεκτρικό ρεύμα είτε κάψεις ελάχιστη από την ενέργειά σου.

Όταν ταιριάξεις με τον άλλο, δεν υπάρχουν φάσεις. Δεν υπάρχουν επαγγελματικά, δεν υπάρχουν προσωπικά.

Υπάρχουν μόνο θέλω. Αν αυτά τα θέλω συνδυάζονται με τα μπορώ τότε έχουμε την τελευταία εικόνα.

Δεν υπάρχει η λέξη κάνω σχέση.

Υπάρχει η λέξη σχετίζομαι όμως.

Και από το σχετίζομαι μέχρι το να σε ερωτευτώ και να σε αγαπήσω και μετά να ζήσω μαζί σου, πίστεψέ με, εσύ και ο κάθε γόης εκεί έξω ότι υπάρχει μεγάλη απόσταση να διανυθεί.

Υ.γ: οι γάτοι της γειτονιάς μου γαμούν ό,τι βρουν να τους αρέσει.

Εσύ γιατί γαμάς;

Οι 10 παραλείψεις των αντρών

1. Θεωρούν μια πιο μαζεμένη, από άλλες δήθεν σέξυ κοπέλες, ξενέρωτη. Αυτό που δε ξέρουν είναι ότι τα ωραία πράγματα κρύβονται καλά για να τα βρει ο κατάλληλος κι όχι ο κάθε τυχαίος. Κι ο κατάλληλος για ποιοτικές κοπέλες δεν είναι ποτέ τυχαίος.

2. Νομίζουν ότι αφήνοντας κάτι καλό θα βρουν κάτι καλύτερο- συνήθως βρίσκουν κάτι χειρότερο που οι ίδιοι βαπτίζουν καλύτερο.

3. Εντυπωσιάζονται από τακούνια-φορέματα-λεφτά-divaιστορίες σε εξόδους τους. Και μετά παραπονιούνται ότι τους εκμεταλλεύονται. Ναι, καλά κάνουν αν δε βλέπουν τίποτα άλλο πέρα από αυτά.

4. Χαλαρώνοντας, φίλε μου, δεν έρχεται η όρεξη... άλλες γκόμενες έρχονται! Ξύπνια είμαι, δε κοιμάμαι.

5. Αντίστοιχα, και σε μένα. Αν είμαι κι ωραία, θα ρθουν.

6. Φοβούνται να δώσουν αυτό που θέλουν επειδή κρίνουν εκ των παρελθοντικών τους γνωριμιών. Losers.

7. Κάνουν την άλλη να αισθάνεται έξω από τα νερά της και μετά νομίζουν ότι δεν είναι cool enough γι αυτούς.

8. Γνωριμία που ξεκινάει ως μη σχέση δεν είναι γνωριμία. Δεν υπάρχουν δικαιολογίες "δεν είμαι στη φάση". Η αλήθεια είναι μία: άντρας που δε θα σε δει με αυτόν τον προσανατολισμό- άσχετα αν ταιριάξετε μετά ή όχι και οk, αν δε ταιριάξετε δε προχωρήσετε- σε θέλει για το προφανές. Αν είναι ωραίος και δε βρει το προφανές σε σένα, θα το βρει αλλού οπότε μη βιαστείς να του κάτσεις.

9. Τα ράσα δε κάνουν τον παπά. Ούτε τα πολλά φρου φρου κι αρώματα. Μια βόλτα κι ένα φιλί θα δείξει πολλά.

10. Βγάζετε βιαστικά συμπεράσματα. Αν σου κάνει κάποια κλικ, για κάποιο λόγο στο έκανε, γνώρισέ την καλύτερα. Εκτός κι αν κλικάρεσαι τρεις την ώρα.

Άνθρωποι και μισάνθρωποι

Συγχαρητήρια! 

Ανήκετε στην πρώτη κατηγορία γιατί είστε άνθρωπος.

Μόλις χάσατε. Κάτι πολύ σημαντικό, την αξιοπρέπειά σας. 

