Τρίτη, 20 Μαρτίου 2012

Η συνειδητοποίηση της αξίας σου

*από την "Μεγάλη πολιτεία των μικρών", ζωγραφιά ενός παιδιού στο νηπιαγωγείο προς τον νηπιαγωγό του.
  
  Ίσως αυτό που γράφω να είναι ό, τι πιο ειλικρινές έχω και ό, τι έχει προκύψει από τόσους μήνες επαφής με τον κόσμο με την φοίτηση και την αποφοίτησή μου στη σχολή. Η ιστορία ξεκινά με πολύ μεγαλύτερο ύφος απογοήτευσης όμως καταλήγει σε μια αισιόδοξη ίσως συνειδητοποίηση ορισμένων αξιών. Μία από αυτές τις αξίες είναι η αναγνώριση των κόπων μας και η συνειδητοποίηση της ανθρώπινης μας οντότητας ως ανώτερης, όχι σε σχέση με άλλους λαούς όπως οι Ναζί, αλλά ως προς τα ζώα που τους έχει αποδοθεί εκ φύσεως μια λειτουργία. Μεταξύ μας άλλα ήταν τυχερά κι άλλα όχι. Σίγουρα δε θα ήθελα να είμαι μυρμήγκι και να με πατάνε. Εδώ προκύπτει το εξής ζήτημα: είμαστε μυρμήγκια; Πρέπει πάντα οι άλλοι να μας πατάνε; ΟΧΙ.
  Αυτό  το όχι είναι ίσως ίδιας έντασης σαν αυτό που βγήκε από τον Ιωάννη Μεταξά και εμείς ως Έλληνες γεμάτοι χαρά το γιορτάζουμε χωρίς να ξέρουμε τι σημαίνει. Στη ζωή μας όμως πρέπει να ξέρουμε τι σημαίνει αυτό το όχι. Όχι λοιπόν στην απαισιοδοξία που μας προκαλούν δυσάρεστες καταστάσεις και όχι στην αντιμετώπιση από άλλους που θεωρούνται ανώτεροι , ως μυρμήγκια που είναι έτοιμοι να πατήσουν.
  Λίγο με ένοιαξε σήμερα το γεγονός ότι ο πατέρας της μαμάς του κοριτσιού που κάνω μάθημα έμενε στην οδό Κριεζώτου 5 ενώ η Πινακοθήκη του Χατζηκυριάκου-Γκίκα είναι στην Κριεζώτου 3. Λίγο με ένοιαξε επίσης και η συναναστροφή της με άτομα κύρους καθώς φαίνεται η ίδια να μην έχει λάβει ίχνος θετικών χαρακτηριστικών από αυτούς μέσω της επαφής που είχε. Δώρον άδωρον που λένε. 
  Καθώς λοιπόν ήμουν κουρασμένη, από νωρίς το πρωί στην εθελοντική μου πρακτική στην Πινακοθήκη και έπειτα στις συγκοινωνίας και ακόμη πιο έπειτα στο Gazi college για μια γρήγορη σαλάτα (ok, αυτό ήταν ευχάριστο) και ύστερα στην πολυαγαπημένη μου σχολή που όμως το μάθημα της Αρχιτεκτονικής ήθελε γερό κεφάλι εκείνη τη στιγμή για να κατανοήσεις το όσα σου πρόσφερε ο καθηγητής. Διαβάσατε καλά τη λέξη; Πρόσφερε. Κρατώντας την λοιπόν, πήγα να προσφέρω τις γνώσεις μου στο ιδιαίτερο μάθημα που είχα αμέσως μετά την σχολή. Αφού ολοκλήρωσα τα μαθήματα, 20 λεπτά πριν το τέλος, μου αποκαλύπτει το κοριτσάκι ότι πρέπει να κόψει σε μικρά χρωμοσώματα κάτι χαρτάκια στο μάθημα της Βιολογίας. Ζητάει εμμέσως να το κάνω. Για πρώτη φορά αρνούμαι, καθώς ήμουν εξαντλημένη και μια τέτοια λεπτοδουλειά θα με κούραζε απίστευτα (φοράω και γυαλάκια μυωπίας). Αρνούμαι ωστόσο ευγενικά. Το κοριτσάκι όχι μόνο επιμένει αλλά ακόμα κι όταν την εξέταζα στη Βιολογία αργούσε να απαντήσει κόβοντας χαρτάκια. Αυστηρά, πάλι για πρώτη φορά, απαιτώ να απαντάει σε κανονικό ρυθμό κι αφού της κάνω κι όλες τις ασκήσεις, έχοντας καθυστερήσει από το κανονικό μου ωράριο ελάχιστα, απαντά στον μπαμπά της, όταν ρωτάει αν τα τελειώσαμε όλα, "όχι". Σαν το όχι του Μεταξά που σας έλεγα πριν. Εγώ λοιπόν με θάρρος απαντώ πως έκανα όλα τα μαθήματα και πως η χειροτεχνία δεν είναι στις αρμοδιότητές μου και πως δεν έχει κάτι να σκεφτεί εδώ για να χρειάζομαι εγώ. Να μην παραλείψω ότι το κοριτσάκι που έλαβε σήμερα τον έλεγχο πήρε 20 σε όλα, αλλά ευχαριστώ δεν άκουσα.
  Σίγουρα αυτό είναι ένα απλό περιστατικό όμως εμένα μου δείχνει πολλά. Αρχικά για την παιδεία μερικών ανθρώπων που τυγχάνει να είναι και πανεπιστημιακοί (γονείς παιδιού) καθώς και για την παιδεία των ίδιων των παιδιών τους που έχουν γίνει κακομαθημένα. Δεύτερον, για την αξία μου. Ποτέ δεν πρέπει να αμφισβητούμε την αξία μας. Πάντοτε σε αυτούς τους ανθρώπους πρέπει να απαντάμε και να τους δίνουμε ένα καλό παράδειγμα. Όσο κι αν έχω προσπαθήσει να αλλάξω την διαπαιδαγώγησή της δεν τα έχω καταφέρει. Αυτό που θα κάνω όμως όταν τελειώσει το έργο μου, θα είναι να τη βάλω να γράψει δήθεν μια έκθεση στην οποία θα υπάρχουν οι αρετές του καλού παιδιού και τα δείγματα ενός παιδιού διεστραμμένου. Γιατί σίγουρα, το παιδί που δεν αγαπά τον άνθρωπο που του προσφέρει με τόση χαρά τις γνώσεις του, το ενθαρρύνει και το διαπαιδαγωγεί παράλληλα με χαμηλή αμοιβή που το παιδί έχει γνώση αυτής και ακόμη που θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο σε σχέση με άλλα παιδιά απλά και μόνο επειδή έχει την τύχη να του προσφέρουν τα πάντα, είναι διεστραμμένο. Η έννοια του διεστραμμένου άλλωστε δεν παραμένει μόνο στον κόσμο της ψυχολογίας όπως την ξέρουμε και την χρησιμοποιούμε ευρέως.
  Ό, τι κι αν κάνουμε τελικά στη ζωή μας, όποιον δρόμο κι αν χαράξουμε να μην παύουμε ποτέ να εκτιμάμε τις προσπάθειες, τις δικές μας και των γονιών μας. Επίσης, είτε με καλή έκβαση της γνωριμίας είτε χωρίς, έχω μάθει να θυμάμαι τα καλά που μου πρόσφεραν τα άτομα που πέρασαν από τη ζωή μου. Πάνω απ'όλα τον τελευταίο χρόνο όμως έμαθα τι είναι αισιοδοξία : να ελπίζω πως όλα έχουν ένα καλό τέλος και να πιστεύω σε μια συνεχή πρόοδο, πως η πραγματικότητα είναι καθορισμένη λογικά από έναν λόγο και τακτοποιημένη. Λέτε να έγινα κι εγώ μικρός Πλάτωνας ή κανένας Στωικός;

