Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Παύλος Παυλίδης full moon (not)

video
απ'τις λίγες φορές που πήγα να πάρω εισιτήριο μόλις έμαθα για τη συναυλία.
Βέβαια είχα υπολογίσει χωρίς τον ξενοδόχο. Είναι κάτι που ονομάζεται κρίση πανικού,
δύο καινούργιες λέξεις που έχουν μπει στο λεξιλόγιο και στη ζωή μου. Είναι δύο λέξεις που εισχωρούν στο καθημερινό μου πρόγραμμα γύρω στις δέκα το βράδυ , με αγχώνουν και μετά μ'αφήνουν να κοιμηθώ. Έτσι λοιπόν και στον Π. Αφού είχα προτείνει μέρες πριν στο μοναδικό άτομο που δε θα πάθαινα κρίση (είτε πανικού είτε βαρεμάρας) και δεν πήρα απάντηση, πήγα με το κλασικό μου Jameson και μια διάθεση λες και πήγαινα ταξίδι, όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή θα τον άκουγα. Μάταια. Βέβαια, τα ωραία του τα είπε στα πρώτα 20 λεπτά κι έτσι πρόλαβα να ακούσω αυτά που χρειαζόμουν.

Όπως και να χει, έχει και στις 28 Ιουλίου και πάλι στο Gazarte.
Δε ξέρω αν θα έχει εισιτήριο ή full moon, πάντως θα είναι σίγουρα καλά.


Όσο για τις δύο καινούργιες λέξεις, το μόνο που με στενοχωρεί δεν είναι πως α!κάτι έχω βρε
αλλά περισσότερο ότι δε θα μπορώ να απολαμβάνω πια τη μοναχικότητά μου.

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

εσύ για μένα

εσύ για μένα, δε κάνεις.
εσύ για μένα δε ξυπνάς στον ύπνο σου ούτε τρομάζεις αν πάθω κάτι.
εσύ για μένα δε θυσιάζεις τον παραγωγικό σου χρόνο αλλά διαθέτεις αυτόν που περισσεύει.
εσύ εμένα δε μπορείς να με φανταστείς δίπλα σου για πάντα όμως
εσύ μπορείς να κάνεις μαζί μου τέλειο έρωτα και να λατρέψεις καθετί που κάνω τέλεια πάνω σου.
εσύ για μένα δε μπορείς να οδηγήσεις τη νύχτα ούτε να ξενυχτήσεις ένα βράδυ απλά κοιτώντας με.
εσύ εμένα με έχεις χαμηλά, στις επιλογές σου, στις δραστηριότητες σου, στα ενδιαφέροντα σου.
εσύ εμένα με έχεις εκεί.

Εσύ εμένα με είχες.

Το εγώ και το εσύ.

Το εσύ μου θέλω να το δώσω αλλού.

Εσύ δε θες το "ανήκειν" , εγώ το θέλω.

εμένα δε με νοιάζει ο εαυτός μου , με νοιάζει το εμείς.

κι εσύ δεν είσαι πουθενά.

ενώ εγώ είμαι πλημμυρισμένη απο το εμείς.

Εσύ άρα δεν είσαι ο άνθρωπος μου και συγγνώμη που είμαι τόσο σωστή μα βαρέθηκα να είμαι πια. 

θέλω το εσύ που για μένα θα πεθαίνει.

εσύ είσαι το όχι ακριβώς.

εσύ είσαι ακατάλληλος.

η μοναξιά μου είναι καλύτερη από την ακαταλληλότητα σου.




Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Κ. Βήτα

Το πρωί ξυπνάω με την Κυριακή του.

Το βράδυ, αργά κοιμάμαι με τη Μιράντα.

Είναι ο πιο πρόσφατος εθισμός μου.

"μου λέγες σ αγαπώ πιο πολύ κι από τον Bruce Lee
αν ήσουν κορίτσι θα σε παντρευόμουν , θα είχα σωθεί από τα
βάσανα αυτού του κόσμου, θα χάζευα ώρες τη ντεκαπάζ στα μαλλιά, 
τις αλλαγές από μαύρα σε χρυσά ξανθά" .

