Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2016

Η γιαγιά μου , ξανά.

Το πρόσωπο της ζωής μου και η πυξίδα μου, χθες υποστηριζόταν από μάσκα τύπου "βίκτορι" ,  οξυγόνο, το ένα της δάχτυλο είχε ένα πραγματάκι που μετρούσε τους σφυγμούς, τα χέρια της ήταν δεμένα, είχε δύο ορούς με αντιβίωση και νερό ενώ τα μάτια της ήταν γουρλωμένα και με κοιτούσε καρφώνοντάς με με το βλέμμα της. Δεν είχε φάει τίποτα και όταν της έδωσαν τσάι , μέσω του λέβι(ς) ή οπως λέγεται αυτό το σωληνάκι που διοχετεύεται το φαγητό στον ασθενή, άρχισε να κοκκινίζει και να πνίγεται. Η εικόνα στο δωμάτιο μοιάζει με τοπίο βομβαρδισμένο. Καπνοί, ανάσες, πασχίζει να κρατηθεί στη ζωή, παλεύει με δεμένα χέρια και με κοιτάει έντονα σα να μου λέει "φεύγω". Εκείνη τη στιγμή έρχονται στο μυαλό μου το κρεβάτι της, τα φουντούνια της, τα νυχτικά της, το πιστολάκι της το μικρούλι που στέγνωνε τα μαλλιά της μετά το μπάνιο, το ποτήρι της που σκέπαζε με ένα καπάκι,  τα πονηριά γέλια ότι κάτι έχει φάει παράνομα. Πιο πολύ απ' όλα μου έρχεται στο μυαλό η σκηνή που μιλούσε στον Ερρίκο, που να ξερε ότι δε θα τον ξαναδεί; 
Όταν μπαίνω στο κέντρο αποκατάστασης, θέλω κατευθείαν να την αρπάξω και να την πάρω απο εκεί. Όταν μπαίνω μέσα στο δωμάτιο που την έχουν, μου κόβονται τα πόδια. Το στομάχι μου γίνεται αμέσως ένας κόμπος, και τα πόδια μαζεύονται σε ένα σημείο και γίνονται ένα με το υπόλοιπο σώμα. Είναι από τις πιο φρικιαστικές στιγμές της ζωής μου. Η γιαγιά μου να υποστηρίζεται από μηχανές και όλοι να μου απαντούν πως δεν υπάρχουν ανταλλακτικά για ανθρώπους 90 χρονών.
Θα είχε γενέθλια σε λιγότερο από 20 μέρες.
Θα την φιλούσα και θα της ευχόμουν "Χρόνια πολλά".

Ήταν πολλά τα χρόνια της και αυτό είναι το μόνο που με παρηγορεί.

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

Η γιαγιά μου

"Ψυχούλα μου, μάτια μου, καλώς το μωρό μου, τα δυο μου μάτια, το αγγελούδι μου".

