Παύλος Παυλίδης full moon (not)

απ'τις λίγες φορές που πήγα να πάρω εισιτήριο μόλις έμαθα για τη συναυλία.
Βέβαια είχα υπολογίσει χωρίς τον ξενοδόχο. Είναι κάτι που ονομάζεται κρίση πανικού,

δύο καινούργιες λέξεις που έχουν μπει στο λεξιλόγιο και στη ζωή μου. Είναι δύο λέξεις που εισχωρούν στο καθημερινό μου πρόγραμμα γύρω στις δέκα το βράδυ , με αγχώνουν και μετά μ'αφήνουν να κοιμηθώ. Έτσι λοιπόν και στον Π. Αφού είχα προτείνει μέρες πριν στο μοναδικό άτομο που δε θα πάθαινα κρίση (είτε πανικού είτε βαρεμάρας) και δεν πήρα απάντηση, πήγα με το κλασικό μου Jameson και μια διάθεση λες και πήγαινα ταξίδι, όλα αυτά μόνο και μόνο επειδή θα τον άκουγα. Μάταια. Βέβαια, τα ωραία του τα είπε στα πρώτα 20 λεπτά κι έτσι πρόλαβα να ακούσω αυτά που χρειαζόμουν.

Όπως και να χει, έχει και στις 28 Ιουλίου και πάλι στο Gazarte.

Δε ξέρω αν θα έχει εισιτήριο ή full moon, πάντως θα είναι σίγουρα καλά.

Όσο για τις δύο καινούργιες λέξεις, το μόνο που με στενοχωρεί δεν είναι πως α!κάτι έχω βρε
αλλά περισσότερο ότι δε θα μπορώ να απολαμβάνω πια τη μοναχικότητά μου.

αυτόν το μήνα ακούμε...

Σιδηρόπουλο

.

Fronti nulla fides

Fronti

          nulla

                    fides.

Πολύ απλά

"Ο έρωτας δε θέλει χρόνο. Θέλει ταχύτητα. Είναι απόκτηση, μονοπωλιακό είδος. Θέλεις τον άλλο δικό σου. Δεν τον μοιράζεσαι. Είναι ένα μυστικό γι’ αυτό και πρέπει να μένει στα σκοτεινά. Είναι πάρα πολύ ωραίο όταν συμβαίνει, σε όποιον από τους δύο συμβαίνει και για όσο συμβαίνει. Αλλά πάντα τελειώνει. Είναι αδύνατο να συντονιστούν δύο άνθρωποι στον έρωτα. Μπορεί να συμβεί για ένα μήνα. Μέχρι εκεί. Μετά, ο ένας επιμένει. Είναι απαραίτητο ένας από τους δύο να παραμείνει ερωτευμένος. Η ζήλεια, βέβαια, είναι κριτήριο του αισθήματος. Ο έρωτας είναι φθαρτός και εφήμερος. Ο πρώτος σταθμός όταν εκείνος φεύγει είναι η λύπη. Λύπη και γι’ αυτόν που αγαπάει και ίσως και για εκείνον που δεν αγαπάει γιατί χάνει ένα αφοσιωμένο πρόσωπο. Δεν επιτρέπεται να αποφέρεται κανείς για τον έρωτα όσο είναι εν δράσει. Αυτό που ισχύει για τον έρωτα είναι ό,τι ειπωθεί αφού τελειώσε"

«Ο έρωτας είναι σαφέστερος και ειλικρινέστερος από την αγάπη. Η αγάπη είναι μια λέξη η οποία προσφέρεται για πάρα πολλές χρήσεις. Αγάπη μητρική, συζυγική, αγάπη προς τον ανήμπορο ή προς αυτό που ονειρευόμαστε. Η αγάπη έχει πάντα τις εξηγήσεις της. Ο έρωτας δεν τις έχει. Αυτή η αγάπη δεν μας παρατάει σύξυλους να φύγει όπως μας παρατάει ο έρωτας. Είναι λέξη μεγάλης αντοχής. Δεν τη βλέπεις ξαπλωμένη κάτω και διαψευδόμενη όπως βλέπεις τον έρωτα. Η αγάπη είναι κι αυτή ένα αίσθημα που δε συμβαίνει ποτέ ταυτόχρονα και στους δύο και πεθαίνει πριν προλάβει να γεράσει. Αγάπη και έρωτας είναι μια διεκδίκηση, όχι μια κατάκτηση. Είναι μια πάλη».