---------------------------------------------------------------------------------------------

"Στο καντράν του κινητού έχω κολλήσει, ένα μήνυμά σου μόνο θα δείξει
κι όλο μασάω την τσίχλα που μας αρέσει, ένα βράδυ στο χορτάρι είχαμε 
πέσει. Δεν είμαι παιδί μα εσύ με κάνεις, το βαλες σκοπό να με τρελάνεις.
Μα μ'αρέσει τόσο όταν κάνεις αστεία, θέλω να σε πιάσω από την γωνία
μέχρι τον σταθμό, έγινα από άνθρωπος παιδί χαζό. Μια Κυριακή από  χίλια
κομμάτια , έπεσε πάνω μας και μου ήρθαν δάκρυα"


Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Υπεραστικό

https://www.youtube.com/watch?v=m36mBaGfzSM

Εκρεμμές.

κουβάρι συναισθημάτων.

αποφάσεων , καθυστερημένων , λογικών αλλά μη συναισθηματικών.

Κουβάρι αμφιβολίας, θλίψης και υπομονής.

Απογοήτευσης.

Υπεραστική παρουσία. 

Υπερβολική απουσία παρά της φαινομενικής παρουσίας.

Κατάλογος επιθυμιών και διαγραφών.

Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

Το κούμπωμα



Κι αν κουμπώσουμε;

Τότε θα ξυπνάω με την "καλημέρα" σου, θα κοιμάμαι με την καληνύχτα σου και ενδιάμεσα θα χαμογελάω με τη σκέψη σου. Θα ξυπνάω και θα σε σκέφτομαι μέχρι την πρώτη γουλιά του καφέ μου. Εκεί θα σταματώ να σε σκέφτομαι,μόνο για λίγα δευτερόλεπτα. Θα είσαι η απόλαυσή μου ανάμεσα στις άλλες απολαύσεις της ημέρας. Θα αγωνιώ να σε δω, να σ'αγκαλιάσω, να φάμε μαζί, να κοιμηθούμε μαζί, να ξυπνήσουμε μαζί, να ακούσουμε μαζί τα βινύλια μας, να ξαπλώσουμε μαζί στο παρκέ και να κοιταζόμαστε σα να ρουφάμε ο ένας την ενέργεια του άλλου. Θα μεθύσουμε το βράδυ μαζί. Θα φτάσουμε ως την Ακρόπολη και θα καταλήξουμε σε κάποιο μπαρ του Μεταξουργείου, εκεί που κανείς δεν ασχολείται με κανένα και ο χρόνος χάνει την αξία του, μόνο τότε. Θα φάμε καλαμάκια στον Έλβις και το πρωί θα πύνουμε γάλα με δημητριακά (το δωράκι που βάζουν δικό μου). Θα τρελαινόμαστε στην ιδέα της απόρριψης ο ένας του άλλου και κάθε πρόταση τρίτου θα μας φαίνεται βαρετή. Θα μυρίζουμε ο ένας τον άλλο, ρουφώντας το άρωμα του σα να μην ξαναειδωθούμε. Θα βρίσκουμε σημεία που λατρεύουμε και που κανείς άλλος δεν είχε εκτιμήσει πάνω μας. Θα ερωτευόμαστε κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Θα ερωτευόμαστε στις συναυλίες, στα θερινά σινεμά και σε κάθε ατάκα του σεναριογράφου και σε κάθε σκηνή του σκηνοθέτη, θα μοιραζόμαστε βλέμματα. Θα δίνουμε ο ένας στον άλλο τη σιγουριά , το δεδομένο που πολλοί φοβούνται ενώ παράλληλα καταστρώνουν παιχνίδια για να υπερισχύσουν και να φανούν οι δυνατοί.

Κι αν δε κουμπώσουμε;