Ο μισός άνθρωπος λοιπόν κατά τον ορισμό μου είναι αυτός που λειτουργεί σε όλα μισά. Από τη μία προσπαθεί και αγαπάει, κατανοεί και εξακολουθεί να αγαπάει, από την άλλη, κατά το υπόλοιπο μισό λειτουργεί όχι σαν άνθρωπος. Η αξιοπρέπεια φεύγει λοιπόν επειδή αυτοακυρώνεται. Μισός άνθρωπος γίνεσαι όταν από το στόμα σου βγαίνουν άσχημες κουβέντες για έναν άνθρωπο που μέχρι χθες εκτιμούσες απεριόριστα σύμφωνα με τα λεγόμενά σου και επειδή βωμολοχείς αλλά και επειδή περιγράφεις σαν κάτι άλλο αυτόν τον άνθρωπο. Είσαι μισός επίσης όταν δε μπορείς να μοιραστείς, αυτό που μοιράζεται ο άλλος- την ελευθερία και καταλήγεις σε καταπιεστικές καταστάσεις. 

Ανύπαρκτος

αυτός που γνώρισες για έναν ή δύο μήνες και μέσα σε λίγα λεπτά κατάφερε να γίνει ανύπαρκτος για σένα.

Και ξέρεις γιατί;

Γιατί κάθε ερωτευμένος άνθρωπος που δε βλέπει ανταπόκριση προσπαθεί με κάθε μέσο να εξευτελίσει τον άλλο για να σταματήσει να τον σκέφτεται ή θέλει τόσο πολύ να τον ρίξει στα μάτια του που βάζει με πράξεις τα δυνατά του. Συνήθως τα καταφέρνει και μετά νιώθει σουπεργαμάουα τύπος που έχει πει και λίγες βρισιές για να νιώσει ότι έκανε την άλλη σκουπίδι. Εννοείται ότι κάθε ηλεκτρονική επικοινωνία και μη μπλοκάρεται, για να έχουν αξία οι βωμολοχίες.

Παρακαλώ περάστε να παραλάβετε την αμοιβή.

Όχι από μένα κύριε μου, σας παρακαλώ.

Την αμοιβή θα την πάρετε από την επόμενη που θα πέσει στο δρόμο σας.

Συμπεριφορά απέναντι σε ανύπαρκτο άνθρωπο: απλά να αφιερώσεις ένα ποστ για να εισάγεις την κατηγορία στη μελέτη σου. Η επόμενη μελέτη θα αφορά στον εγωκεντρισμό σου ως άνθρωπο καθώς και στη μελέτη του αιδοίου σου, περιγραφικά και με όλες τις λεπτομέρειες.

Σας ευχαριστούμε.

Α, το ποστ φυσικά και δεν αφορά σε κάποιο άτομο που ξέρω πολλά χρόνια και εκτιμώ τη συγγνώμη του και το αληθινό ενδιαφέρον του αλλά σε πραγματική ιστορία για άνθρωπο, άλλο άνθρωπο προσωρινό που με ενέπνευσε να δώσω συμβουλές σε μια φίλη μου, blogger πάντα.

Χρυσό κουφέτο,μαχαιρώματα,κουτσομπολιά

Ok, είμαι έτοιμη μετά από πολύ καιρό να εκφραστώ όπως θέλω και να πάνε να γαμ@#$% όσοι έχουν μάθει ότι γράφω εδώ και μερικά αληθεύουν λιγάκι. Και να ξερες πόσο θέλω να τα γράψω εδώ,αχ! 