Έτσι με υποδεχόταν κάθε μεσημέρι όταν ήμουν φοιτήτρια και κάθε βράδυ απ'τη μέρα που έπιασα δουλειά. Μόλις άκουγε την πόρτα, έσερνε τις παντόφλες της αργά αργά, κάνοντας αυτόν τον ήχο που πάντα με εκνεύριζε, και ερχόταν να δει δήθεν ποιος είναι. Μετά απαριθμούσε τα φαγητά που είχε φτιάξει, έπειτα μου έλεγε κοπλιμέντα, αν φορούσα κάτι καινούργιο με μάλωνε που χαλάω τα λεφτά μου και την ίδια μέρα με ρωτούσε αν μου φτάνουν τα λεφτά ή αν θέλω κι άλλα. Μου φτάνουν της έλεγα. Ε πως σου φτάνουν αφού όλο ψωνίζεις, έλεγε. Έπειτα, έπιανε την κουβέντα για τα κοντινά μας πρόσωπα γιατί έτσι ο ένας γιατί έτσι ο άλλος και σαν όλοι να άξιζαν μια καλύτερη μοίρα. Μετά, με παρακαλούσε να μην ξενυχτάω και ότι θα "χαλάσει η μούρη μου". Μετά ζητούσε να της δείξω με ποιον βγαίνω για να μου πει τάχα αν είναι καλό παιδί ή όχι, λες και θα άλλαζε κάτι. Θυμόταν στο μεταξύ ονόματα είτε γνωστών είτε φίλων και τα ανέφερε που και που ρίχνοντας άδεια να πιάσει γεμάτα. Τέλος, την έπιανε ένα παράπονο για τον γιο της, πως δε τον προσέξαμε και πως άδικα έφυγε απ'τη ζωή- άδικα σα να μην έκανε 6 πακέτα τσιγάρα τη μέρα ο νονός μου. Κάπου κάπου της έφευγε και κανένα δάκρυ αλλά το μάζευε γρήγορα μη τη βλέπω και στενοχωριέμαι. Σηκωνόταν ανά δέκα λεπτά είτε επειδή δε της απαντούσα και νόμιζε ότι με επιβάρυνε, είτε επειδή ήθελε να φάει κρυφά κανένα φουντούνι από αυτά που είχε κρυμμένα στο δωμάτιό της. Καμιά φορά,  έβρισκε ανόητα πράγματα για να περάσουμε χρόνο μαζί. Ποτέ δε πίστευα ότι δε μπορούσε να τα κάνει μόνη της αφού εκείνη μαγείρευε και έπλενε τα πιάτα κι αν καμιά φορά έπλενα κανένα εγώ, θύμωνε και μου έλεγε θα χαλάσουν τα χέρια σου και θα θες γιατρό. Περίμενε τη μία φορά που θα της έκοβα τα νύχια πως και πως όπως περιμένουμε τη φορά που θα πάμε για περιποίηση σε ινστιτούτο. Τα τελευταία χρόνια περνούσε τα απογεύματα με τον Ερρίκο, το σκύλο μου-μας και μου έλεγε συνεχώς πόσο καλό της έκανα που τον έφερα σπίτι. (σημείωση πως πριν τον φέρω με απειλούσε ότι θα φύγω απ το σπίτι αν φέρω σκύλο). Όταν έμπαινα αθόρυβα και καθώς τα τελευταία χρόνια δεν άκουγε και καλά, τον χάϊδευε με τις παντόφλες της απ' την πολυθρόνα της, του μιλούσε και του χαμογελούσε. Αργότερα, συνειδητοποίησα ότι του έδινε κρυφά μπισκότα γι'αυτό ο Ερρίκος περιμένει έξω από το δωμάτιό της ακόμα και τώρα.
Πριν από δύο περίπου μήνες η γιαγιά μου έπεσε κάτω και έσπασε το ισχίο της. Απο εκείνη τη μέρα, σταδιακά άρχισε να χάνει την ομιλία της και την αντίληψη όχι μόνο του χώρου αλλά και των ανθρώπων γύρω της. Τα πρώτα Σαββατοκύριακα καθόμουν δίπλα της και που και που άκουγα και καμιά κουβέντα. Όταν τη μεταφέραμε σε κέντρο αποκατάστασης και ενώ μπορούσε με τον φυσικοθεραπευτή να περπατήσει, εκείνη αρνιόταν κατηγορηματικά. Μέσα σε μια εβδομάδα είχε χάσει όποια όρεξη για ζωή είχε. Σταμάτησε να με αναγνωρίζει που και που μόνο μου έριχνε κανένα χαμόγελο. Τις τελευταίες μέρες σταμάτησα κι εγώ να πηγαίνω. Έχω θυμώσει μαζί της πολύ. Είμαι τόσο θυμωμένη που της έλεγα να μη σηκώνεται όλη την ώρα γιατί θα πέσει και δε με άκουγε. Ακόμα πιο θυμωμένη που της μιλάω και κοιτάει αλλού. Μόνο όταν δε τρώει δε με εκνευρίζει γιατί ξέρω πόσο γλυκατζού ήταν.
Θα θελα, να ξαναγίνει καλά, κι αν δε περπατούσε να είχε τα λογικά της έστω να μου έλεγε όσα μου έλεγε. Να μιλούσε δυνατά στο τηλέφωνο κι ας μη με άφηνε να διαβάσω και να μου έδινε λεφτά να της παίρνω κρυφά ξηρούς καρπούς.
Θα θελα μια βδομάδα μαζί της να της δείξω πόσο την αγαπάω γιατι τον τελευταίο καιρό γυρνούσα από τη δουλειά και δεν ήθελα να μιλάω σε κανένα. Της έλεγα μόνο "μη μου μιλάς, μίλα αλλού". Μια μέρα πριν κοιμηθώ, σκέφτηκα πως θα ήταν αν την έχανα, αν μια μέρα γύριζα σπίτι και δεν ήταν εκεί. Έκλαψα σπαρακτικά. Ήταν μια βδομάδα πριν πέσει κάτω. Είχα αρχίσει να της ξαναμιλάω αλλά δε με άκουγε, γυρνούσα κλείνοντας επίτηδες την πόρτα δυνατά αλλά δεν ερχόταν από πίσω να πει τα ωραία της λογάκια. Το μυαλό της ήταν αλλού, είχε ήδη ταξιδέψει.
Η γιαγιά μου είχε μάθει στην πολυτέλεια της. Ήταν πάντα όλα της καθαρά κι όλα περιποιημένα. Το σαμπουάν και το αφρόλουτρο της πάντα συγκεκριμένης εταιρείας και η πετσέτα μοσχομύριζε. Είμαι σίγουρη πως εκεί σιχαίνεται και μόνο που την ακουμπάνε. Θέλει να φύγει αλλά δε μπορεί. Γι' αυτό τώρα κρατιέμαι να μην κλάψω. Την κάνω εικόνα στο μυαλό μου, ανήμπορη να κάνει το οτιδήποτε και θέλω να κλάψω μέχρι να μη βγαίνει τίποτα άλλο απ' τα μάτια μου. Νιώθω ότι με πρόδωσε γιατί μου είχε υποσχεθεί ότι μόνο στο δικό μου γάμο θα ρθει αλλά ή εκείνη με πρόδωσε ή εγώ έχω αργήσει.

