Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Παραγνωριστήκαμε.

Οκέι, του μπι όνεστ, δεν είμαι το καταθλιπτικό άτομο που ζει στον κόσμο μιας ταινίας (Amelie), κοιμάται αγκαλιά κάθε βράδυ με τα αρκούδια της, διαβάζει ρομαντικούς ποιητές, σέρνει αναμνήσεις σαν να είναι η μηχανή του χρόνου της ΕΤ1, ερωτοχτυπιέται με τον κάθε τυχάρπαστο που παριστάνει ότι είναι ποιητής υψηλού βελινεκούς, βλέπει στον ύπνο και στον ξύπνιο της καρδούλες και λιώνει στη σαπουνόπερα. Όταν έχω τα κέφια μου, γελάω σα βλαμένο, ζούσα στον κόσμο της Αμελί μέχρι να συνειδητοποιήσω πως υπάρχουν πολλοί κλέφτες-αλήτες-λωποδύτες, τον τελευταίο καιρό τα αρκούδια κοιμούνται στο πάτωμα γιατί έχω γίνει τρελή γαϊδούρα αναίσθητη χοντρώς κι όχι ελαφρώς και πιάνω όλο το διπλό κοιμώμενη σαν το βόδι. Σέρνω τις αναμνήσεις που χρειάζεται, ερωτοχτυπιέμαι δύσκολα (σαν;)- δε ξέρω σαν τι- αλλά δύσκολα, στον ύπνο μου βλέπω ότι τρώω σουβλάκια από τον Σάββα, από την ώρα που άνοιξε και στον Πειραιά και ακόμα δεν εχω πάει, ή ότι παραγγέλνω στα Friday's sesame chicken strips και potato twisters, ξέρετε πως είναι αυτά. Ο χειρότερος μου εφιάλτης είναι να έχω ξεχάσει την κάρτα πόντων στο σπίτι. Δε λιώνω στη σαπουνόπερα όπως στα σχολικά χρόνια, γιατί ποιος δεν έβλεπε La usurpadora ή Maria la del Barrio. Όλοι βλέπατε, βούλω λοιπόν. Τον τελευταίο καιρό τον περνάω διαβάζοντας (νοτ) καθότι 3 μαθήματα έμειναν και θα είμαι μαλάκας αν δεν τα περάσω και αντί αυτού κάθομαι και βλέπω στο μέγκα ντόλτσε βίτα στη χιλιοστή της επανάληψη. Κι όμως είμαι. Κάτι το μνημόνιο, κάτι η κρίση που φεύγω από την ηλικία του πιπινιού και χάνω τον τίτλο της φοιτήτριας, κάτι οι τρομερές ατάκες της γιαγιάς μου που τελευταία πέφτουν σαν κεραυνοί και φοβάμαι μην τις ξεχάσω. Οι γονείς σήμερα π.χ πήγαν "για τρίπλες" και όχι "για τρίπλεξ". Μετά τις 12 όποια κοπέλα κυκλοφορεί ασυνόδευτη και την δουν πρέπει να καλέσουν την αστυνομία, γιατί είναι επικίνδυνο. Αν δεν τρώω φρούτα θα μου πέσουν τα μαλλιά. Και να συχτυρίζω εγώ που τελευταία έχω μια κάποια ελαφριά τριχόπτωση ότι φταίει η γκαντέμω η γιαγιά. Στις 2 το βράδυ δε, έρχεται να μου πει ότι τα ομόλογα στις τράπεζες είναι ασφαλισμένα και να θυμηθώ εγώ να το πω αύριο στη μαμά μου μην ανησυχεί. Λες και 2 η ώρα το βράδυ, με 3 ποτήρια κρασί κι αν όχι κρασί, Guiness σίγουρα, θα θυμάμαι να πω πρωί πρωί ή μάλλον μεσημέρι που ξυπνάω για τα ομόλογα.