 Πριν δυο μήνες και κάτι, ξεκίνησα μεταπτυχιακό ή μάλλον και μεταπτυχιακό. Για να πω την αλήθεια μου τη μαύρη και την έρμη, δεν είναι κι η καλύτερη εμπειρία. Θέλω να πω ότι, αφενός δυσκολεύομαι να κατανοήσω την ορολογία στο αντικείμενο που έχω επιλέξει να κάνω μεταπτυχιακό γιατί δεν έχει καμία σχέση με τον χώρο των σπουδών πάνω στην τέχνη  που ήδη ανήκω, αφετέρου κάτι γίνεται με το περιβάλλον. Θα μου πεις, δεν είσαι και το πιο κοινωνικό άτομο αλλά θα σου πω κι εγώ ότι αν θες να ξέρεις, έχω υπάρξει και λιγότερο εως καθόλου κοινωνική. Το χειρότερο έχει ήδη συμβεί- είμαι έξω από τα νερά μου. Αρχικά, αρνούμαι να πιστέψω ότι είμαι σε ένα περιβάλλον χρησιμοθηρικό, κατινίστικο και φάσης πρόσεχε που μιλάς και τι λες. Έπειτα, είναι κάτι λίγο και οι καθηγητές που διδάσκουν βάσει της εμπειρίας τους και από τη μια κάθομαι και διαβάζω ακαταλαβίστικα μαθηματικά που κανείς δε μου εξηγεί, από την άλλη είμαι καθηλωμένη επί 3 ώρες να ακούω έναν καθηγητή να μου λέει- επί τρεις ώρες ξαναλέω- ότι έχει γράψει 18 βιβλία και το μάθημα του να περιστρέφεται γύρω από μπουρδέλα και λιμάνια. Γιατί πάντα αυτά πάνε μαζί, μαζί και με λίγο ουϊσκι.

  Μετά είναι το περιβάλλον. Oh shit!!! Μιλάμε για 120 άτομα εκ των οποίων τα 80 είναι στην ηλικία μου και κάτι παραπάνω και συμπεριφέρονται σα να πηγαίνουμε πρώτη μέρα στο γυμνάσιο. Ok, η μία δε με συμπαθεί, η άλλη νομίζει ότι της κλέβω τον γκόμενο και ελάχιστα με μισεί, αν ακόμα δεν έχει σατιρίσει τις μισές μου φωτογραφίες στο φουμπού, η άλλη πάλι νομίζει ότι είμαι χαζή και ξανθιά, μόνο που το πρώτο εξαλείφθηκε κάπου ανάμεσα σε κάτι γνώσεις που αυτή ούτε στον ύπνο της. Μιλάμε, για προβληματάρες απείρου κάλλους γενικότερα. Και τέλος, μιλάμε για μια παρέα που είχα δέσει από την αρχή αλλά μετά πάλι κάτι έκανα και τώρα δε σε είδα δε σε ξέρω. Εκτός κι αν εκπέμπω σήματα αντιπάθειας ή ζήλιας όπου πηγαίνω- πρέπει να το προσέξω. Το περιβάλλον λοιπόν είναι θεϊκό και κάτι παραπάνω. Είναι τόσο θεϊκό που ο ένας κουτσομπολεύει τον άλλο και κάθε ένας ξέρει κάτι παραπάνω για τον άλλο που μπορεί στην τελική και να μην ισχύει. Αρνούμαι να πιστέψω πως κάποια άτομα ήταν τόσο ανώριμα και να μην το είχα καταλάβει εξ αρχής κι έτσι απλά εναποθέτω τι ελπίδες μου σε κάποιο λαϊκό άσμα τύπου δε ταιριάζετε σου λέω για να τη βγάλω καθαρή. Διαφορετικά, θα πρέπει να αναθεωρήσω εντελώς τον τρόπο που σκέφτομαι και να αρχίσω να γίνομαι κυνική. 

  Από την άλλη δεν είμαι πια drama queen. Μπορώ να πω ότι παρόλο που κάθε φορά προβληματίζομαι για τις γνωριμίες μου, είμαι καλά και ίσως μετά από καιρό. Τελικά, δε θέλει μεγάλη προσπάθεια είναι απλά αυτό το διαολεμένο timing που σου φέρνει και σου κάνει άνω κάτω τη ζωή. Και όχι ότι το drama queen το πίστευα ποτέ για μένα αλλά το είχα ακούσει και μου παραφάνηκε υπερ-βόλα για μένα. Όσο να το πεις, δεν έχω πάρει και αγκαλιά τα μαξιλάρια μου να το παίξω γιαγιά.

  Και μην ξεχνάτε, το αντίδοτο, λέγεται Παολάρα, βέβαια καμιά φορά πέφτουμε έξω σε κάποια άτομα και σε κάποιες συμπεριφορές αλλά τουλάχιστον κάτι μένει. Τα cd της, είναι γελοιωδώς ανεβαστικά.

Καλή μας χώνεψη.