«Η αγάπη είναι ένα θύμα του σωματέμπορα εγωισμού μας. Αυτοί που αγαπάμε είμαστε ζωντανοί νεκροί. Επί πόσο μπορείς να αγαπάς κάποιον που δεν σ’ αγαπάει; Ο βασανισμός κάνει πολύ καλό στα αισθήματα αλλά όχι για πολύ. Θα πρέπει ο βασανιστής να ξέρει τις δόσεις. Δεν τις ξέρει όμως. Πληγώνομαι, σημαίνει, κοντά στα άλλα, αποκτώ γνώσεις. Ε, με λίγη παραπάνω μελέτη της ματαιότητας, ένα Lower σοφίας κουτσά στραβά το παίρνεις. Σε έναν χωρισμό κλαίμε μόνο για μας. Όταν είσαι ερωτευμένος θέλεις να δώσεις στον άλλο. Αυτό είναι ο έρωτας. Υπάρχει όμως και η τραγική κατάσταση ο άλλος να μην θέλει να πάρει αυτό που του δίνεις. Εκεί αρχίζουν οι μεγάλες συγκρούσεις».

«Έχω συλλάβει την καλύτερη μορφή προδοσίας, η οποία είναι να πάψεις να αγαπάς κάποιον χωρίς αυτός να το ξέρει. Αυτό για μένα είναι υψίστης μορφής προδοσία. Η απιστία είναι κάτι πολύ εύκολο. Μπορείς να απιστήσεις και να εξακολουθείς να αγαπάς κάποιον. Το να πάψεις να αγαπάς όμως έναν άνθρωπο από το ένα βράδυ στο άλλο και να μην το γνωρίζει και να νομίζει ότι τον αγαπάς, είναι μια δεύτερη Μήδεια. Η προδοσία αυτή οφείλεται στην υπερβολική προσφορά του ενός προς τον άλλο και είναι από τις πιο φοβισμένες και σπασμωδικές ενέργειες της αυτοσυντήρησης. Είναι στη φύση μας. Διαφέρει, ευτυχώς, ως προς το βαθμό της. Από την άλλη, το να του το πεις μοιάζει με καθαρή εκδίκηση. «Στο λέω και σε τιμωρώ». Το κέρδος της προδοσίας αυτό είναι δικό σου όλο».

3 days of April

Η πιο υπέροχη μέρα είναι αυτή που ξυπνάς με την εικόνα του.

Η πιο ελπιδοφόρα μέρα είναι αυτή που συνεχίζεις τη μέρα σου με την ηρεμία του.

Η πιο τρελή μέρα είναι αυτή που μια μικρή σοκολάτα προσγειώνεται στη τσάντα σου.

Η πιο ξαφνική μέρα είναι αυτή που δεν έχεις επαφή με τους ανθρώπους γύρω σου.

Η πιο στενάχωρη μέρα είναι αυτή που γυρνάς σπίτι με τις βαλίτσες στο αμάξι και δεν έχεις καμία διάθεση να τακτοποιήσεις τα ρούχα σου στη ντουλάπα γιατί πολύ απλά μια επιθυμία έμεινε ανεκπλήρωτη.

Η πιο μοναδική μέρα είναι αυτή που λες την αλήθεια και σε πιστεύει.

Η πιο κοινή μέρα είναι αυτή που λες την αλήθεια και δε σε πιστεύει.

Η πιο διφορούμενη μέρα είναι αυτή που εσύ άκουσες για τον άλλο και τον ερωτεύτηκες πιο πολύ για τα άσχημά του ενώ εκείνος σε σιχάθηκε για τα δικά σου.

Η πιο ασφαλής μέρα ήταν αυτή που πίστεψες στον εαυτό σου κι όχι στους άλλους.

Η πιο ξεχωριστή μέρα ήταν τελικά αυτή που είπες την αλήθεια στον ίδιο σου τον εαυτό.

                         ∞                                                            ∞                                            ∞

Θέλω να βάλω ένα παζλ από εικόνες.

Οι πιο μοναχικές στιγμές είναι αυτές που αποφασίζεις να περάσεις μόνη σου, με κλειστό κινητό, κλειστά παράθυρα ακριβώς σαν τις καλοκαιρινές σου διακοπές στον Πόρο( τις δεύτερες).