 Και φτάνω στο άλλο κουλό της ημέρας, θέλουν η ξαδέρφη και η αδερφή μου να πάμε διακοπές (λένε). Αμ δε! Γιατί κύριος; Για να ξυπνάω το μεσημέρι, να τρώω σαν οικογενειάρχης σε ταβέρνα και το βράδυ να πονούν τα ποδάρια τους και να μην κάνουμε ούτε καν κλάμπινγκ; Δε σφάξανε. Στις τελευταίες διακοπές μαζί τους, ήμουν όλη μέρα σε ένα δωμάτιο 2χ2 και ρωτούσα συνεχόμενα τι θα φάμε, πότε θα πάμε για ψώνια, τουλάχιστον πάμε για μια βουτιά; Η μουργέλα να μην χρεώνεται τουλάχιστον. Διαθέτουμε και εξοχικό, μια χαρά θα τη βγάλουμε κι εκεί, δε θα κλαίω τα λεφτά του ξενοδοχείου. Νοτ. Πλάκα κάνω. Φαντάζομαι τώρα που μεγάλωσα, να σταματήσω να είμαι ο χλαπάτσας από το "της ελλάδος τα παιδιά",  να με λαμβάνουν υπ'όψιν τους και να περάσουμε ωραία. Και τώρα που είπα για λεφτά. Θα δώσω πανελλήνιες πάλι του χρόνου, πήρα μεγάλη απόφαση και το λέω εδώ γιατί κάπου θέλω να το πω να έχω μια συμπαράσταση. Έχω θεωρήσει δεδομένο ότι παίρνω πτυχίο και πάω για δεύτερο. Αλλά δε βαριέσαι, θα βρω και μια δουλειά και όλα τζετ. Τζετ; Τραγικά καγκούρικη έκφραση ξεμαλλιασμένου τελευταίου κάγκουρα. Αυτά είν' τα σχέδια και η φωτογραφία είναι από την Γαλλία, συγκεκριμένα από το μετρό της που μυρίζει κατρουλίλα. Το δικό μας μυρίζει μασχαλίλα,χμ κάπως καλύτερα; Και των Ισπανών μυρίζει σάπιο ψάρι ή τίποτα. Χειρότερο το τίποτα πάντως από το κάτι.
Τελευταία  μένει η ρημάδα η συνήθεια. Σαν διάολος δεν με αφήνει σε ησυχία. Κι όλο λέω θα στρώσω, θα αλλάξω συνήθειες, συνήθειες είπα; Συνήθεια. Και έχω αλλάξει ήδη μία και μοναδική. Σταμάτησα να ασχολούμαι με τους άλλους. Σταμάτησα να ζηλεύω, να σκέφτομαι τι ναι και τι όχι. Και από τότε που σταμάτησα, σταμάτησα να σκέφτομαι και για μένα, σα να ήταν δυο συγκοινωνούντα δοχεία αυτά τα δυο. Περπατάω και ζαλίζομαι πραγματικά τον τελευταίο καιρό. Και θέλω και αχαλίνωτη διασκέδαση, τύπου καλοκαιρινή, τρομάρα μου. Το τελευταίο το ανέφερα γιατί με έχει κολλήσει μάλλον η γιαγιά και πετάω άσχετα ή τον πόνο μου σε άκυρη στιγμή.

11 σχόλια:

Flonsavardu είπε...

εγώ πάντα πατάω κλάνεις, νομίζω ότι αυτή είναι η αντίστοιχη πατσιούρα :p

καταρχάς να με συγχωράς κυρία μου, αλλά το δωμάτιο μου δεν ήταν 2Χ2, και επίσης δεν θα ξυπνάμε μεσημέρι, μεσημέρι να ξυπνάμε μόνο αν βγαίνουμε ως τις 6 το πρωί :p

καλέ χάρμα θα περάσουμε. αν δεν μας φάει η γιαγιά πρώτα, γιατί "που θα πάμε να γνωρίσουμε αλήτες".

Koueen είπε...

Σε νιώθω σχεδόν σε όλα αλλά:
1ον: αν περνάς κρίση που φεύγεις από ηλικία πιπινιού γιατί τελειώνεις σχολή, περίμενε να δεις τι έχει να γίνει όταν φτάνεις τα 30! Ποιος είδε την Αμέλια την τέλεια και δεν τη φοβήθηκε! (ξέρω γιατί μιλάω γιατί είμαι ακριβώς σε αυτή τη φάση και ζω ένα δράμα).

2ον: Πήγαινε τώρα αυτές τις διακοπές που είσαι μικρή γιατί μετά θα τρέχεις με σύζυγο και παιδιά και μόνο διακοπές δεν θα κάνεις (αυτό δε μου έχει τύχει ακόμα και προς το παρόν καταφέρνω και το αποφεύγω!)