Προχωράμε;

 Νομίζεις κάποια στιγμή ότι έχεις φτάσει κάπου αλλά δεν έχεις φτάσει πουθενά. Νομίζεις ότι κάτι έχεις καταφέρει αλλά στην πραγματικότητα είναι όλα θέμα συγκυριών και βιαστικών αποφάσεων που λόγω κλασμάτων δευτερολέπτων δημιουργήθηκαν και έφτιαξαν το "γλυκό". Όλο αυτό έδεσε πολύ ωραία για να σου παρουσιάσει μια πραγματικότητα μέσα στη μίζερη ζωή που θα είχες αφεθεί να ζούσες. Νομίζεις ότι παίζεις σε κάποια ταινία ενώ στην πραγματικότητα είναι η ίδια σου η ζωή. Αυτή λοιπόν, τη ζωή, μην την αφήνεις να περνά έτσι. Μην την αφήνεις να σε προσπερνά αλλά προσπάθησε να την προσπεράσεις εσύ και σκοντάφτοντας σε ανθρώπους να προσπεράσεις κι αυτούς κρατώντας ό , τι χρειάζεται.
 Προσπάθησε να μην πληγωθείς αν ερωτευτείς κι ας είναι δύσκολο ως σπάνιο. Δε θα πληγωθείς απαραίτητα επειδή σε εγκατέλειψαν. Η χειρότερη στενοχώρια έρχεται επειδή εγκαταλείπεις εσύ και η απουσία σου πονά και μαζί πονάς κι εσύ γιατί νιώθεις το κενό του άλλου, όταν έχεις ψυχή.
 Φοβάμαι να αφήνω κενά. Φοβάμαι να αφήνω ανθρώπους. Δεν είμαι ανασφαλής, μη βιάζεσαι να με κρίνεις. Κάποτε σιχαινόμουν τους ανθρώπους που ήθελαν να τα έχουν καλά με όλους. Ξαφνικά, νιώθω πως η ζωή είναι τόσο μικρή για να ανταλάσσουμε ζήλεια, μίσος και κακίες. Παράλληλα, δίνεις την αποκλειστικότητα σε έναν άνθρωπο. Ξέρεις πως όταν δοθείς, δεν υπάρχει επιστροφή. Για αυτούς που έχουν ηθικούς φραγμούς, εδώ είναι το πιο δύσκολο σημείο τους. Μην πεις ούτε λεπτό ότι είσαι ερωτευμένος με κάποιον αν το μυαλό σου ταξιδεύει έστω και δευτερόλεπτα σε κάποια άλλη ψυχή.
 Κι όταν πια θα έχουν περάσει τα χρόνια και όλοι γύρω σου θα γερνούν, μαζί τους κι εσύ, θα θες ακόμη μια ζωή για να ζήσεις αυτά που δεν έζησες. Έτσι νιώθω. Ότι δε ζω αυτά που θέλω. Ότι κλότσησα τις ευκαιρίες, αν θεωρούνται, όσες είχα , ευκαιρίες. Φοβάμαι να περάσουν τα χρόνια και να μην έχω ζήσει. Κι οι αναμνήσεις που θα έχω θα είναι από πράγματα που δεν έκανα ή δεν τόλμησα να κάνω.
 Οι γονείς είναι για να σε φέρνουν στον κόσμο και να σε αγαπούν και να σε βοηθούν στην κοινωνία που σε έφεραν βουτηγμένη στα σκατά δηλαδή στην αξία του χρήματος. Όταν αυτά στα προσφέρουν, αυτοί που στ' αλήθεια θέλουν να σε δουν ευτυχισμένο θα σε αφήσουν να ανοίξεις τα φτερά σου.
 Αφήστε με.
 Γιατί;
 Γιατί βαρέθηκα...και πάλι κλείνοντας την πόρτα με δύναμη θα φαντάζομαι τον εαυτό μου σε μια παραλία να μυρίζει τη θάλασσα και να τον ζαλίζει ο ήλιος. Θα ονειρεύομαι εκείνα τα καλοκαίρια που με έπαιρνε ο ύπνος στην πετσέτα και με ξυπνούσε το ξυπνητήρι του κινητού που είχε βουτηχτεί στην άμμο. Το δέρμα μου...κι αυτό θέλω να μυρίσει καλοκαίρι και να μου θυμίσει λιγάκι από τη ζωή στη Σαντορίνη, το νησί που έκανα τα τελευταία δύο χρόνια διακοπές. 
 Θέλω να μη σκέφτομαι τίποτα. Μπορώ ;

Oficially

Broken

                                                                     Misunderstood

                                             Unhappy

Sleeping with the wrong dream

but most of all...

 alone.

and single with my little fish!