Παλιά της μάθαινα αγγλικά και της έβαζα ασκήσεις. Της το έκανα σαν ανταπόδοση αλλα ταυτόχρονα και τιμωρία που με εξέταζε στην ιστορία και την ορθογραφία. Ήμουν όμως πονηρή και δε διάβαζα, έκανα σκονάκια ακόμα και για τη γιαγιά μου. Όταν ήρθε η ώρα να δώσω πανελλήνιες είχα διαβάσει τόσο πολύ που δε με διόρθωνε για ένα κόμμα, νευρίαζα και τη μάλωνα.

Μου έλεγε  η γιαγιά φεύγει, η γιαγιά το βράδυ ζαλίζεται και δεν κοιμάται.
Δεν την πίστευα.

Τα καλοκαίρια με έστελνε να της πάρω παγωτό , κρυφά πάλι απ ' τη μαμά.
Το χειμώνα έβραζε μόνη της κάστανα.

Έλεγε πολλά χαζά ψέματα, μάταια προσπαθούσα να της το αλλάξω. Μια φορα της έλεγα είπα ψέματα και από τότε ο μπαμπάς με έμαθε να μη λέω, εσύ γιατί λες ακόμα;

Μου λείπει η μυρωδιά του φουντουνιού, η μυρωδιά του Camay που πλενόταν, οι γλυκές τις κουβέντες (ποιος θα μου λέει τέτοια λόγια όταν γυρνάω χίλια κομμάτια απ'τη δουλειά), τα μακαρόνια με κιμά που έφτιαχνε, οι μικρές της ατασθαλίες, η αγάπη της, οι φωνές της, η ζωντάνια της, το ότι ήξερε τα πάντα σαν κινητή εγκυκλοπαίδεια.

Για μένα δεν ήταν η γιαγιά μου. Ήταν η μαμά μου αφού έμενα μαζί της από την Πέμπτη δημοτικού και όλα τα σαββατοκύριακα από μικρή. Ήταν όλα μαζί. Ήταν το μοναδικό άτομο που μέτραγε η γνώμη του.