Θα φοβόμαστε να στείλουμε ο ένας στον άλλο καλημέρα ή καληνύχτα πρώτος/η. Είναι αυτή η πολυαγαπημένη θεωρία της αδιαφορίας που - κάποιοι λένε- πάντα πιάνει. Θα κανονίζουμε με φίλους και φίλες μας, καμιά φορά θα φουσκώνουμε και το πόσο ωραία περνάμε. Θα βλεπόμαστε αλλά η ιδέα της απουσίας μερών του ενός από του άλλου δε θα μας τρομάζει. Δε θα βλέπουμε τίποτα ρομαντικό στην Ακρόπολη παρα μόνο της αξία ενός αρχαιολογικού χώρου. Θα θυμόμαστε να βρεθούμε και να κάνουμε τέλειο έρωτα, τέλειο βέβαια πως αφού δεν έχουν ενωθεί οι ψυχές μας. Θα πηγαίνουμε σε πάρτυ και ξαφνικά μάλλον ευκαιριακά θα θέλαμε και ο ένας τον άλλο δίπλα. Τα μηνύματα που ανταλλάζουμε θα είναι μηνύματα ρουτίνας, σε στυλ να μη ξεχνιόμαστε αγάπη μου φιλιόμαστε. Την αγωνία και τη λαχτάρα να σου πει ο άλλος πόσο του έλειψες, ποτέ. Θα είμαστε κοντά αλλά θα είμαστε ήδη πολύ μακριά.

Αφήνεις τον χρόνο να κυλήσει αργά και σταματάς να σκέφτεσαι. Όσο σκέφτεσαι και αναλύεις χαλάς τη μαγεία. Ακόμα και το μη κούμπωμα έχει μια μαγεία. Σε βοηθάει να δεις πόσο ξεχωριστό μπορείς να κάνεις έναν άνθρωπο που δε μπορεί να κάνει εσένα να αισθάνεσαι το ίδιο. Στο τέλος όμως δεν πρέπει να βλέπεις πως δε μπόρεσε αυτός να σε κάνει να αισθανθείς αλλά πως μπορείς εσύ να κάνεις έναν άνθρωπο. Η δική σου αξία. Αυτή θα σε κάνει να σέβεσαι και να εκτιμάς τον εαυτό σου περισσότερο από το καθετί.


Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

Sauvage

Ξέρεις τι θα ήθελα περισσότερο αυτή τη στιγμή;

Να ξυπνήσω και να ακούω αυτό


Τα μούσια που ανακατεύονται με την αντρική κολώνια.
Η ελαφριά μυρωδιά στριφτού τσιγάρου που ίσα που μυρίζει στα μαλλιά του άλλου.
Το στεγνό σώμα.
Το χάδι.
Η τελειότητα των αισθήσεων όταν κάνεις έρωτα.
Υπάρχει πιο τέλεια αίσθηση από αυτή που έχεις όταν κάνεις έρωτα και σ'αρέσει το καθετί πάνω στον άλλο;
Το άγγιγμα , η μυρωδιά , το πως ασχολείται με σένα , η υπομονή , η θέληση.
Υπάρχει πιο ωραία αίσθηση από το να σε θέλουν να το δείχνουν, να μην αντέχουν;
Πόσες μέρες θα χάνε κάποιος στη ζωή του χωρίς να ζει τέτοιες στιγμές;
Και πόσο ευτυχισμένος αυτός που κάθε βράδυ μυρίζει,φιλάει,ενδιαφέρεται,φροντίζει;

Αυτό είναι αυτό το τραγούδι.
Να σε θέλουν.
Να τους θέλεις.

Κάντε το ειδικό.
Στο πρόσωπό του.



Τρίτη, 19 Απριλίου 2016

Μελάνι σουπιάς με ριζότο παρτ#1

Λυκαβηττό ή βασιλικά κτήματα;

Ή παραλία κάτω από τον ήλιο με 30 βαθμούς να βρέχει τα πόδια μας η θάλασσα;

Ή να πάρουμε το αμάξι και να δούμε;

Ό,τι κι αν διαλέξω ό,τι κι αν σκεφτώ όλα ξεκινούν από ένα μόνο πράγμα. 
Το χαμόγελο.

Το φιλί σε κάθε τρία σκαλοπάτια.

Τον ιδρώτα που στάζει ανάμεσα σε Γάλλους και Κινέζους αλλά καθόλου δε μας νοιάζει.

Τον Monsieur minimal να ακούγεται στο αμάξι.

Οι φωτογραφίες οκλαδόν στο πάτωμα , ασπρόμαυρες με κάμερα τύπου polaroid.

Τα βιβλία του Κάφκα που χαζεύουμε στη βιβλιοθήκη.

Το πικάπ που ακόμα δεν έχουμε χρησιμοποιήσει.



Αρκεί ένα κλικ 

εντάξει, και ένα πάτημα.

***************************

Για το βιβλίο που ευτυχώς ακόμα δεν έχω ολοκληρώσει.