*photos from wehearit@

 

Miss-ing

H αίσθηση του να είσαι αόρατος...

 είναι σα να μην υπάρχεις.

Η συνειδητοποίηση της αξίας σου

*από την "Μεγάλη πολιτεία των μικρών", ζωγραφιά ενός παιδιού στο νηπιαγωγείο προς τον νηπιαγωγό του.

  

  Ίσως αυτό που γράφω να είναι ό, τι πιο ειλικρινές έχω και ό, τι έχει προκύψει από τόσους μήνες επαφής με τον κόσμο με την φοίτηση και την αποφοίτησή μου στη σχολή. Η ιστορία ξεκινά με πολύ μεγαλύτερο ύφος απογοήτευσης όμως καταλήγει σε μια αισιόδοξη ίσως συνειδητοποίηση ορισμένων αξιών. Μία από αυτές τις αξίες είναι η αναγνώριση των κόπων μας και η συνειδητοποίηση της ανθρώπινης μας οντότητας ως ανώτερης, όχι σε σχέση με άλλους λαούς όπως οι Ναζί, αλλά ως προς τα ζώα που τους έχει αποδοθεί εκ φύσεως μια λειτουργία. Μεταξύ μας άλλα ήταν τυχερά κι άλλα όχι. Σίγουρα δε θα ήθελα να είμαι μυρμήγκι και να με πατάνε. Εδώ προκύπτει το εξής ζήτημα: είμαστε μυρμήγκια; Πρέπει πάντα οι άλλοι να μας πατάνε; ΟΧΙ.

  Αυτό  το όχι είναι ίσως ίδιας έντασης σαν αυτό που βγήκε από τον Ιωάννη Μεταξά και εμείς ως Έλληνες γεμάτοι χαρά το γιορτάζουμε χωρίς να ξέρουμε τι σημαίνει. Στη ζωή μας όμως πρέπει να ξέρουμε τι σημαίνει αυτό το όχι. Όχι λοιπόν στην απαισιοδοξία που μας προκαλούν δυσάρεστες καταστάσεις και όχι στην αντιμετώπιση από άλλους που θεωρούνται ανώτεροι , ως μυρμήγκια που είναι έτοιμοι να πατήσουν.

  Λίγο με ένοιαξε σήμερα το γεγονός ότι ο πατέρας της μαμάς του κοριτσιού που κάνω μάθημα έμενε στην οδό Κριεζώτου 5 ενώ η Πινακοθήκη του Χατζηκυριάκου-Γκίκα είναι στην Κριεζώτου 3. Λίγο με ένοιαξε επίσης και η συναναστροφή της με άτομα κύρους καθώς φαίνεται η ίδια να μην έχει λάβει ίχνος θετικών χαρακτηριστικών από αυτούς μέσω της επαφής που είχε. Δώρον άδωρον που λένε. 