8 σχόλια:

Flonsavardu είπε...

να γιατί δεν θα μπορούσα να γίνω ποτέ δασκάλα. δεν λέω ότι έχει δίκιο το παιδάκι- τουναντίον είναι μεγάλο μπάσταρδο, και αυτό και οι γονείς του, αν δεν σου φέρονται με την απαραίτητη ευγένεια- παρόλ' αυτά, σε όλους τους δασκάλους που αντιπάθησα βαθιά στη ζωή μου, πάντα διαφαινόταν αυτή η υπεροψία που διαφαίνεται και στο κείμενο σου. θέλω να πω, ντάξει τώρα, μάθημα του κάνεις, δεν είσαι και ο ρόμπιν γουίλιαμς- άσε που και κάτι τέτοιες ταινίες τις βρίσκω απείρως καθυστερημένες. δυστυχώς το καλό παιδί είναι καλό από τους γονείς του. κανένα χαλασμένο παιδί δεν το έφτιαξαν οι δάσκαλοι. επιπροσθέτως το καλό παιδί γενικά δεν είναι απαραίτητα καλό παιδί για τον δάσκαλο- για τον δάσκαλο μπορεί να είναι πολύ πολύ κακό, επειδή απλά είναι τεμπέλικο. και εν κατακλείδι αν το παιδάκι δεν είναι ντιπ για ντιπ χαζό, το ιδιαίτερο πλην της τρίτης λυκείου είναι μια υπερτιμημένη κοτσάνα. σιγά τώρα, άμα δηλαδή δεν πάρει 20 και πάρει 12 τι θα γίνει;

στο θέμα βέβαια που περιγράφεις, ούτε καν συζήτηση δεν θα έπρεπε να ανοίξεις. θέλω να πω, το ύφος σου πρέπει να είναι τέτοιο που να καταλαβαίνει ότι "ούτε που να το συζητάει" να κάθεσαι να κόβεις χαρτάκια βραδιάτικα.

ζαμέ να μη σε ξαναδώ με το βίτσιο του δασκάλου. αυτές είναι παρωχημένες αντιλήψεις της εποχής της γιαγιάς.

Amelie είπε...