Εκτός από τουίστερς πιάσε και μια ούλτιμεητ μαργαρίτα (φρόζεν λάιμ εννοείται) να γίνουμε ντίρλα να πούμε κι άλλα! :)

Always Wrong D είπε...

Oαου μου άρεσε αυτό το συνονθύλευμα σκέψεων! χαχαχα!!

Στις διακοπές και γω τρελαίνομαι, θα πάμε εκεί, θα φάμε αυτό; Πότε θα πάμε για μπάνιο;;;
Διακοπές σου λέει μετά :p

α και γω στον ύπνο μ βλέπω όταν πονάω ότι παραγγέλνω burgers και λοιπά .Είμαι ρομαντική ψυχή και ΝΑΙ η l'usurpadora ή αλλιώς Παολίνα γάμαγε!! τέλος! :p

Αμέλια η τέλεια είπε...

halibut, ώστε εσύ πατάς "κλάνεις" ε; Και πέρνουν όλοι μετά θάρρος και τα "κλάνεις" μου αυξάνονται! 11 η ώρα είναι το ιδανικό ξύπνημα για ξενύχτι μέχρι τις 5,deal? Τώρα που το πες στην γιαγιά, το μόνο που μένει είναι να το πεις στην τρελή της πολυκατοικίας και να πιάσει μια φωτιά πριν φύγουμε, μια πλημμύρα, ένα κάτι ρε παιδί μου. Ναι, είμαστε γραφική πολυκατοικία.

Koueen, καλά στα 30, με έχω ήδη φανταστεί. Θα είμαι σαν αυτές που τρέχουν όλη μέρα στα γυμναστήρια και στα κέντρα αισθητικής. Την μυρίζομαι εγώ την δουλειά της κρίσης. Την έχω πιει την μαργαρίτα που λες, αλλά είναι τεράστια! Δεν είναι;! Απίστευτη αλλά πολύ μεγάλη βρε παιδί μου! Την παραγγέλνεις και σε κοιτάει όλο το μαγαζί, χιχι!

Αμέλια η τέλεια είπε...

aLWAYS Wrong D, χαίρομαι, χαχα ;) Είσαι κι εσύ κάτι σαν την "μπάρμπι που μιλάει", ξέρεις με το κουμπάκι από πίσω και τις βασικές αυτές ερωτήσεις, όπως κι εγώ. Τα έσπαγε η σφαιτερίστρια, ισχύει :p :p

Jenk είπε...

μαλάκα amelie,αν μου επιτρέπεται το χαρακτηριστικό,σκέφτεσαι πάρα πολύ.βγες από το ίντερνετ για κάνα μήνα,ζήσε,και ξαναέλα να δεις που θα σαι πιο ήρεμη

Αμέλια η τέλεια είπε...

Χαχ, τι να ζήσω dude? Cogito ergo sum και όσο χρειάζεται. Άσε που είναι αδύνατον να βγω από το ίντερνετ καθώς διαβάζω και είναι το ενδιάμεσο διαλειμματάκι μου. Από όλο το post, this was the πόϊντ; :p Όσο μεγαλώνεις και βρίσκεσαι στο ανάμεσα ορισμένων κρίσιμων πραγμάτων για την ζωή σου, σκέφτεσαι περισσότερο.

Flonsavardu είπε...

εννοείται θα της το πω, αλλά μόνο αν με πει με το σωστό όνομα. (καμιά φορά την πιάνει διαύγεια!)

Αμέλια η τέλεια είπε...

Χαχαχα, έχει φύγει η γνωστή τρελή καλέ, τώρα μένει η δίδυμη ημίτρελη αδερφή της. Αυτή δε θυμάται τίποτα μα τίποτα και βρίζει κι από πάνω.

Palette είπε...

sesame chicken strips <3
και προφανώς αγαπάμε γιαγιάδες !
σίγουρα είχα να σχολιάσω κι άλλα, απλά δεν άντεξα και υπέκυψα στα πιο βασικά. καλή βδομάδα γλυκιά Τζάνετ Λι (?) !

Amelie είπε...

Palette, αγαπάμε, αγαπάμε πολύ! Αγαπάμε και fridays βλέπω!χεχε Καλή βδομάδα :)