Κι εκεί που κάποιοι πιστεύουν οτι ηρεμείς, εσύ να έρχεσαι ένα βήμα πιο κοντά σ αυτό που οι άλλοι θέλουν να αποφεύγουν.

0,0,0 --μηδέν.

Για το 2014 που πλησιάζει...

ας γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Κα(υ)λύτεροι άνθρωποι.

Πως;

Αδιαφορώντας.

Μέρι Κρίστμας σε κάδρα.

δεν έχω πολύ όρεξη για κουβεντούλα όπως καταλαβαίνετε.

Άντε, καλά Χριστούγεννα.

Και ξανά.

γυρίζεις σ'αυτή τη γαμημένη φάση που ξυπνάς και δε θες να σηκωθείς απ'το κρεβάτι. Νιώθεις μια ανίκητη δύναμη να τραβάει το κεφάλι σου κάτω από το ζεστό, απ'τους εφιάλτες, μαξιλάρι. Για ακόμη μια φορά ψάχνεις να κλείσεις λίγη ώρα το κινητό αλλά σκέφτεσαι ότι είναι το μοναδικό που θα σε ξυπνήσει το πρωί γιατί είσαι και αναίσθητη και δεν ακούς καλά. Φοβάσαι μην πάθεις τα ίδια, φοβάσαι πάλι ενώ τις προάλλες διάβαζες ότι αν είσαι καλός με τους άλλους, θα είναι και οι άλλοι καλοί με σένα. Φοβάσαι να ξυπνήσεις, φοβάσαι να διαβάσεις κάτι παλιό, φοβάσαι να θυμηθείς και καταπίνεις πάλι αυτό το μαγικό χαπάκι αμνησίας που σε κάνει να μη ζεις το χθες. Να μη θυμάσαι αγγίγματα, να μη θυμάσαι πρόσωπα ή καταστάσεις αν δε τα ζεις, μόνο μουσικά ακούσματα. 
Για ακόμη μια φορά λες θα είμαι σκληρή. Έρχονται στη δουλειά και σου παίρνουν τη θέση, με μέσο όλα. Σου λένε να περιμένεις να έρθει η σειρά σου ενώ βλέπεις,διαβάζεις, καταλαβαίνεις, δουλεύεις. Δικαιοσύνη μηδέν.
Δίνεσαι ολόκληρη, νιώθεις ενώ δεν ένιωθες, αφήνεσαι ενώ δεν αφηνόσουν, ονειρεύεσαι κάνοντας ό,τι ομορφότερο και παίρνεις τ'αρχίδια σου.
Δεν υπάρχει λοιπόν. Δεν υπάρχει όνειρο, δεν υπάρχουν πρίγκιπες παρά γαμημένοι φλώροι που αν μείνεις μαζί τους περνάς όμορφα και μπορεί και να τους ερωτευτείς στο τέλος. Υπάρχει επίσης μια σχέση που έγινε μια φορά στη ζωή σου και ήταν τόσο τέλεια για να ξαναγίνει. Και από κει και πέρα υπάρχουν οι ανόητοι τροβαδούροι της αγάπης που θέλουν να σου προκαλούν, τώρα τι μη με ρωτήσεις, έκαστος στο είδος του και άσε που πρέπει να το ζήσω κιόλας για να σου πω.
Μέσα σ'αυτή τη σαπίλα είναι και ο χρόνος που τρέχει αμείλικτα κι εσύ τον φοβάσαι πολύ. Ίσως τελικά αυτό που φοβάσαι περισσότερο, Αμελί, είναι ο χρόνος.
 Η σιγουριά δεν είναι για μένα. Ο Χρόνος όμως είναι ο χειρότερος εκδικητής όλων.
Οι μέρες δεν είναι πια για μένα. Ανυπομονώ να περνούν μέχρι πάλι να κλείσουν όλα.
Δεν είναι σαν τις πληγές. Αν κλείσουν μετά, μετά το άνοιγμα θα είναι σχεδόν ακατόρθωτο.
Κατάλαβες εαυτέ; Αυτά θα χεις να διαβάζεις...μόνο λίγες σκέψεις αρκούν για παρελθόν. Ακόμα και το χθες, ακόμα και ένα λεπτό του είναι μακρινό. Μακρινό σημάδι στο παρελθόν.
Μάθε να ζεις το τώρα. Και είναι τόσο ωραίο.
Όταν δυο άνθρωποι ζουν το τώρα, σκέψου δυο τώρα σε μια μέρα, σε μια ώρα. Θα είναι οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι.