Το τι θα μπορούσε να γίνει κανείς αυτή την εποχή είναι άλλο θέμα. Επίσης, δε σκοπεύω να παραμείνω στον κλάδο, τουλάχιστον σε επίπεδα μη πανεπιστημιακής εκπαίδευσης (αφού το ξέρεις άλλωστε). Ο καθένας έχει τα κόμπλεξ του με τους καθηγητές και άσε που εγώ δεν πήγα να "φτιάξω" το παιδάκι! Αλλά με θεωρώ σαφώς καλύτερη από κάποια που θα είχε τελειώσει σαν κι εμένα και θα ήταν ή του κατηχητικού οπότε το κοριτσάκι θα βαριόταν οικτρά να διαβάσει, όπως λέει και το ίδιο, ή το άλλο άκρο δηλαδή μια κοπέλα σαν κάποιες που βγαίνουν φιλόλογοι και λένε άλλα αντί άλλων και λένε τα μύρια όσα για πράγματα που το παιδάκι δε θα πρεπε να ακούει στην ηλικία του και οι γονείς φρικάρουν. Αυτό εννοώ. Καλά, σ'αυτό για το 20 συμφωνώ αλλά είναι επιταγή των γονιών και του ίδιου του παιδιού το 20. Μην υποτιμάς πάντως τη συγκεκριμένη δουλειά αν πρώτα δεν την κάνεις. Το να κάνεις κάτι τέτοιο 3 ώρες κάθε μέρα θέλει κότσια, γερά νεύρα και γνώσεις άρα δεν είναι απλά "μάθημα του κάνω". :p

Amelie είπε...

Τελοσπάντων, το νόημα άλλο ήταν ρε παιδί μου! Να μην επιτρέπεις κανέναν να σε "πατάει κάτω".

misoagnosti είπε...

Υπάρχει μια λέξη, μικρή και ξεκάθαρη που δύσκολα την προφέρουμε χωρίς συνοδευτικά. Το όχι. Λέμε, όχι, γιατί... Λες και χρειάζεται αιτιολόγηση. Όχι σκέτο. Δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση.
Την καλημέρα μου :)

katerinanina είπε...

σε καταλαβαινω, εχω κανει μαθημα σε ενα κοριτσακι αντιστοιχως και στην ανιψια μου και δεν υπαρχει καμια ανταποκριση και αυτο δεν ειναι μονο θεμα παιδειας απο την οικογενεια αλλα και απο την εκπαιδευση συνολικοτερα!
ειμαι νηπιαγωγος και ξερω τι γινετε στο κεφαλαιο παιδεια, θελουμε πολλα ψωμια ακομη για να φτασουμε εστω και λιγο χωρες οπως η Σουηδια με την καλυτερη παιδεια!
Επίοσης ως νηπιαγωγός έχω επαφη με παιδακια εως 5 χρονων, αθωα απονηρευτα παιδακια που σε αγαπανε και σε εκτιμανε αν τους φερθεις καλα πραγμα που πολλοι εκπαιδευτικοι ξεχνανε μετα τις σπουδες!

Ανώνυμος είπε...

1. γιαυτο λεμε "η παιδεία μου δεν μου το επιτρεπει" . . .
2.σκέψου αυτο το κοριτσακι στα 20-25-30-35 και βαλε . δεν θα γινει σαν αυτες τις βλαμένες ψωναρες που βλέπουμε και κραζουμε ? ?(btw στην φιλοσοφικη εχει πολλες απο δαυτες -τι κολλημα εχω φαει με την λεξη δαυτες)
3. σκεψου ποσα τετοια παιδακια και μεγαλοι υπαρχουν στο Ελλαδισταν και φτασαμε εδω που φτασαμε . ..
4.ειχες καιρο να γραψεις και πανω που θα σου εστελνα μνμ να σου το πω . . .
5. Φιλιάααααααααααααααα
αστερακι!

Amelie είπε...

misoagnosti, Η πλάκα με την χειροτεχνία έγινε την αμέσως επόμενη μέρα καθώς το κοριτσάκι από το πείσμα της δεν έκανε την άσκηση τελικά! Και φυσικά ακολούθησα την συμβουλή σου: ΟΧΙ.

katerinaanina, νομίζω πως τελικά μόνο με Λύκειο ή το δημοτικό θα μπορούσα να ασχοληθώ αν τελικά καταλήξω στην εκπαίδευση. Θεωρώ ότι τα δύο άκρα είναι το νηπιαγωγείο και το γυμνάσιο, το πρώτο γιατί τα παιδάκια χωρίς να το θέλουν στ'αλήθεια δε μπορούν να κατανοήσουν κάποια πράγματα που σε μας φαίνονται απλά και στο δεύτερο γιατί είναι η χειρότερη φάση της εφηβείας τους κι αν δε δείξουν σεβασμό προς το πρόσωπό σου, την πληρώνεις εσύ.

Amelie είπε...

αστεράκι, είμαι σίγουρη ότι θα γίνει και θα είναι σαν κι αυτές εκτός κι αν γίνει κάτι και φάει τα μούτρα της. Ααα για τη Φιλοσοφική δε ξέρω, παντού κυκλοφορούν, είναι σαν τις ιώσεις..! Φιλάκια πολλά