Νιώθω τύψεις που την τελευταία χρονία ήθελα να μείνω μόνη μου, λες και δεν ήμουν αρκετά ανεξάρτητη μαζί της. Σα να φεύγει γι'αυτό το λόγο, να με αφήσει ήσυχη σιγά σιγά.

Τη θέλω πίσω. 

Την αγαπώ όσο κανέναν.
 

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Η σημασία του να είσαι ο εαυτός σου


Αν καταλάβαινες πόση σημασία έχουν για μένα τα παραπάνω.

Η σημασία του να είσαι ο εαυτός σου, λέει κάποιος. Και τι έγινε να γίνεις λίγο καλύτερη λέει κάποιος άλλος. Κι όμως αυτός που το λέει δεν έχει καταλάβει ότι για να καταλήξω να είμαι αυτή που είμαι, έχω περάσει από κάποιες καταστάσεις. Έχω κάνει τα χιλιόμετρά μου. Τα άσχημα που μου έμειναν θα μπορούσαν να είναι πιο άσχημα ως εκεί που εγώ θα τα άφηνα να είναι.
Δεν είναι μόνο ο αληθινός έρωτας ωστόσο που σου επιτρέπει να έχεις το δικό σου χώρο, να είσαι αυτός που είσαι. Είναι και η αληθινή φιλία και οποιαδήποτε "ώριμη" σχέση αναπτύσσεται μεταξύ δύο ανθρώπων.
Η μετάβαση ή η αλλαγή σε κάτι καλύτερο από αυτό που ήδη είμαστε έρχεται έπειτα από συναναστροφή με το άλλο άτομο που θα ήθελε να είμαστε καλύτεροι. Έρχεται ομαλά, με υπομονή και θαυμασμό στην προσπάθεια. Έρχεται μια όμορφη ανταλλαγή ανάμεσά σας κι όχι με παρατηρήσεις ή με επιταγές.

Αν κάνεις έκπτωση στον εαυτό σου, τότε να είσαι έτοιμος/η να κάνεις εκπτώσεις μόνιμα στη ζωή σου.
Τότε στη δουλειά σου ετοιμάσου να είσαι ο τελευταίος τροχός, το άτομο που μπορείς να αλλάξεις τα πάντα πάνω του για να κάνει κάποιος άλλος τη δουλειά του.
Στις φιλίες σου, το άτομο που θα αλλάζει όπως βολεύει τους άλλους.

Ακόμα κι αν ο εαυτός σου μπορεί να παρομοιαστεί με πόρνη ή με νταβατζή στο αντίθετο φύλο, είναι ο εαυτός σου. 

Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

Μη (ν)...

Μη δίνεις σε ανθρώπους που δε το έχουν ανάγκη.
Μη δίνεις σε φιλίες που από σένα κοιτούσαν πάντοτε να πάρουν και ποτέ να δώσουν.
Μη δίνεις σε άτομα που όταν είναι καλά, δε κοιτούν τι κάνουν οι γύρω τους κι όταν είναι χάλια κρέμονται από εσένα.
Μη δίνεις σε άτομα που σε αφήνουν εκτεθειμένα σε κινδύνους ενώ εσύ θα έδινες και την ψυχή σου σε αυτά.
Μη δίνεις σε άτομα που έχουν πάρει στη ζωή τους τα πάντα δεδομένα και έχουν σταματήσει να προσπαθούν για οτιδήποτε. Θα σε πάνε πίσω , θα σε κάνουν σαν τα μούτρα τους και ποτέ δε θα εκτιμήσουν το πόσο εσύ προσπαθείς. Βλέπεις είναι δύσκολο να εκτιμήσει κανείς αυτό που κάνεις αν δεν έχει καν πλησιάσει στο να κάνει κάτι στη ζωή του.
Μη δέχεσαι αυτούς και αυτές που στα "κρατάνε μαζεμένα". Δέξου αυτούς που είναι σαν εσένα που θα θυμώσουν και θα σε βρίσουν και θα σου φωνάξουν, που θα τα βγάλουν από μέσα τους.
Δώσε χώρο σε ανθρώπους που σπαταλούν χρόνο αποκλειστικά σε σένα.
Καλωσόρισε τους ανθρώπους που σέβονται το χρόνο σου και δε σου λένε "πότε μπορούν" αλλά πότε "μπορείτε".
Θαύμασε αυτούς που έχουν μάθει να λένε ευχαριστώ, αυτούς που δε ξεχνούν το καλό που τους έχεις κάνει την όποια στιγμή της ζωής τους.