  Καθώς λοιπόν ήμουν κουρασμένη, από νωρίς το πρωί στην εθελοντική μου πρακτική στην Πινακοθήκη και έπειτα στις συγκοινωνίας και ακόμη πιο έπειτα στο Gazi college για μια γρήγορη σαλάτα (ok, αυτό ήταν ευχάριστο) και ύστερα στην πολυαγαπημένη μου σχολή που όμως το μάθημα της Αρχιτεκτονικής ήθελε γερό κεφάλι εκείνη τη στιγμή για να κατανοήσεις το όσα σου πρόσφερε ο καθηγητής. Διαβάσατε καλά τη λέξη; Πρόσφερε. Κρατώντας την λοιπόν, πήγα να προσφέρω τις γνώσεις μου στο ιδιαίτερο μάθημα που είχα αμέσως μετά την σχολή. Αφού ολοκλήρωσα τα μαθήματα, 20 λεπτά πριν το τέλος, μου αποκαλύπτει το κοριτσάκι ότι πρέπει να κόψει σε μικρά χρωμοσώματα κάτι χαρτάκια στο μάθημα της Βιολογίας. Ζητάει εμμέσως να το κάνω. Για πρώτη φορά αρνούμαι, καθώς ήμουν εξαντλημένη και μια τέτοια λεπτοδουλειά θα με κούραζε απίστευτα (φοράω και γυαλάκια μυωπίας). Αρνούμαι ωστόσο ευγενικά. Το κοριτσάκι όχι μόνο επιμένει αλλά ακόμα κι όταν την εξέταζα στη Βιολογία αργούσε να απαντήσει κόβοντας χαρτάκια. Αυστηρά, πάλι για πρώτη φορά, απαιτώ να απαντάει σε κανονικό ρυθμό κι αφού της κάνω κι όλες τις ασκήσεις, έχοντας καθυστερήσει από το κανονικό μου ωράριο ελάχιστα, απαντά στον μπαμπά της, όταν ρωτάει αν τα τελειώσαμε όλα, "όχι". Σαν το όχι του Μεταξά που σας έλεγα πριν. Εγώ λοιπόν με θάρρος απαντώ πως έκανα όλα τα μαθήματα και πως η χειροτεχνία δεν είναι στις αρμοδιότητές μου και πως δεν έχει κάτι να σκεφτεί εδώ για να χρειάζομαι εγώ. Να μην παραλείψω ότι το κοριτσάκι που έλαβε σήμερα τον έλεγχο πήρε 20 σε όλα, αλλά ευχαριστώ δεν άκουσα.

  Σίγουρα αυτό είναι ένα απλό περιστατικό όμως εμένα μου δείχνει πολλά. Αρχικά για την παιδεία μερικών ανθρώπων που τυγχάνει να είναι και πανεπιστημιακοί (γονείς παιδιού) καθώς και για την παιδεία των ίδιων των παιδιών τους που έχουν γίνει κακομαθημένα. Δεύτερον, για την αξία μου. Ποτέ δεν πρέπει να αμφισβητούμε την αξία μας. Πάντοτε σε αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να απαντάμε και να τους δίνουμε ένα καλό παράδειγμα. Όσο κι αν έχω προσπαθήσει να αλλάξω την διαπαιδαγώγησή της δεν τα έχω καταφέρει. Αυτό που θα κάνω όμως όταν τελειώσει το έργο μου, θα είναι να τη βάλω να γράψει δήθεν μια έκθεση στην οποία θα υπάρχουν οι αρετές του καλού παιδιού και τα δείγματα ενός παιδιού διεστραμμένου. Γιατί σίγουρα, το παιδί που δεν αγαπά τον άνθρωπο που του προσφέρει με τόση χαρά τις γνώσεις του, το ενθαρρύνει και το διαπαιδαγωγεί παράλληλα με χαμηλή αμοιβή που το παιδί έχει γνώση αυτής και ακόμη που θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο σε σχέση με άλλα παιδιά απλά και μόνο επειδή έχει την τύχη να του προσφέρουν τα πάντα, είναι διεστραμμένο. Η έννοια του διεστραμμένου άλλωστε δεν παραμένει μόνο στον κόσμο της ψυχολογίας όπως την ξέρουμε και την χρησιμοποιούμε ευρέως.

  Ό, τι κι αν κάνουμε τελικά στη ζωή μας, όποιον δρόμο κι αν χαράξουμε να μην παύουμε ποτέ να εκτιμάμε τις προσπάθειες, τις δικές μας και των γονιών μας. Επίσης, είτε με καλή έκβαση της γνωριμίας είτε χωρίς, έχω μάθει να θυμάμαι τα καλά που μου πρόσφεραν τα άτομα που πέρασαν από τη ζωή μου. Πάνω απ'όλα τον τελευταίο χρόνο όμως έμαθα τι είναι αισιοδοξία : να ελπίζω πως όλα έχουν ένα καλό τέλος και να πιστεύω σε μια συνεχή πρόοδο, πως η πραγματικότητα είναι καθορισμένη λογικά από έναν λόγο και τακτοποιημένη. Λέτε να έγινα κι εγώ μικρός Πλάτωνας ή κανένας Στωικός;