αυτά.
θα επανέλθω.
έχω κλεισίματα άλλωστε.θα παίξει μπλόγκινγκ το σ-κ. :)

Και...κλακ

Και κάπως έτσι.
Κάπως έτσι τελείωσαν όλα.
Ένα ωραίο κλακ, ένα "ξενέρωσα".
Ξέρεις πόσα χρόνια πίσω; 
Ξέρεις πόσες εικόνες; 
Θέλω να βρεθώ στο μηδέν
Για να ξαναρχίσω
Να ξαναζήσω
Κι αν τίποτα δε με επηρεάζει, μόνο τότε θα μπορέσω να ξαναζήσω.

Σε στυλ να μη ξεχνιόμαστε, βλεπόμαστε, φιλιόμαστε, αγαπιόμαστε

σε στυλ να μη ξεχνιόμαστε.

Θυμάμαι τότε που άκουγα έντεχνα.

Θυμάμαι τότε που δεν ήξερα ότι στο Κολωνάκι έχει νυχτερινά μαγαζιά.

Θυμάμαι τότε που πήγαινα 3 φορές την βδομάδα σινεμά και έτρωγα πολλά μακ νάγκετς.

Το τραγούδι δεν έχει καμία σχέση με αυτά που θυμάμαι.

Κι όμως θυμάμαι που το άκουγα κι αυτό στο Mp3 μου για να π'αω σχολή.

Στασιμότητα.

Πάντα φοβόμουν τα κεφάλαια που έκλειναν.

Μόνο που τώρα φοβάμαι να ανοίξω άλλα.

Πάρε....

αυτούς τους διαόλους από πάνω μου που με έχουν κάνει αυτή τη στιγμή να ακούω το black και να τρέμω. Κάνε με σε παρακαλώ να μην αισθάνομαι τίποτα και για κανέναν. Πες μου γιατί ενώ άλλοι δε καταφέρνουν ποτέ να αγαπήσουν, εσύ με έκανες να πονάω τόσο πολύ. Σταμάτα να με βασανίζεις. Δεν αντέχω άλλο, νιώθω πως θα σπάσω. Οι εμπειρίες, οι αναμνήσεις, τα εισιτήρια, τα κουτάκια, τα δωράκια, οι βόλτες γυρίζουν όλα και ανακατεύουν το μυαλό μου χωρίς να αφήνουν καμία λογική σειρά. Εξήγησέ μου γιατί. Γιατί δε μπορώ να είμαι σαν όλες τις υπόλοιπες κοπέλες; Εξήγησέ μου γιατί πονάει τόσο πολύ γαμώτο; Γιατί;

Τέρμα πια τα ψέματα και οι υποσχέσεις. Πρέπει να προχωρήσω. Πρέπει πάλι να κάνω νέα αρχή.

Γιατί δε με ρώτησες;

ΓΙΑΤΙ;

Promises of cranberries

Έχει το πιο άσχημο συναίσθημα που θα μπορούσε ποτέ να έχει
Ακούει την πιο καταθλιπτική μελωδία που βρήκε στον υπολογιστή της
Ανοίγει το φως του ενυδρείου για να  χαζέψει το ψαράκι. Αυτό κρύβεται και τότε νευριάζει ακόμη περισσότερο γιατί του μοιάζει πολύ.

Δεν περιγράφεται μια κατάσταση αλλά η αλλαγή της.

Κι εσύ σταμάτα

Κι εσύ.

Κι εσύ που χαίρεσαι και κοιτάς.

Σταμάτα

 έχεις δίκιο. λέγε ό,τι θες δεν θέλω να αλλάξω απο μικρά σε κεφαλαία. ξεχνάω καιτ όνους λες να μην το είδα; έχω νεύρα κι άμα σ

'αρέσει εμένα με ρώτησε κανείς τι μου αρέσει τόσο καιρό;

 Απλά ακολουθώ .

Γι'αυτό τώρα ψάχνω να βρω τον δρόμο μου. Είχα μάθει να με πηγαίνουν από το χεράκι μάλλον.