Η φιλία θέλει πότισμα. 

όμως δεν είμαστε σαν τα φυτά. Αν μας ποτίσει κάποιος, κάποιος άλλος θα βρεθεί να το κάνει. Γι αυτό πρέπει να αφήνουμε χώρο και χρόνο σε καινούργιους ανθρώπους.

Και γι αυτό όταν ακούω ανθρώπους με πολλές φίλες και πολλούς φίλους, αναρωτιέμαι αν ξέρουν το νόημα της πραγματικής φιλίας.

Δε φοβάμαι πια να βγάζω τοξικούς ανθρώπους από τη ζωή μου.
Δε φοβάμαι να μη δέχομαι αυτά που δε μου αρέσουν και αυτά που με επηρεάζουν αρνητικά.

Δε φοβάμαι να αντικρύσω τον κομπλεξισμό ανθρώπων που ενώ με "αγαπούν" περιμένουν στη γωνία να πω κάτι για να ανταπαντήσουν. Καλέ μου-καλή μου, εγώ ό,τι κάνω ή έχω κάνει και ό,τι θα κάνω το κάνω μόνη μου, κανείς δε μου το χάρισε απλόχερα και ποτέ δεν έμεινα με σταυρωμένα χέρια καταριόντας απλά το σύστημα.

Ακόμα κι αν κάποτε περνούσες καλά με κάποιον ή κάποια, δυστυχώς αυτό δε σημαίνει ότι το πως έχει γίνει τώρα σου ταιριάζει.

Στη ζωή πρέπει να προχωράμε, να  πηγαίνουμε σε επόμενες πίστες. 

Να κάνουμε αλλαγές, αυτές που μας κάνουν καλύτερους, καλύτερους ανθρώπους.

Δε παραξενεύομαι ούτε απορώ με κανέναν πια.

Όλα μπορεί να συμβούν.

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

Για μένα είναι

Για μένα, δε γράφω πια καλά. Για την ακρίβεια, δε γράφω πια καθόλου. Πνίγομαι που δε γράφω, αν το κατάλαβες. Μαζεύω τόσα που στο τέλος θα γράψω σελίδες ολόκληρες σε μια ανάρτηση. 
Χθες, είδα την καινούργια ταινία με τον Τομ Χανκς. Η θερμοκρασία έξω ήταν αυτή που νομίζεις πως έρχεται το φθινόπωρο αλλά είναι και το air condition της αίθουσας που σε μπερδεύει. Χειμερινό και όχι θερινό οπότε βοηθάει και αυτό ως παράγοντας. Και έτσι όπως παρακολοθούσα σε μία σχεδόν άδεια V-max αίθουσα, θυμόμουν τις ταινίες που έβλεπα αράδα με το G. Τη μία μετά την άλλη και εκεί μετά από καιρό single φάσης και απομόνωσης ως επί το πλείστον, άρχισα να σκέφτομαι τι είναι σχέση για τον καθένα.

Οι ταινίες που βλέπεις αγκαλιά με αυτόν που θες και του τρως τα ποπ κορν.
Οι βόλτες χωρίς νόημα σε mall και σκοτωμένα Σάββατα σε δρόμους πάνω κάτω.
Ο τσακωμός που σε κάνει να πλαντάζεις στο κλάμα και η ανακούφιση που νιώθεις όταν έχεις βγάλει όλα σου τα δάκρυα.
Η αίσθηση ότι λατρεύεις κάποιον τόσο πολύ και θες να τον προστατέψεις.
Και η αίσθηση ότι είσαι σε μία γυάλα, μακριά από κάθε άρρωστο άτομο ή άρρωστο συμβάν.
Η κυριακάτικη ραστώνη , αγκαλιά σε ένα καναπέ.
Ο καφές της Δευτέρας πριν πάτε για δουλειά.
Ο έρωτας που αγγίζει κάθε νεύρο.
Οι εκδρομές.

Ξέρεις τι ξέχασα;

Αυτό που αντί να κρατάω το κινητό μου, κρατούσα το χέρι σου.

Και ήταν πάντα εκεί, απ το χειρότερο μου βράδυ μέχρι και τη μέρα που σου είπα ότι τόλμησα να "δω" άλλον.



Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2016

Παύλος Παυλίδης full moon (not)

video
απ'τις λίγες φορές που πήγα να πάρω εισιτήριο μόλις έμαθα για τη συναυλία.
Βέβαια είχα υπολογίσει χωρίς τον ξενοδόχο. Είναι κάτι που ονομάζεται κρίση πανικού,
δύο καινούργιες λέξεις που έχουν μπει στο λεξιλόγιο και στη ζωή μου. Είναι δύο λέξεις που εισχωρούν στο καθημερινό μου πρόγραμμα γύρω στις δέκα το βράδυ , με αγχώνουν και μετά μ'αφήνουν να κοιμηθώ. Έτσι λοιπόν και στον Π. Αφού είχα προτείνει μέρες πριν στο μοναδικό άτομο που δε θα πάθαινα κρίση (είτε πανικού είτε βαρεμάρας) και δεν πήρα απάντηση, πήγα με το κλασικό μου Jameson και μια διάθεση λες και πήγαινα ταξίδι, όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή θα τον άκουγα. Μάταια. Βέβαια, τα ωραία του τα είπε στα πρώτα 20 λεπτά κι έτσι πρόλαβα να ακούσω αυτά που χρειαζόμουν.

Όπως και να χει, έχει και στις 28 Ιουλίου και πάλι στο Gazarte.
Δε ξέρω αν θα έχει εισιτήριο ή full moon, πάντως θα είναι σίγουρα καλά.


Όσο για τις δύο καινούργιες λέξεις, το μόνο που με στενοχωρεί δεν είναι πως α!κάτι έχω βρε
αλλά περισσότερο ότι δε θα μπορώ να απολαμβάνω πια τη μοναχικότητά μου.

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

εσύ για μένα

εσύ για μένα, δε κάνεις.
εσύ για μένα δε ξυπνάς στον ύπνο σου ούτε τρομάζεις αν πάθω κάτι.
εσύ για μένα δε θυσιάζεις τον παραγωγικό σου χρόνο αλλά διαθέτεις αυτόν που περισσεύει.
εσύ εμένα δε μπορείς να με φανταστείς δίπλα σου για πάντα όμως
εσύ μπορείς να κάνεις μαζί μου τέλειο έρωτα και να λατρέψεις καθετί που κάνω τέλεια πάνω σου.
εσύ για μένα δε μπορείς να οδηγήσεις τη νύχτα ούτε να ξενυχτήσεις ένα βράδυ απλά κοιτώντας με.
εσύ εμένα με έχεις χαμηλά, στις επιλογές σου, στις δραστηριότητες σου, στα ενδιαφέροντα σου.
εσύ εμένα με έχεις εκεί.

Εσύ εμένα με είχες.

Το εγώ και το εσύ.

Το εσύ μου θέλω να το δώσω αλλού.

Εσύ δε θες το "ανήκειν" , εγώ το θέλω.

εμένα δε με νοιάζει ο εαυτός μου , με νοιάζει το εμείς.

κι εσύ δεν είσαι πουθενά.

ενώ εγώ είμαι πλημμυρισμένη απο το εμείς.

Εσύ άρα δεν είσαι ο άνθρωπος μου και συγγνώμη που είμαι τόσο σωστή μα βαρέθηκα να είμαι πια. 

θέλω το εσύ που για μένα θα πεθαίνει.

εσύ είσαι το όχι ακριβώς.

εσύ είσαι ακατάλληλος.

η μοναξιά μου είναι καλύτερη από την ακαταλληλότητα σου.